Jef

Misschien toch terug

2006-05-04T14:33:00.000+02:00

Vreemd he, als iets populair wordt dan moet je er voor betalen. Zo ook bij web-log, daar moet je nu voor gaan betalen. Misschien dus toch maar terugkeren op het oude honk?

Ik ben het zat.

2004-09-09T13:02:00.000+02:00

Jongens (en meisjes natuurlijk, ik ben het helemaal zat. De laatste tijd zijn er zoveel storingen op blogspot en Haloscan dat mijn logjes vaker niet dan wel werkt. Ik heb dan ook besloten om per direct over te stappen op web-log. Vanaf heden kan je mij vinden op http://jefland.web-log.nl

Mocht je mij gelinkt hebben op de pagina, wil je dan de link even aanpassen. Ik hoop jullie allemaal weer te zien op mijn nieuwe plekkie op het net.

Music in the air

2004-09-08T20:42:00.000+02:00

Hehe, de klus is eindelijk af. Eindelijk heb ik mijn hele muziek-collectie doorgewerkt. Alle 30410 verschillende nummers zijn omgezet naar MP3, dubbele titels verwijderd en beoordeeld van 1 ster tot 5 sterren in het programma iTunes. Ik ben er een paar maanden mee bezig geweest, maar nu is het dan eindelijk klaar en net op tijd.

iTunes is een zeer uitgebreid programma om je muziek te beluisteren maar het kan nog veel meer. Hiervoor gebruikte ik altijd WinAmp maar dat voldoet niet meer. iTunes heeft namelijk een SmartPlaylist, hier kan je bijvoorbeeld opgeven dat je alleen goede nummers van 1970 – 1980 wil beluisteren. Of alleen rocknummers die je nog nooit beluistert hebt. De keuze is zeer uitgebreid. Bovendien kan het programma’s ook direct MP3-cd’s branden. Ik geef gewoon op dat ik alleen liedjes wil opnemen die ik 4 sterren of hoger heb gegeven en het programma brandt ze uiteindelijk op CD. Kan het nog makkelijker?

De CD’s zijn dus ruim voor onze reis naar Eurodisney klaar. Ik weet alleen niet of mijn muziekkeuze gewaardeerd wordt. Tussen mijn favoriete nummers zitten behalve mooie of goede nummers ook een aantal liedjes waaraan ik herinneringen heb. Nummers die bepaalde beelden of gevoelens oproepen maar waar anderen niks aan vinden.

Wil je voorbeelden?
Er zitten een paar televisie-tunes tussen zoals Ti-ta tovenaar, Barbapapa, Pipi Langkous, Q & Q. Maar ook liedjes uit Hamelen en Ja Zuster, Nee Zusters.
Liedjes die ik vroeger bij mijn oma’s kreeg te horen zoals Janus, Pak Me Nog Een Keer van Ria Valk of Het Soldaatje van Zangeres Zonder Naam. En natuurlijk muziek van Luv’, Celine Dion en Sarah Brightman.

Maar er zit ook een speciaal nummer tussen. Een liedje dat Paula voor Wim heeft gezongen, het is een heel mooi nummer geworden dat een vriend van Paula heeft gecomponeerd en Paula dus heeft ingezongen. Het nummer heet “Hugo” en dat is de bijnaam van Wim. Wie hem wil horen kan hem hier downloaden, let wel op! Het staat in MP3-formaat en is ongeveer 3 – 4 Mb groot.

Het gaat dus een lekker ritje worden naar Parijs en Wim, Paula en Gerard raad ik aan om oordopjes mee te nemen. Want ik ga heel hard meezingen!!!

De Pijp

2004-09-07T18:45:00.000+02:00

Het leven van een roker is er de laatste jaren niet makkelijker op geworden. Betaal je je letterlijk blauw, aan al die tabaksaccijnzen wordt je nog gestraft ook. Allereerst moet ik vermelden dat ik blij ben dat ik nooit een sigaret heb aangeraakt, laat staan gerookt. Ook roken de meeste mensen in mijn omgeving niet meer. En ik geef ze geen ongelijk. Roken is niet alleen slecht voor de gezondheid maar de laatste jaren wordt je als roker behandelt als een paria.

Sinds enige tijd mag er op de werkplek en in openbare ruimtes niet meer gerookt worden. En helemaal treurig ben ik daar niet op. Bij mijn vorige werkgever zat ik op een kamer met twee kettingrokers. De blauwe rookslierten vormde vreemde figuren in de lucht en de dampende walm ontnam je de adem. Het grappige was dat ons bedrijf ook luchtreinigers leverde, er stonden twee op onze kamer maar bleken weinig effect te hebben. Of die dingen werkte voor geen meter of de hoeveelheid luchtverontreiniging oversteeg de capaciteit van die apparaten.

De werkruimtes hier zijn heerlijk rookvrij en men kan met een diepe inademing heerlijke frisse lucht inademen. De verstokte rokers hebben echter een probleem. Ze zijn verstoten, als ware paria’s staan ze nu samengedrukt in een soort van bushokje met een reusachtige afzuigkap boven hun hoofd. Ja, je staat daar goed voor aap. Vroeger hadden deze paria’s een eigen rookruimte. Een waar rokershok, waar je als niet-roker wel nieuwsgierig naar was wat daar achter de gesloten deuren allemaal plaatsvond maar niet naar binnen durfde om bang te zijn dat je van de nicotineaanslag aan de muren vast bleef plakken. Die privacy hebben ze nu niet meer en ze staan daar nu te koop in hun glazen rokershuisje, terwijl de niet-rokers die langslopen naar hen kijken en gniffelen met in blik in de ogen van “ach, die zielige stumpers”.
Maar in principe hebben onze werknemers nog mazzel. Bij andere bedrijven in deze kantoorpanden worden de rokers buiten de deur gezet als ze aan hun verslaving toe willen geven. Door weer en wind zie je die zielepootjes staan. Rillend in hun driedelig pak of kokerrokje. Met z’n allen onder het afdakje terwijl je door de stromende regen een blauwe rookpluim de lucht in ziet gaan.

Maar ook buiten kantooruren hebben rokers het niet makkelijk hoor. Want even een pafje roken en vervolgens je brandende peuk op het spoor gooien of even lekker kapot trappen op het perron zit er ook niet meer in. Nee, ze staan nu voor paal bij de rookzuilen. Als kudde vee zijn ze samengedreven om toe te geven aan hun behoefte. Als deze mensen, zenuwachtig tikkend en kauwgomkauwend hun eindbestemming hebben bereikt is het eerst wat ze doen als het station verlaten… Jawel, een dikke peuk opsteken. Sommige houden het niet vol en spelen zenuwachtig met een sigaret al in de trein en de treintoiletten zijn de laatste tijd ook wel heel veel bezet... Ja, als roker heb je het niet makkelijk!

Er is maar een iemand voor wie ik geen medelijden heb en dat is De Pijp. Elke middag als ik naar het station loop ruik ik hem al. De vieze weeïge lucht komt je al tegemoet. Die smerige pijper houdt geen rekening met rookverboden en stoomt rustig verder. Ik heb liever 10 sigaretten rokers, desnoods een paar sigarenpaffers op een rijtje dan 1x zo’n vieze pijp-roker. Zou die man nu niet doorhebben hoe hij de lucht vergiftigt met zijn vieze stank die heel ver wegdraagt? In het station rookt hij gewoon door maar loopt gelukkig wel door naar de rookzuil, maar die lucht….. Alleen al erover denken doet mij bijna kotsen. De volgende keer eet ik mij gewoon helemaal vol met bruine bonen, uien en eieren, ga naast hem staan en zal hem eens goed vergassen met mijn heerlijke darmgassen en ik kan je wel vertellen…. Dat ruikt niet naar viooltjes!!! Zullen we eens zien hoe hij erop reageert. Dan moet ik wel oppassen met zijn pijp want er is dan wel gevaar voor gas-ontploffingen.

Een verloren dag

2004-09-06T20:59:00.000+02:00

Vandaag was weer een van die dagen. Die dagen die niks bijzonders brengt. Geen leuke dingen meegemaakt, saai op het werk, rustig in de trein. Niet een dag om over naar huis te schrijven, laat staan om op een web-log te vermelden.

Vanmorgen heb ik eerst de rest van de foto’s van gisteren ingeladen want halverwege het inladen gisteren waren de hard werkende batterijtjes uitgeput en moesten even nieuwe energie opdoen. Dus wat vroeger opgestaan vanmorgen om de rest in te laden en natuurlijk te bekijken. Maar liefst 275 foto’s hebben we gisteren geschoten… En er zaten prachtige shots tussen.

Op het werk was het rennen of stilstaan, maar gelukkig had ik genoeg tijd om wat te weg-loggen. En gelachen met Pasula, Marcel, Rozebeer, William en Ray. Dan gaat de tijd gelukkig snel want de temperaturen in onze kamer liep alweer op tot tropische waarden.

Thuisgekomen even eten gekookt. Het werd “Roergebakken groenten met pittige gehaktballetjes in ketjapsaus en rijst”, het smaakte goed. Net nog even 2 afleveringen gekeken van “Sex and the City – seizoen 6”, en het ging er weer ouderwets ruig aan toe. Mijn god, wat zitten er toch heerlijke mannen in die serie en ze gaan nog bloot ook.

Zometeen duwen we nog een oud filmpje in de speler “What’s new Pussycat”. En voor de liefhebbers heb ik nog een foto van een varken met een prinses op de rug. Er schijnt behoorlijke vraag naar te zijn. De foto gaat naar de hoogste bieder. Tot morgen.

Verrassing

2004-09-05T22:04:00.000+02:00

Het zou vandaag een rustdag voor ons worden. Je kent het wel, even een dagje helemaal niks doen. Lang uitslapen en lekker lui wezen. Maar we kwamen vanmorgen al vroeg ons bed uitgerold en het zonnetje lachte ons vrolijk tegemoet. Het beloofde een heerlijke dag te worden. Aanzien deze zondag de laatste stuiptrekkingen van de zomer tentoon spreidden en de zon zijn best deed de temperatuur lekker op te sturen besloot ik dat dit een dag werd die je niet over moest slaan. We trokken er dus op uit en prinses Pasula mocht ook mee. We hebben haar koninklijke telefoon (directe hotline) gebeld met de melding klaar te staan. Maar “direct klaarstaan” is een term die schijnbaar niet bij alle vrouwen in het woordenboek voorkomt. Toen wij een half uur later in Almere arriveerde voor het kasteeltje van prinses Pasula, was ze nog bezig met de koninklijke optutteling. Maar na een klein oponthoud van 10 minuten vertrokken wij. Het is altijd leuk om iemand te ontvoeren en niet te zeggen waar de reis heen gaat. Richting Utrecht, daarna richting Amersfoort, dan weer naar Ede en vervolgens Nijmegen. Hee, zouden we naar Rozebeer gaan? Ja hoor, we bleven de borden Nijmegen volgen… Pasula begon hem te knijpen toen we zeiden dat we een weblog-meeting in De Vlaamsche Pot hadden georganiseerd. Oei, was ze daar wel koninklijk voor gekleed? Haar nerts en kroontje lagen tenslotte nog thuis. Helaas, we reden Nijmegen voorbij en zwaaide bij de afrit nog naar Rozebeer. “Binnenkort komen we echt eens een keertje langs”. De weg vervolgde zich richting Venlo, woonplaats van loggers Jack en nog iemand… Zou daar de reis naar toe gaan? Nee, ons uitje had vandaag niets met webloggen te maken. Wij gingen dit keer naar “de kasteeltuinen van Arcen”. Altijd naartoe willen gaan, maar nooit aan toegekomen. Het weer werkte mee, het gezelschap was aangenaam en het fototoestel stond paraat.

Het was redelijk druk en er stonden voornamelijk Duitse auto’s op het parkeerterrein. Bij de kassa kreeg ik even een rolberoerte. Ze durfde maar liefst 11 euro per persoon te vragen om de tuinen te bezoeken, oh ja en drie euro voor het parkeren. Kassa! Eenmaal binnen ging Paula helemaal op tilt… “Oh, je kan een tourrit met een huifkar maken…” Ze sprong als een kind op en neer (Of zat er soms weer een wesp achter haar aan?) We besloten de huifkar even te laten voor wat het was en eerst door de tuinen te lopen en dan kijken of we nog tijd of zin hadden. Correctie: Eerst nog even een plaspauze inlassen en daarna even wat eten want het was al ver over twaalven. Wij liepen het restaurant in, maar de keuze was beperkt: Saucijzebroodje, soep, pasteitje of…. Pannenkoeken!!!!!!!!!!!!!!! Tja, dat laatste woord hoef je Paula en mij niet twee keer te zeggen. Wim trok zijn neus ervoor op en ging voor de soep en Paula en ik kregen een heerlijke pannenkoek voorgeschoteld. Met een vol buikje begonnen wij onze toer door de tuinen.

Het begon al goed: Het rosarium. Je kan mij geen groter plezier doen dan met rozen. Als een klein kind jubelde ik tussen de rozen en maakte als een gek foto’s. Daarna gingen we naar een prachtig dennenbos, het geheel zag er zo sprookjesachtig uit, heel mooi en mysterieus. Er liepen tamme herten die je zelfs kon voeren. Dat was een echt klusje voor Wim en een groot mannetjeshert met imponerend gewei kwam uit Wim’s hand eten. Heel ontroerend en prachtig om te zien. Eenmaal het dennen (of sparren of zo)bos uit stond daar een fleurig beeld van een dik varken van anderhalf meter lengte met twee kleine biggetjes. Wat zou het toch mooi zijn als ik een foto kon maken van Wim en Paula op de rug van mama-varken. Alleen Paula (ver onder de 1.70m) kwam niet op de gladde rug. Maar dankzij wat duw en trekwerk van Wim en mij zat ze eindelijk wijdbeens op de rug van het varken en klampte zich goed vast. Ze keek angstig om zich heen want er zat een wesp in de buurt. Na de foto wist Paula niet hoe snel ze van dat varken af moest komen want de wesp kwam nader. Nou je kon mij wegdragen… Wim en ik waren niet de enige die het vermakelijk vonden, want de ander bezoekers hadden zich omgedraaid en vonden Paula op het varken vermakelijker dan de herten en reeën.

Wij zijn de hele dag onder de pannen geweest en hebben echt heerlijk weer gehad. Prachtige bloemen en planten gezien, zelfs een aantal mooie dieren. Het was echt schitterend en we besloten dat deze dag het predikaat 10+ meekreeg en hoe kan je zo’n dag beter afsluiten dan met een heerlijk ambachtelijk Italiaans ijsje.

BBQ

2004-09-04T23:50:00.000+02:00

Het gezelschap was gemêleerd. Jong, oud, man, vrouw, homo, hetero, dun, dik, groot en klein. Maar allen hadden een passie: Film. Vanavond hadden wij de eerst jaarlijkse DVD-home barbecue. Sinds enige tijd schrijf ik DVD-recensies voor DVD-home. De makers van deze site, Ferry en Nancy zijn sinds jaren ook vrienden van ons geworden. Dit jaar besloten ze een barbecue te houden voor alle medewerkers aan de site. Dus behalve Ferry, Nancy, Wim en ik, waren er ook drie andere recentstisten aanwezig, met of zonder partner. Het werd een gezellige boel.

Nancy had de pasta- en fruitsalade gemaakt en ik stond vanmorgen op mijn nuchtere maag al 3½ kilo aardappels te schillen voor de aardappelsalade. Kortom aan eten en drinken geen te kort en ook het gezelschap was aangenaam. Natuurlijk werd er veel over films gesproken en dan merk je dat er toch wel een verschil zit in smaak. Ik kijk het liefst naar kinder/tekefilms, tv-series, oude klassiekers en musicals, de ander is weer dol op arthouse en weer een ander doet de horror en rock en zo hebben we allemaal onze specialiteiten.

Ondertussen zijn we net terug (natuurlijk onder de muggenbulten) en ik ben bekaf en duik nu meteen naar mijn bedje. Slaap lekker en tot morgen.

Ik schreeuw het van de daken...

2004-09-03T18:37:00.000+02:00

Als je mij vraagt wat mijn favoriete woord is, zal ik waarschijnlijk antwoorden met “Dinges”. Niet zo zeer omdat het makkelijk in de mond ligt of dat het zo mooi klinkt maar gewoon omdat het zo verdomd handig is. Ik heb namelijk een zwakke kant: Als ik moe ben kom ik amper uit mijn woorden of haal zelfs woorden door elkaar. Dan ben ik een verhaal aan het vertellen en dan kom ik gewoon niet op een woord, ach dan is Dinges een mooie oplossing. In gedachten zie ik het onderwerp helemaal voor mij of de naam van de persoon maar kan dan niet de link maken met het juiste woord. Heel vervelend. Van de week was het weer zo ver. Eenmaal per maand moet ik op mijn werk een introductieverhaaltje vertellen aan de nieuwe medewerkers over onze afdeling. Nu zit ik deze week niet lekker in mijn vel: grieperig, moe en wat down. Je kan dus wel voorstellen dat van die introductie weinig kwam. Het kwam er met horten en stoten uit en die nieuwen moeten wel gedacht hebben: wat een stuntel.

Het wordt pas echt vervelend als ik het ene woord denk en het andere woord zeg. Ik denk dan een heel normale zin gezegd te hebben maar merk dat mijn gesprekspartner mij heel raar aankijkt. Dan gaan de alarmbellen rinkelen en weet dat ik weer wat stoms gezegd hebt. Vooral namen en dagen haal ik dan heel makkelijk door elkaar.

Maar soms leiden dit soort spraakproblemen ook wel tot zeer pijnlijke momenten. Het volgende voorbeeld is mij altijd bijgebleven. Het was nog bij mijn vorige werkgever. Ik moest wat kopiëren en liep naar het kopieerapparaat Maar deze was al bezet. Een van de secretaresses stond een behoorlijke stapel papieren te kopiëren Het was een echte hittepetit, Zo’n deftige tante van achter in de 40, neus omhoog en voelde zich ver verheven boven het andere gepeupel. Ik zuchtte want ze zei dat dit zeker nog een kwartier ging duren. “Geen probleem” riep ik terug terwijl ik door de gang weer terug naar mijn kamer liep, “Geef maar een gil als je klaarkomt..” Toen ik besefte wat ik zei wist ik niet hoe snel ik met mijn rode kop naar mijn kamer terug moest rennen.

Waar bent U????

2004-09-02T16:58:00.001+02:00

Vergelijk ik het trein reizen van 10 jaar geleden met nu dan merk je echt een groot verschil. In de tussengaande jaren hebben twee belangrijke zaken hun entree gemaakt in het treinreizen. Allereerst zijn daar de gratis krantjes Spits en Metro. Wanneer je ’s morgen de trein instapt zit bijna iedere reiziger op zijn eigen eilandje met een krant voor zijn snufferd. Metro, Metro, Metro, Spits, Metro, Spits, Spits en hier en daar een verdwaalde Telegraaf. Weg zijn de mensen die spontaan met je een gesprek aangaan. Voor de komst van deze bladen had je nog heel leuke contacten in de trein en was het af en toe echt gezellig.

Een andere spelbreker is “het mobieltje”. Bij tij en ontij zie je die krengen opduiken. Er zijn van die figuren die graag met hun nieuwe speeltje showen. Demonstratief nemen ze hun apparaat uit den broek, spelen er een beetje mee terwijl ze rondkijken of iedereen wel goed kan zien wat voor een kleine ze wel niet hebben. Want ja, de auto moet het liefst zo groot mogelijk, maar de mobiel zo compact als maar kan. Een enkeling gebruikt hun GSM als spelcomputer en mag je ongewild meegenieten van het heerlijke elektronische gepingel, nee dan kan je beter naar die onzinnige gesprekken luisteren die sommige mensen keihard in hun mobiel schreeuwen. De hele coupe kan meegenieten over wat de buurvrouw nu weer uitgespookt heeft en wat degene die dag beleefd heeft (meestal niet veel). En zo nu en wordt je getrakteerd op een aantal vette roddels over personen die je toch niet kent. Kijk de volgende keer maar eens in het rond in een overvolle trein. En wat zie je? Mensen die hun mobiel bewonderen, een SMS-duim oplopen van constant berichtjes versturen en ontvangen, mensen met hun wazige blik op oneindig voor zich uit zitten te praten (vroeger sloot je ze op, tegenwoordig krijgen ze een klein microfoontje waarin ze kunnen praten.)

Maar tegenwoordig vindt er een nieuwe rage plaats in de trein: “De Speurtocht”. Dat gaat ongeveer zo:
- (Irritant melodietje, meestal “Heb je even voor mij” van Franssie Bauer)
- Met Bert
- Waar ik ben?? Nou, hier…
- Ehhh.. even kijken. Voorin, in het eerste treinstel…
- Nee, ik zie je niet. Zwaai eens?
- Nee, ik zie je niet
- Nee, dat kan niet. Ik sta vooraan en jij bent er niet.
- Wacht nou… Blijf staan waar je bent, ik loop wel naar achteren.

En zo zie je regelmatig mensen voorbij lopen met een mobiel aan het oor, driftig op zoek naar hun gesprekspartner. Een ware speurtocht in de trein. Voorbij zijn de dagen dat je elkaar na afloop op het station tegenkwam. “Hee wat leuk, zat jij ook in de trein? Ik heb je helemaal niet gezien” Lang leve de GSM!!!

De Koddige Kijker

2004-09-01T21:24:00.000+02:00

Waren jullie vroeger ook zo dol op strips? Ik weet het nog goed. Meisjes lazen de Tina met al die romantische strips en de jongens lazen de Eppo of Robbedoes. Dan waren er nog een aantal strips die door beiden gelezen werden zoals de Donald Duck. Dat waren dan de weekbladen, maar dan had je nog de echte strips zoals Trigië, Guust Flater, Kuifje, Lucky Luke en Suske en Wiske.

Vroeger, toen ik nog een klein Jefje was, gingen wij altijd op zaterdag naar mijn oma en dan kregen wij een kwartje. Ik wist precies wat ik met dat geld ging doen: op een drafje naar het einde van de straat waar de voddenman zat. Daar kon je voor 5 cent een Donald Duck kopen, dus ging ik altijd weer met 5 Duckies naar oma om vervolgens de hele middag met mijn neus in de strips te zitten. Later kwamen er ook nog andere strips bij zoals Spiderman, Superman en de X-mannen. Tijdens het overblijven op school verslond ik zelfs de Tina. Dat de andere jongens mij daarmee uitlachte kon mij niks schelen.

Nu na al die jaren zijn er eigenlijk nog maar twee strips die mij kunnen bekoren: Donald Duck en Suske en Wiske. Als ik naar de dokter of tandarts moet ga ik zelfs express wat eerder zodat ik lekker op mijn gemak de Donald Duck kan lezen. Dat sommige mensen me raar aankijken valt me geen eens op, ik zit helemaal in het verhaal en de laatste keer hoorde ik het niet eens dat ik naar binnen werd geroepen. Het verhaal was veel te leuk. Toen ik in 2001 hoorde dat er een film ging verschijnen van Suske en Wiske sprong ik bijna een gat in de lucht. Het stripverhaal “De Duistere Diamant” zou verfilmd worden, het duurde uiteindelijk tot 2004 dat hij verscheen. Van de week kreeg ik een DVD-exemplaar om te recenseren. Ik was dus helemaal in mijn sas. Gisterenavond zou ik hem lekker bekijken met Wim en Paula erbij, want ja… ook zij mochten genieten van Suske en Wiske. De film startte en ik zat helemaal klaar voor het heerlijke genieten. Nou, wat heb ik genoten!!! Niet dus! Wat een vieze tegenvaller, ik snap niet hoe iemand in staat is beroemde strip zo grondig naar de kl*te te helpen. Het zag eruit als een grote ongeïnspireerde klucht. Tante Sidonia zag eruit als een lelijke travestiet (ze wordt ook gespeeld door een man), Wiske heeft een behoorlijke bos hout voor haar deur terwijl ze in de strip echt geen borsten heeft en Lambik is zijn laatste 6 haren verloren. Bovendien werd er veel Vlaams gemurmeld zodat het geheel zeer slecht verstaanbaar is. Halverwege de film is Paula in slaap gesukkeld en ook Wim hield zijn ogen amper meer open. Terwijl de aftiteling over het scherm rolt zit ik gedesillusioneerd op de bank. Miljaar!!! zou Lambik zeggen, “Duizend bommen en granaten” zou kapitein Haddock geroepen hebben, “Kwekkwekkwekkwek” zou Donald boos snateren maar Jeffie kon er even geen woorden voor vinden.

Vloek of zegen?

2004-08-31T18:40:00.000+02:00

Ik hou van winkelen. Het liefste doe ik het elke dag en dan heb ik het niet over kledingwinkels of DVD-zaken. Nee, gewoon lekker winkelen in de supermarkt. Tot voor kort deed ik namelijk de boodschappen. Heerlijk vond ik dat, lekker snuffelen in de schappen die ik stuk voor stuk inspecteerde of er nog nieuwe producten tussen stonden. Tja, een mens moet tenslotte alles proberen he. Meestal deed ik de boodschappen elke dag na het werk en dat moet je niet doen. Want elk lekker product belandde in mijn winkelwagentje Als Wim af en toe mee was zag ik hem alweer met zijn hoofd schudden… Nieuwe soort sla-dressing, hee een nieuw toetje… Die magnetron-frikandellen zijn wel heel handig. Jammie, lekker Ben & Jerry ijs. Hoppa, Jeffie gooide alles wel in het karretje. Bij de kassa was het altijd even slikken als de kassier het eindbedrag noemde. Thuisgekomen moest ik natuurlijk de boodschappen opruimen. Op een gegeven moment had ik geen ruimte meer in de kastjes die uitpuilde van de Honig-mixen, pasta’s, Knorr Wereldmixen, potten chicken-tonight en ander halfproducten. Dit ging zo niet langer. Deze winkel-hobby liep uit de hand.

De oplossing lag voor de hand. Wim werkt namelijk in een supermarkt. We besloten dus dat ik een boodschappenlijstje zou maken voor de hele week. Ik maak nu dus een menu voor de hele week, een mooi uitgebalanceerd menu met afwisselend appies/groenten, pasta en rijst. En Wim haalt vervolgens de boodschappen van zijn werk mee. En inderdaad, het scheelt. Er komt weer genoeg ruimte in de kast en bovendien scheelt het behoorlijk wat geld. Helemaal zonder winkelen kan ik niet dus op de zaterdag haal ik in ieder geval zelf het eten voor het weekend, ga lekker de markt over voor verse groenten en fruit, brood en voor de zaterdagavond wat lekkere nootjes.

Ja wel handig, een man die in een supermarkt werkt. Maar ik weet nu niet of het een zegen of een vloek is. Waarschijnlijk een vloek voor mijn koopdrift maar een zegen voor onze portemonnee.

P.S.: Volgens ons week-menu eten we vanavond tomaten-mozarella salade met krieltjes en een kip cordon bleu.

It’s a small world

2004-08-30T20:12:00.000+02:00

De maandag is toch een van de minst leuke dagen. Na twee daagje’s lekker uitslapen en lummelen gaat de wekker weer om 6 uur en mag je 8 uur lang je baas verblijden met je aanwezigheid. Zo’n eerste werkdag lijkt altijd dubbel te tellen, vooral als je nog twee weken vakantie in het vooruitzicht hebt. Ik ben de dagen al aan het aftellen. Het worden twee weekjes heerlijk niks doen met hier en daar een leuk uitstapje. Maar de klapper is toch wel het laatste weekend van de vakantie. Dan gaan Wim en ik met Paula en Gerard een lang weekend naar Disneyland Paris. En man oh man, wat heb ik er al zin in. Ja, dat was een leuke verrassing. Afgelopen juni werd ik 40 jaar (ssstttt, niet verder vertellen hoor) en groot was de verrassing toen Wim en ik een reis naar Disneyland Paris aangeboden kregen omdat we beiden 40 waren geworden, ik dit jaar en Wim 2 jaar geleden. Tja, wat zeg je dan??? Nou, dank je wel was wel het minste. Voor Paula en Gerard word het de eerste keer maar Wim en ik zijn er al 3x geweest.

De eerste keer was al een tijdje geleden, toen nog met een aantal vrienden van Radio Lelystad. Eigenlijk was dat een weekendje Parijs met een dag Disneyland Paris, maar we waren meteen verslaafd. Het tweede bezoek was met een handicap, vlak voor we zouden gaan kreeg Wim op zijn werk een bezem op zijn kop. Die viel 2 meter naar beneden, vraag me niet hoe hij dat voor elkaar kreeg. Maar het gevolg was wel een hersenschudding. Het ging wel weer toen we in Disneyland waren maar een achtbaan of andere attracties zaten er niet in. De derde keer ging we met mijn familie. We hadden 2 huisjes op kamp Davy Crockett gereserveerd, maar vlak voor onze afreis werd dat hele bungalowpark vernield door een zware storm en er vielen zelfs een aantal doden. De service van Disney was geweldig en wij kregen een aantal kamer in het een na duurste hotel van het park zonder bijbetaling… Heerlijk!!!

En nu gaan we dus over 3 a 4 weken weer terug. In de tussentijd is er weer een park onderdeel bijgebouwd en bovendien hebben we nu een digitale camera dus wordt er heel wat afgeklikt. Nu ik er over schrijf begin ik steeds meer zin te krijgen… Dit keer hoop ik echt Donald Duck tegen te komen, onze favoriete figuur. Ondertussen weet heel onze familie al dat we Disney gek zijn. We hebben (bijna) alle Disney DVD’s, gaan regelmatig naar Disneyland Paris en ook een tripje naar DisneyWorld zit er nog wel in. Toen Wim en ik twee jaar gingen trouwen kwam Disney natuurlijk ook ten sprake. Op onze bruiloft hadden de kleine neefjes en nichtjes een dansje ingestudeerd met Disney-maskers op. Bij thuiskomst bleek dat ze onze tuin hadden omgetoverd in een echte Disneytuin (bovendien lagen er 150 dikke telefoonboeken achter de voordeur die door de brievenbus naar binnen waren gegooid maar dat is een ander verhaal).

Trauma’s, trauma’s, trauma’s

2004-08-29T23:29:00.000+02:00

Vandaag was de dag dat ik mijn jeugdtrauma’s onder ogen zou komen. Nee, schrik niet. Het is geen wereldschokkend trauma, maar één woord staat diep in mijn herinneringen gegrift, een woord die de koude rillingen over mijn rug doen lopen. En dat woord is… Hoenderloo. Hoenderloo, een pittoresk dorpje midden in de bossen van de Veluwe. Wie kan daar nu een hekel aan hebben? nou ik! Het was 32 jaar geleden dat ik er voor het laatst ben geweest. En nu keerde ik weder.

Vroeger gingen we nooit op vakantie, het buitenland had ik nog nooit gezien en Amsterdam ontvluchtte wij zelden. Misschien hielden mij ouders niet van vakanties of hadden ze er geen geld voor. Dit alles veranderde in 1972. Want, jawel wij gingen met een bungalowtent op vakantie. Op de camping in Hoenderloo om precies te zijn. En oh joepie, joepie wat had Jeffie een plezier daar. Wij hebben maar liefst 2 jaar daar op de camping gestaan. Samen met mijn oom en tante die naast ons een tent hadden. Al snel kwam ik erachter dat kamperen echt niks voor mij is. Ten eerste viel ons meteen op dat Hoenderloo een ander woord was voor “stadje waar het altijd regende”. De regen kwam met bakken uit de lucht vallen zodat wij bijna altijd in de tent moesten blijven of we mochten naar de camping naast de onze waar een aantal flipperkasten en andere spelletjes stonden. Maar van het zwembad, dat onze camping had, hadden wij amper tot geen gebruik kunnen maken omdat je buiten het zwembad natter werd dan in het zwembad. ’s Nachts sliep je in klamme slaapzakken op een luchtbedje en ook toen was ik al constant bang dat er een of ander eng beest in mijn slaapzak was gekropen. Overdag leefde we op boterhammen met campingboter uit die blikken en daar dik bebogeen op. ’s Avonds probeerde mijn moeder nog een prakje te maken op zo’n gasstelletje. Douchen moest je in die enge ruimtes waar je een muntje in moest gooien voor heet water en dan snel douchen want voor je het wist stond je te bibberen onder een koude waterstraal.

Twee dingen zijn me nog goed bijgebleven uit Hoenderloo, het zijn ook de verhalen die nog steeds de familie doorgaan. Laat ik ze dan maar voorblijven en ze zelf maar vertellen dan hebben we dat alvast gehad. Toen wij gingen kamperen namen mijn ouders een chemisch toiletje mee, spiksplinternieuw en nog nooit gebruik maar daar zou snel verandering in komen want ik voelde een behoorlijke kramp op komen. Dus de kleine Jeffie mocht achter een zeiltje zijn behoefte doen op het chemisch toilet. Nou ja, je kan wel raden wat er dus gebeurde, de lucht in de tent was ineens zeer bedrukt en rook niet echt meer naar viooltjes. Mijn moeder probeerde het product van die vieze lucht te doden met een chemisch oplosmiddeltje, maar wat ze ook probeerde, mijn drolletje bleek bestand tegen de heftigste chemische troep. De volgende dag bleek hij nog steeds vrolijk te drijven in het blauw chemisch vocht. Het chemisch toilet werd dus nooit meer gebruikt en vanaf die tijd moesten wij dus door de noodweer naar de toiletten rennen met een closetrol onder de arm. De toekijkende medekampeerders wisten dus precies wat je ging doen. Je schaamde je rot.

Het tweede wat mij nog is bij gebleven was het tweede jaar dat we op de camping stonden. Er waren die zomer veel voetbalwedstrijden die mijn vader graag wou zien, dus had hij voor veel geld een klein tv’tje gekocht zodat hij geen wedstrijd hoefde te midden. De auto werd uitgepakt, de tv werd midden in de tent op de grond gezet. Jeffie zag de TV niet, struikelde er over en belande met zijn kont boven op de TV! Kapot….. Mijn vader zou een moord doen voor voetbal. Een moord!!! Ik slikte en maakte dat ik uit de voeten kwam en ben een paar uur (natuurlijk in de stromende regen) weggebleven. Uiteindelijk is het toch wel goed afgelopen want hey! Ik leef nog.

Nee, ik heb het niet zo op Hoenderloo, maar vandaag dus toch een kijkje genomen of het nog steeds zo erg is als in mijn herinnering. De camping was zo gevonden, ook kon ik zo nog de weg op de camping terug vinden naar vwaar we gestaan hadden. Maar er stond geen tent of kip-caravan meer op de kaping. Alles had ruimte gemaakt voor stacaravans en bungalowhuisjes. Alles onder de noemer van groot, groter, grootst. Door de een werden we met een schuin oog bekeken en door de ander hartelijk begroet, maar een ding wist ik zeker. Ik wil nooit meer op de camping! En al helemaal niet meer in Hoenderloo. Was het vroeger nog een rustiek plaatsje, nu stikte het van de toeristen en er ontstond zelfs een ware file in Hoenderloo.

Gelukkig kwamen we op de terugweg langs de Leemsterheide waar we prachtige foto’s van gemaakt hebben, hebben Wim, Paula en ik poffertjes en een ijsje gegeten en al snel waren de oude fantomen uit het verleden begraven en hebben nu een plekje gekregen, maar wat belangrijker was: Het was die dag droog in Hoenderloo.

Hocus pocus, en weg issie…

2004-08-28T17:25:00.000+02:00

Stel je voor… Je bent lekker aan het winkelen, bij de IKEA. Je hebt allerlei artikelen gekocht met van die leuke Zweedse namen en natuurlijk van die heerlijke Zweeds gehaktballetjes gegeten, kom je buiten wil je je aankopen in de auto liggen… Auto weg, gestolen…

Gelukkig is dit ons niet overkomen, maar mijn zwager wel toen hij afgelopen woensdag bij de IKEA in Duiven was. Waarschijnlijk komt de auto, een Volkswagen T4 nooit meer boven en bevindt zich allang in Oost-Europa. Het schijnt wel meer te gebeuren op die parkeerplaats van de IKEA en de voorkeur gaat voornamelijk uit naar grote bestelbusjes. Ze hebben een berichtje geschreven die hier te vinden is. Gelukkig dekt de verzekering wel de diefstal (dagwaarde) maar het is toch behoorlijk schrikken als zoiets je overkomt. Bovendien moet je dan ook maar weer van Duiven (bij Arnhem) naar Franeker zien te komen zonder auto. Wij wensen ze veel sterkte.

White Christmas

2004-08-27T14:04:00.000+02:00

Dat het nog midden zomer is kan mij niks schelen, ik heb zin in de feestdagen. Nu ben ik toch al niet zo’n liefhebber van de zomer, maar mijn gedachten gaan al uit naar december. Zeg nu eerlijk. Het is toch heerlijk: Lekker vroeg donker, sfeerrijke feestversieringen in de stad, in de woonkamers staan de kerstbomen te pronken en sommige huizen zijn versierd met honderden lichtjes. Buiten is het koud en guur, het liefst met een flinke sneeuwbui. En als je thuis komt kan je met een lekkere beker warme chocomelk op de bank kruipen. De mensen zijn in hun sas en de treinen zijn gevuld met volk die een veel te groot kerstpakket onder hun armen dragen. Overal klinkt gezellige kerstmuziek en natuurlijk de geijkte kerstmarkten afstruinen onder het genot van warme gluhwein, geschonken in een ordinair plastic of papieren bekertje. En het duurt nog geen twee maanden of de eerste tuincentra zijn omgetoverd in prachtige kerstcentra met rijen vol ballen in alle kleuren en andere kerstprullaria. Je moet er dan ook vroeg bij zijn of alle mooie dingen zijn al uitverkocht.

Hmmmm, december… Ik wou dat het al zover was. De buren zullen mij wel voor gek verklaren want terwijl de mussen zomers nog dood van het dak vallen van de hitte, draai ik thuis al kerstnummers: O holy night, White Christmas, Mary’s boy child, Last Christmas. Ze passeren allemaal de revue. Ondertussen ben ik met de voorbereidingen voor de feestdagen bezig. Heerlijk vindt ik dat: wie nodigen wij uit voor welke dagen (Sinterklaas, kerst en oudjaar) en natuurlijk: wat ga ik koken? Met Kerst laat ik mij helemaal gaan op culinair gebied. Een uitgebreide zes gangen menu met alles erop en eraan en veel lekkere hapjes tussendoor. Al in augustus/september begint het te kriebelen en pluis ik allerlei kookboeken en sites uit op zoek naar lekkere recepten en goede suggesties. Terwijl ik mij met het culinaire bezig houdt zorgt Wim voor de aankleding, hij kan de mooiste bloemstukken maken en rond de feestdagen is ons huis gevuld met de prachtigste kerststukken. Ik ben blij dat Wim net zo gek is op de feestdagen als ik hoewel hij de kerstmuziek die ik nu draai wel wat overdreven vindt.

Ben ik nu de enige gek die daarna verlangt of zijn er nog meer die stiekem al verlangen naar de feestdagen met een dik pak sneeuw voor de deur?

Dit is een prive logje

2004-08-26T22:33:00.000+02:00

Even leek het of het een saaie dag zou worden. Niks beleefd, geen leuke, geen verdrietige dingen. Slechts een dag werken, een dag vol met vergaderingen. Zeer slaapverwekkend dus ik zal maar niet vertellen wat ik vandaag allemaal aan heb moeten horen, boring!!!! Het leek er dus op dat het logje vandaag er bij in zou schieten. Terwijl ik op de weg naar huis in de overvolle trein na zat te denken over mijn logje, hoorde ik ineens het hemelse gezang van inspiratie. Ik keek om mij heen waar het vandaan kwam. Toen zag ik hem. Hij lag op de trap en een hemelse gloed kwam van hem af. Vreemd dat niemand anders hem was opgevallen. Hij, de inspiratiebron voor mijn volgende log. Hij lag daar zo aantrekkelijk op die trap. Het liefste wilde ik hem aanraken, hem omdraaien en zijn voorkant goed bekijken. Ik trok de stoute schoenen aan, draaide hem om en ik keek recht tegen…. De voorkant van een gloednieuwe Privé aan!!! Eureka!!! Iemand was hem vergeten mee te nemen, nu is hij dus helemaal van mij. Mij!!! Een duivelse lachje kon ik nog net onderdrukken. Natuurlijk lees ik dat blad nooit, behalve als ik bij de dokter zit of er eentje vindt in een stampvolle trein. Ik bladerde het blad van voor tot achter door, genoeg informatie voor wel vier logjes denk ik gretig… Bastiaan heeft Tooske met kussens om haar oren geslagen, de nieuwe Bachelor schijnt regelmatig in een homo-kroeg komen,er is een soapster verzopen en Trijntje schijnt eindelijk geen soepjurk meer op een gala te dragen. Oh, oh,oh wat een ellende allemaal in Boboland… Maar goed, de ene zijn dood is de andere zijn brood. Mijn saaie treinrit is een beetje opgeleukt en mijn logje is vandaag ook weer gevuld. Waar zo’n Privé allemaal niet goed voor kan zijn. Nu alleen hopen dat niemand mij in de trein heeft zien zitten neuzen in die privé. Stel je voor zeg, nee ik lees dat roddelblad niet. Nou ja, hoog uit een keertje bij de dokter.

Boemeladiboemboem

2004-08-25T19:02:00.000+02:00

De vakanties zijn weer afgelopen. De scholen stromen vol met kinderen, de treinen zitten afgeladen met forenzen en de wegen verstoppen weer door de vele auto’s met menige filesals gevolg. Het is afgelopen met de zitplaatsen in de trein en met de auto hoef ik al helemaal niet naar het werk, dat is stilstaan op de A6 en A1. Maar goed, vandaag kon ik even niet anders.

Vanmorgen begon de dag al goed, de wekker ging niet af vanwege een stroomstoring gisteren. Dus een kwartier te laat kwam ik mijn bed uitgerold. Haasten had geen zin meer dus ik besloot maar een treintje later te nemen. Wassen, aankleden, brood smeren, medicijnen innemen…. Tja, medicijnen innemen… Probleem!! Een van mijn pillekes bleek op. Jeffie had de boel weer eens niet in de gaten gehouden en het zijn toch echt pillen die ik nodig heb. Dus moest ik eerst naar het gezondheidscentrum voor een herhalingsrecept. Zo lekker, je moet de lege doosjes eerst voor tien uur brengen en dan kan je na vier uur je nieuwe medicijnen weer ophalen. Ik besloot dus maar met de auto door te rijden naar het werk, de files voor lief nemend. Het is altijd de vraag of er parkeerplek bij onze kantoren aanwezig is want daar is een chronisch gebrek aan en ik kwam toch al vrij laat aan. Maar ik kwam aanrijden en kon zo een parkeervak inrijden. Mijn eerste mazzeltje van die dag. De andere rondrijdende automobilisten die ook naar een plaatsje zochten keken mij vuil aan. Ik kon alleen maar stiekempjes in mijzelf lachen. Dat werd meteen afgestraft met een flinke stortregen waar ik doorheen moest. Verzopen als een hond kwam ik op kantoor aan, van top tot teen nat en een dik half uur te laat.

Het was vervelend maar ik moest ook weer een uurtje eerder weg anders zou ik voor de dichte deuren van de apotheek staan. Aangezien het vrij stil was besloot ik om kwart voor vier de boel de boel te laten. Gelukkig was het dit keer droog. De regen was al eerder met bakken naar beneden gekomen en ik moest af en toe “sierlijk” over de plassen heen dansen om naar geen natte voeten te krijgen. Op naar huis! Wat normaal een ritje van 40 minuten is, duurde dit keer bijna anderhalf uur. Ik hoorde het al in de auto. Veel files vooral rond Amsterdam. Op de A1 tussen Naarden en Blaricum 7 km. file. Maar ze waren erbij vergeten te vertellen dat het al vanaf Diemen langzaam rijden en stilstaand verkeer was. Ik zuchtte opgelucht toen ik op de A6 reed. Geen files en direct door naar huis. Fout!!! Ik weet niet wat er vandaag aan de hand was, maar de mensen reden vandaag zo knudde… Het leek alsof de Albert Heijn een gratis rijbewijs bij een kuipje Bona had weggegeven. Maar liefst 3 kettingbotsingen op een traject van 7 kilometers tussen Almere-Buiten en Lelystad. Wat doen die mensen allemaal in de auto? DVD’tje kijken? Mobiel bellen? Lekker op de Gameboy spelen? Of misschien een krantje lezen? Geen idee, in ieder geval hadden ze hun aandacht niet bij het verkeer. De ongelukken waren nog maar recent gebeurd want er was nog geen politie of ambulance in zicht. Vlak voor de afrit naar Lelystad gebeurde weer bijna een ongeluk toen er iemand met een rotgang aan kwam rijden en op het laatste ogenblik zijn auto tussen het afslaand verkeer perste. Wat ben ik blij dat ik morgen weer met de trein ga.

De lijkzang van weleer

2004-08-24T19:26:00.000+02:00

Vandaag hadden wij dus een begrafenis. Zaterdag hebben we de rouwkaart ontvangen en daarin stond het hele programma. De kerkdienst zou om 9.45 beginnen en daarna zouden we in stoet eerst langs het huis en daarna naar de begraafplaats rijden. De kerkdienst was zeer persoonlijk en ook erg emotioneel. Het doet je pijn om je vrienden te zien huilen. Maar gelukkig wisten ze goed met alles om te gaan en zowel de kinderen als de kleinkinderen hebben op passende en persoonlijke wijze afscheid kunnen nemen. Er was slechts een puntje waaraan ik mij gestoord heb, de voorganger vond het nodig om de Christelijke toewijding van de overledene te “misbruiken” om zieltjes te winnen voor zijn eigen kerk en om mensen uit te nodigen voor hun gastendienst. Ik krijg van dat soort zaken altijd een bittere nasmaak in mijn mond.

Daarna was het tijd om naar de begraafplaats te rijden, dit gebeurde via een omweg om langs de woning van de overledene te gaan. Terwijl we in de rouwstoet de lijkwagen volgen viel mij op dat er tegenwoordig geen eerbied meer is voor de doden. Vroeger behoorde een rouwstoet net zoals een kudde militaire tot een colonne en behoorde voorrang te krijgen op de weg. Maar in het normloze tijdperk waarin wij nu leven mogen rouwstoeten nu gewoon ingehaald en doorbroken worden, ze hebben zelfs geen voorrang meer. Dit is iets wat mij steekt. Ik kan nog wel herinneren dat men vroeger stil stond als er een rouwstoet voorbij kwam, mannen hun hoed afnamen, auto’s stopte etc. En nu? Slechts een enkele automobilist geeft een rouwstout nog voorrang maar het liefst scheuren we ze met 180 km/uur voorbij en als het nog even kan proppen wij de auto tussen de lijkwagen en de eerste rouwauto. Ja mijnheer Balkende, u zeurt alsmaar over de verlepte normen en waarden maar zorg eerst maar dat u zelf weer een aantal normen en waarden herstelt.

De ten aardestelling was zeer emotioneel: vrouw, kinderen en kleinkinderen namen afscheid met elk een witte roos. Het definitieve afscheid is het zwaarste. Je staat op een afstand en ziet je vrienden verdriet hebben, het liefste zou je op ze af willen rennen en knuffelen, troosten en dicht tegen je aan houden. Maar de familie troost elkaar en jij kan alleen toekijken met een brok in de keel. Tijdens de condoleance kan je er eindelijk voor ze zijn. Het is zo dubbel als ze zo blij zijn dat je er voor hen bent. Blij en toch zo verdrietig. Dit zijn van die dagen dat je er even doorheen moet bijten.

De laatste wagen - Mathilde Santing

In de laatste wagen
Da's de tiende wagen
Of de twaalfde wagen
Hoe dan ook, de laatste
In de laatste wagen
Wordt geen traan gelaten
Om de voorste wagen
Da's de grootste wagen
Da's de langste wagen
De bekranste wagen
Die ze zwaar beklagen
In de tweede wagen
En de derde wagen
En de vierde wagen

In de laatste wagen
Wordt geen zwart gedragen
Hoor je lustig praten
Zelfs gelach naarmate
Er steeds stiller straten
Worden ingeslagen
Door de eerste wagen
De verkeerdste wagen
Da's de zwartste wagen
De benardste wagen
Diep betreurd bij vlagen
Door de tweede wagen
En de derde wagen
En de vierde wagen

In de laatste wagen
Wordt geen kruis geslagen
Hoor je harde vragen
Over doen en laten
In de levensdagen
Van de arme brave
Die daar wordt begraven
In de omfloerste wagen
De beroerdste wagen
Die wordt uitgedragen
Door de zwaargeslagen
Lange tweede wagen
En de derde wagen
En de vierde wagen

In de laatste wagen
Zitten jonge blagen
Zonder veel genade
Als de kronkelmaden
Die straks zullen knagen
Aan de uitgedragen
Dode en zijn daden
In de eerste wagen
Da's de kilste wagen
Da's de stilste wagen
Maar er komen dagen

Maar er komen dagen
Dat de kwade blagen
In de laatste wagen
Da's de kaalste wagen
Worden uitgedragen
In de voorste wagen
De ongestoordste wagen

Da's de meest blije wagen
De enig vrije wagen
De see you later wagen
De ik weet nu beter wagen

De koning van de straat

2004-08-23T19:59:00.000+02:00

Sinds de zomer weer in het land is, laat Ajax de kat zich amper zien. Hij geniet volop van het zonnetje en is zelden binnen. Pas bij mijn thuiskomst komt mijnheer aangelopen en wil naar binnen. Ik heb nog geen tijd om boe of bah te zeggen of mijnheer begint al zijn klagend katten mauwgezang. Miauw, miauw, miauw, voed me…. Miauwww miauwwwwww, hier is mijn bakje. Hij draait zenuwachtig rondjes om zijn etensbak. Hij wil eten en laat dat goed merken. Ik heb amper tijd om even op adem te komen, rusten gaat niet want het kattengezang gaat onverminderd door. Zuchtend wou ik dat het al winter was want dan is mijnheer niet met een poot buiten te krijgen en ligt prinsheerlijk voor de warme kachel of lekker tussen Wim en mij in terwijl we op de bank een DVD’tje kijken. In de winter kan Ajax zo lekker jaloers doen. Als Wim en ik dan knus tegen elkaar aan kruipen wurmt Ajax zich tussen ons in, hij hoort er tenslotte ook bij en als we hem dan lekker achter zijn oortjes krabbelen klinkt er hard geknor en hangt er een kwijlsliertje uit zijn mond. Maar het enige wat ik nu hoor is kattengejammer, gekrijs van een kat die zo te horen uitgehongerd is. Ik schep zijn bakje vol en als een echt roofdier valt hij aan, natuurlijk uitgehongerd van het ravotten. Ondertussen stort ik mij vermoeid op de bank, maar tijd om uit te rusten heb ik niet. Ajax heeft zijn buikje rond gegeten en wil weer naar buiten waar het avontuur lonkt en het zonnetje zijn oranje-rode haartjes verwarmt. Miauw, miauw klinkt het weer. Dit keer klagelijk bij de achterdeur. Tegenstribbelen heeft geen zin, Ajax wil weer naar buiten en laat dat goed merken. Okay dan. En weg is Ajax en we zien hem pas weer de volgende dag.

Vanmorgen kwam ik de deur uit om naar mijn werk te gaan. Ajax zat aan de overkant van de straat en zag mij. Loom en met een air als koning van de straat kwam hij op mij toegelopen. Dat er een auto aankwam, kon hem niet deren. Mijnheer liep rustig door, terwijl de auto vol in de remmen moest. Domme domme Ajax, die auto is veel harder dan jij hoor. Pas toch op, vandaag of morgen gaat het helemaal mis en remt de auto niet voor je. Het is een wonder dat Ajax nog zijn 10de levensjaar heeft gered want ontzag heeft hij niet voor auto’s. Zelfs als wij de oprit op komen rijden, komt Ajax aangerend en stort zich voor de wielen van de auto. Heeft hij zelfmoordneigingen? Wil hij de auto kopjes geven? Ik weet het niet, maar ik moet elke keer vol in de remmen en heel langzaam rijden terwijl hij trots vooruit de auto waggelt, zijn buik klotsend van links naar rechts. Als een echte koning van de straat.

Vrienden blijven vrienden

2004-08-22T19:25:00.000+02:00

Door je hele leven heen bouw je een aantal vriendschappen op. Sommige vrienden worden hechte vrienden, andere blijven op een afstand en als je heel veel geluk hebt, heb je vrienden voor het leven. Hoe ontstaat nu vriendschap? Ik zou het echt niet weten, sommige vrienden ontmoet je op de raarste plaatsen: werk, hobby of andere plekken. Frank en Nancy zijn hechte vrienden die wij hebben leren kennen via de computer, Frank via de chat en Nancy vanwege haar internetsite. De vriendschap met Paula en Gerard begon tijdens de winter-Efteling. Paula is de zus van Frank en we waren met een heel stel naar de Efteling. Paula kenden we toen nog niet zo goed, het eerste wat we zagen is dat ze voordrong bij de kassa (foei!), geen goed begin dus. Maar het was nogal glad en Paula had gladde schoenen aan, wij hadden een arm vrij. Het begin van een goede vriendschap. Jelly leerde wij weer kennen omdat ze een relatie kreeg met een vriend van Wim, Andreas en het klikte.

Andre ken ik ondertussen al heel lang, op de kop af 25 jaar. Ik was vakantiekracht bij een foto-ontwikkelcentrale waar mijn moeder ook werkte. Andre werkte op de foto-afdeling en we merkte dat we dezelfde hobbies hadden: muziek, computers en films. We trokken steeds meer met elkaar op en werden goede vrienden. Hij kwam vaak bij ons thuis en ik bij hem. Wij werden zeg maar, kind aan huis. Ook met Andre’s zus Karin kon ik het heel goed vinden. Ook nadat Andre op zichzelf ging wonen, bleven we veel met elkaar omgaan. Ik herinner mij de avonden dat Andre, Karin en ik naar muziek luisterden en hele, soms diepe, gesprekken hielden. Lief en leed kwam langs en samen hebben we gelachen en gehuild. Ik heb bij Andre mijn eerste (en enige) kater opgelopen en zo kan ik nog veel meer verhalen vertellen. Door omstandigheden gingen wij elkaar steeds minder zien, maar de vriendschap bleef. Karin is ondertussen getrouwd en ook met hun zijn we goede vrienden gebleven. Met Andre en Karin hebben wij het soort vriendschap waar men elkaar niet vaak ziet. Maar hebben we elkaar nodig dan weten we bij elkaar aan te kloppen. Het soort vriendschap waar je zuinig op moet zijn. Een paar weken geleden zijn Karin en haar man hier nog geweest. Het was weer ouderwets gezellig. Helaas is de vader van Karin en Andre afgelopen donderdag overleden. Het ging al een tijdje niet goed met hem en voor hem kwam de dood als een bevrijding. De familie blijft echter verdrietig achter. Dinsdag is de begrafenis, natuurlijk gaan Wim en ik er naartoe. Ik ken de goede man tenslotte ook al 25 jaar en een goed mens was het zeker. Altijd vrolijk en in zijn geloof een echt Christen. Ook in deze moeilijke tijd zullen Wim en ik voor Andre en Karin klaar staan, dat weten ze. In goede en in slechte tijden is vriendschap kostbaar.

Ziek, zwak en toch al tachtig

2004-08-21T16:50:00.000+02:00

Ik mag mij gezegend noemen dat ik op mijn veertigste levensjaar nog steeds twee oma’s heb. De ene wordt over een maand 85 en de ander is 83. Sinds ik mijn oma’s ken, zijn ze ziek. Mijn oudste oma heeft zwaar reuma en zit al zeker 30 jaar in een rolstoel maar je zal haar nooit horen klagen. Ze weet haar pijn goed te verbergen en is altijd goedlachs. Het is nu te merken dat ze ouder wordt, ze wordt doof, haar ogen gaan achteruit en bovendien heeft ze vorig jaar haar eerste lichte hartaanval gehad. Tja, ouderdom komt met gebreken.

Maar ik wil het vandaag over mijn andere oma gaan hebben. De moeder van mijn moeder. Mijn moeder is overleden en met haar twee zoons heeft ze geen contact meer. Omdat haar man stukken ouder was dan zij was ze al vrij vroeg weduwe. Kortom, ze heeft eigenlijk alleen mijn broer, zus en mij als familie. Dat houdt in, 1x per week even bellen en ongeveer 1x per maand op bezoek. Waag het niet om het bellen over te slaan want dan hangt ze verontwaardigd aan de telefoon. Of ik soms boos ben op d’r en waarom we nooit wat van ons laten horen. Voor haar misschien heel vanzelfsprekend maar met een grote familie, schoonfamilie, vrienden en ook nog wat tijd voor ons zelf blijft er soms weinig tijd over.

De bezoekjes aan mijn oma zijn niet altijd even prettig. Je zit dan in een veel te kleine kamer die tropisch warm is gestookt met alle ramen dicht weg te zweten terwijl je alle verhalen aanhoort over vroeger die je al 100x eerder hebt gehoord. Maar ja, je wil haar niet kwetsen dus met enthousiasme en op zijn tijd een verbaasd gezicht alsof je alles voor de eerste keer hoort. Je kent alle verhalen al, je weet wat er gaat komen: Het eten was weer niet te eten en dat heeft ze de kok duidelijk gemaakt, ze heeft ruzie met iemand aan de eettafel gemaakt. Bovendien moet alles tegenwoordig in haar kluisje want er wordt steeds gestolen en iemand had zelfs een van haar 9 koelkastmagneetjes in de vorm van een margriet gestolen (Die wil dat ding nu jatten) en zelf haar buis met steradent was niet meer veilig. Ik kan er niets aan doen, maar er klinkt niets positiefs tussen. Nooit van: Het eten was vandaag heerlijk. Kijk, ik heb een vingerplant met bingo gewonnen. Nee, mijn oma moppert graag.

Ook de gezondheid speelt veel op. Ik hou het allemaal niet meer bij. Blaas, hart, suiker, bloeddruk, gewrichten noem maar op. Noem een ziekte en mijn oma heeft het gehad. Ze slikt zo’n 35 pillen en poedertjes per dag. Dat gaat nu al door zolang ik haar ken. Het vervelende is dat ze haar ziektes (die ze echt wel heeft) vaak gebruikt om aandacht te krijgen. Dat was vroeger al zo. Als mijn moeder uit wou kreeg mijn oma spontaan een toeval zodat ze bij haar kon blijven, dat was vaste prik. Dat is nu nog zo, toen mijn zus enige tijd naar huis wou omdat ze een verjaardag had en mijn oma haar niet kon overhalen om te blijven, kreeg ze spontaan een “suikeraanval” Het probleem is dat je net zoals bij Peter en De Wolf je haar op het laatst niet meer geloofd. Is het echt of vraagt ze weer om aandacht. Tegenwoordig gaan we maar mee naar het ziekenhuis zodat we zeker weten wat er met haar aan de hand is. Feit is dat ze al haar familieleden ondanks al haar ziektes heeft overleefd inclusief mijn moeder. En ik durf er zeker van te zijn dat op onze begrafenissen mijn oma als enige als 130 jarige in de aula zit. Die is zo sterk, die overleeft iedereen.

Vandaag zou Oma langskomen, ze roept al tijden dat ze niet meer buitenkomt. Dus hebben mijn zus en ik afgesproken dat zij mijn oma uit Amsterdam zou halen en ik haar weer naar huis zou brengen. Zo zou ze een lekker dagje uit zijn, eerst bij mijn zus, even langs mijn broer en dan bij ons wat eten en terug naar huis. Leuk toch? Mis!!! Voor de zoveelste keer belde ze op het allerlaatste ogenblik af, dat ze toch te veel pijn had. Daar zakt mijn broek spontaan van af!!! Ik had het natuurlijk kunnen weten, dit is niet de eerste keer dat dit gebeurd. Je haalt allemaal lekkere zout en suikervrije dingen voor haar in huis en dan komt ze niet. Maar ze verwacht dan wel dat we vandaag bij haar komen. Mijn zus is wel gegaan, maar ik kon vanwege Wim’s rugklachten (gelukkig) niet weg. Ik hoop maar dat ik niet op die manier oud wordt. Mochten jullie wat aan mij merken, waarschuw me dan! Afgesproken?

Auw auw auw, ik ga door mijn rug

2004-08-20T22:33:00.000+02:00

Vanmorgen leek een dag te worden als elk andere. De wekker ging om zeven uur, met een duffe kop drukte ik hem uit en draaide me nog even om. Natuurlijk versliep ik mij weer en had net tijd genoeg voor het dagelijks ochtendritueel. Maar toen klonk er een hulpkreet van Wim. Hij had ineens heel erge last van zijn rug en kwam amper zijn bed uit. Oei, dat klonk niet zo goed. Van de week had hij al wat last van zijn rug maar vanmorgen kwam hij was het wel heel erg. Ik moest naar mijn werk, daar kon ik niet onder uit dus met een bloedend hart gaf ik hem een zoen en ging op weg. Wim zou zich ziek melden en een afspraak met de dokter maken. Nu is het niet zo makkelijk om een afspraak met onze huisarts te maken. Je mag alleen tussen 2 en 4 bellen voor een afspraak en dan mag je blij zijn als je 3 dagen later aan de beurt bent. Inderdaad, er was geen plaats meer voor Wim maar hij moest wel even zijn urine brengen en kreeg pijnstillers. Zijn urine is goed, dus zijn het waarschijnlijk zijn spieren aldus de assistente.

Tja, nu begin ik mij schuldig te voelen want ik denk zijn rugklachten mijn schuld zijn. Van de week had ik het ’s nachts bloedheet en alleen een open raam hielp niet. Dus had ik een ventilator naast het bed gezet die de lucht lekker net over mij heen blies, maar waarschijnlijk kwam de koele wind wel heel de nacht tegen de blote rug aan van Wim. Gevolg, zeer pijnlijke spieren. Je kan dus begrijpen dat ik mij vandaag zeer rot voelde, rot en schuldig. Ik had hem een paar keer gebeld en dan klonk hij zo zielig. Gelukkig heeft Paula hem vandaag wat gezelschap gehouden.

Het is trouwens niet de eerste keer dat ik Wim gepijnigd heb. Een paar jaar geleden waren we wat aan het stoeien. Ik was in een melige bui en wou Wim het een snoeiduik bespringen. Maar midden in de vrije val bedacht ik mij dat iemand met mijn lengte en postuur dat soort dingen beter niet kan doen. Ik brulde nog wel “Van onderen…..” maar in de sprong zette ik mijn handen naar voren om mijn val enigszins te breken en een van mijn handen belandde dus op de borst van Wim. Gevolg: een gekneusde rib die weken langs pijnlijk was. Een speels cadeautje van mij zodat hij aan mij kon denken. Ik denk dat hij liever een bos bloemen had gehad.

Palinkje happen?

2004-08-19T17:48:00.000+02:00

Vandaag was eindelijk de dag dat onze nieuwe koelkast binnen zou komen. In eerste instantie zou Paula hier de wacht houden omdat zij vakantie heeft en Wim en ik moesten werken. Maar om eerlijk te zijn is het vrij rustig op het werk, een vrije dag lonkte wel dus gisteren een vrije dag aangevraagd. Wim was ook op hetzelfde idee gekomen dus stonden wij hier vandaag met drie man sterk de koelkastbezorgers op te vangen. Paula was amper binnen of de bezorgers stonden al voor de deur. Paula zag ze en rende naar binnen “Pak je fototoestel, je fototoestel” siste ze mij toe. Een van de bezorgers van het mannelijk geslacht bleek zeer in de smaak te vallen. En inderdaad, het was een erg lekker ding, niks mis mee. Paula trotseerde de harde wind en spatregen en stond buiten om maar een glimp van de knappe bezorger op te vangen. De andere, wat oudere en kalende, bezorger keurde ze geen blik waardig. Het waren trouwens heel aardige mannen en ze zette de nieuwe koelkast netjes op zijn plaats. “De stekker mag er pas over 24 uur in” werd mij verteld. Jakkes, dat was nog een vieze tegenvaller. Moeten we nog een dag wachten voor we heerlijk gekoeld drinken krijgen.

Omdat de koelkast al zo vroeg bezorgd was, was er dus nog ruimte over om wat leuks te gaan doen. Medemblik, Enkhuizen, Amsterdam, Zwolle waren opties maar de keuze viel uiteindelijk op het oude vissersstadje Harderwijk. Veel mensen kennen deze stad alleen van het Dolfinarium maar het heeft ook een heel mooi en vooral oud centrum. Het waaide nog wel een beetje maar de regen was verdwenen en had plaats gemaakt voor een helder blauwe lucht met een verwarmend zonnetje. Heerlijk weer. Na een paar winkeltjes (en de nodige antiekzaken voor Wim) kwamen we uiteindelijk aan bij de Grote Kerk van Harderwijk die open was voor bezichtiging. Wij vinden het heerlijk om door zo’n oude kerk te lopen en ook deze kerk was meer dan de moeite waard. Op een gegeven moment zaten Paula en ik op een bankje te kijken naar de prachtige 16de eeuwse tekeningen boven in de gewelven. “Zo krijgen jullie kramp, ik heb nog wel een paar spiegels liggen”. Voor ons stond een oude man met een vriendelijk en zacht gezicht, waarschijnlijk de koster van de kerk. Paula en ik bedankte voor de eer en Paula zei dat ze de tekeningen liever live wilde zien. De koster kwam gezellig bij ons zitten en we raakten aan de praat. Hij vertelde over de prachtige tekeningen en de geschiedenis van de kerk. Ondertussen kwamen er een paar mensen bij ons staan die de verhalen ook heel interessant vonden. Helaas konden we niet zo heel lang blijven want onze parkeerkaart liep af. Op de terugweg naar de auto hebben we nog een heerlijk Italiaans ijsje gegeten. Maar Paula wou ook nog een visje happen nu we toch in Harderwijk waren. Het werd een broodje paling voor Wim en Paula en ik nam een zure bom (Nee, ik ben niet zwanger.) Al met al was het weer een heerlijk en onverwachts dagje uit. Dit zijn van die uitjes die het leven het moeite waard maken. Zometeen begin ik aan het avondeten: Spareribs met ijsberg-salade en gebakken krieltjes. Wat kan een mens toch genieten van de kleine dingen van het leven…

Dag Amsterdam

2004-08-18T15:16:00.000+02:00

Lelystad??? Dat gehucht is dichtgeplakt met kranten!!! Dat kregen mijn ouders bijna 30 jaar geleden te horen toen ze besloten om van Amsterdam naar Lelystad te verhuizen. Onze familie verklaarde mijn ouders voor gek om uit Amsterdam te vertrekken. Maar mijn ouders wisten wel beter. Wij woonden in een etagewoning op de derde verdieping ergens in Nieuw-Zuid. Nu misschien een normale wijk in Amsterdam, maar in de jaren ’60 – begin ’70 toen wij er woonden was het DE koude kak buurt. De buurt werd voornamelijk bevolkt door oude besjes die hun gezichten dik plamuurde met rouge, lippenstift en oogschaduw. Van die bejaarde nufjes met bontjas die met hun neus hoog in de lucht over straat paradeerde. Die typjes die bij de groenteman om 3 worteltjes voor hun konijn vroegen (ja-ja...) of bij de slager even gemakkelijk 4 plakjes rookvlees wilde hebben. En daar woonde wij dus tussen, een doorsnee gezin met drie kinderen. Mijn moeder voelde zich diep ongelukkig tussen dit soort buren, bovendien kwam onze onderbuurvrouw rechtstreeks uit de hel. Als wij of onze visite iets te veel lawaai maakte, rende ze naar de zolderkamer recht boven ons en ging met een bezemsteel keihard op de grond lopen stampen. Dit treiter gedrag pikte mijn ouders weer niet, het gevolg: ruzie. Het ging zelfs zo ver dat “de buurvrouw uit de hel” al op tilt sloeg als de visite met de stoel over de grond schoof. Ook kwam ze vaak scheldend en tierend naar buiten gestormd als wij (misschien iets luidruchtig als kleine kinderen betaamt) de trap af kwamen. Dat haar man al ruim 3 jaar achter elkaar bezig was om tot ’s avonds laat de woning te verbouwen telde zeker niet. Mijn moeder werd er dol van en vervloekte de man en zijn eeuwig gezaag, geboor en getimmer. En zie, haar wens werd verhoord toen een paar dagen later de buurman 6 van zijn vingers afzaagde met een cirkelzaag. Tjop tjop tjop, van het verbouwen hebben we nooit meer wat gehoord.

Mijn ouders besloten dat ze hun kinderen niet ergens driehoog achter en met de opkomende drukte en criminaliteit wilde laten opgroeien en besloten Amsterdam te ontvluchten. Hoofddorp en Uithoorn vielen af en het werd dus uiteindelijk Lelystad. We kregen een prachtige woning met 3 verdiepingen!!! Het eerste wat wij deden was constant de trap op en af rennen. Heerlijk, geen schreeuwende buurvrouw in de buurt. Lekker buiten spelen zonder bang te zijn om onder een auto te komen…. Ik ben mijn ouders nog altijd zeer dankbaar dat ze destijds deze keuze hebben gemaakt. Ondertussen woon ik dus al bijna 30 jaar in Lelystad. En ik moet bekennen, de stad verdient geen schoonheidsprijs: Alleen nieuwbouw, geen gezellig stadshart, zeer beperkte uitgaansgelegenheid, matig aanbod van winkels… Maar daarin tegen weer: mooi ruim opgezet, veel groen, zeer betaalbare mooie woningen, lekker centraal, veel natuur.

Ondertussen is Lelystad mijn stad geworden en ik voel me er thuis. Ik ken veel van de mensen, ik ken de wijken en elke keer als ik op de A6 Lelystad weer zie naderen, voel ik mij thuis. Als ik mijn straat in rij en ons huisje zie staan voel ik mij trots. Trots dat ik hier kan en mag wonen. Dichtplakt met kranten is Lelystad voor de familie schijnbaar nog steeds want de afstand van Amsterdam naar Lelystad is blijkbaar veel verder dan vice versa want visite uit Amsterdam krijgen we zelden, maar er wordt wel steeds verwacht dat wij op komen draven. En ach, Amsterdam is een leuke en gezellige stad. Ik kom er graag maar zou er voor geen geld meer willen wonen!!! Dan maar liever een leven achter de kranten.

Pompoensoep

2004-08-17T21:46:00.000+02:00

Vandaag krijgen jullie maar een kort logje van mij. Reden? Heel weinig tijd. Vandaag had ik Wim en Paula beloofd om een pompoensoep te maken van de pompoen die we zondag hadden meegenomen van de pompoenenfair. Dat kwam trouwens goed uit want ik had enorme honger gekregen op het werk. Bij mijn rondje van alle weblogs die ik lees werd ik lekker gemaakt: Paula, Rozebeer, Rene, Michel, Jolietje en Krijn hadden het allemaal over lekker eten. Het kwijl liep mij al uit de mond. Ik moest maar afwachten of de pompoensoep vanavond lekker zou worden want ik had nog nooit met pompoenen gekookt. Terwijl Wim en Paula een eindje gingen lopen, dook ik de keuken in. Het vruchtvlees van de pompoen was keihard en ik had er zelf een hard hoofd in dat de soep iets zou worden. Ui, paprika, pompoen, aardappels, sambal, bouillon en diverse kruiden zijn de ingrediënten en dat alles lekker pureren en afmaken met peper en zout. Ondertussen kreeg ik ook mijn zus en zwager op visite, dus ik kon de soep eerst op hen uittesten en die vonden hem wel lekker. En ik moet ook bekennen, de pompoensoep is een blijvertje. Dit maak ik binnenkort nog wel eens. Heerlijk met versgebakken brood en verse ananas toe…. Jeffie’s maag zit vol en nu zitten we een leuke film aan het kijken “School of rock” maar ik ben er even tussenuit gepiept op dit logje te schrijven. Morgen krijg je een langer logje. Tot morgen…

Update:
Speciaal voor Krijn het recept...
Pompoensoep met paprika

Ingredienten:
1 ui, 1 rode paprika, 2 aardappelen, 2 el olie, 1 tl gemberpoeder, 1 tl gemalen komijn, 2 tl gemalen koriander, 500 gr pompoenblokjes, 2 tuinkruidenboulliontabletten, zout, peper, 1 à 2 el sambal, 125 ml crème fraiche, 1 takje peterselie.

Bereiding:
De ui pellen en snipperen. De paprika wassen, schoonmaken en in blokjes snijden. In een soeppan de olie verhitten en de ui en paprika ca. 2 min. fruiten. Dan het gemberpoeder, de komijn en de koriander erdoor roeren. De pompoen, de aardappel, de boullionblokjes en 1 liter water toevoegen, de soep aan de kook brengen en ca. 20 min. zachtjes laten koken. De soep met een staafmixer pureren. Indien nodig de soep met water nog enigszins verdunnen en hem op smaak brengen met zout, peper en sambal. De soep over 4 kommen verdelen en een lepeltje crème fraiche in het midden van de soep scheppen. De peterselie erboven fijnknippen.

Eet smakelijk!

Het Spaanse graan heeft de orkaan doorstaan

2004-08-16T20:22:00.000+02:00

Gisteren waren we lekker bijtijds thuis, dus kon ik eindelijk “My Fair Lady” kijken op DVD. Deze ligt al een tijdje in onze kast om gerecenseerd te worden. Maar goed, de film duurt bijna 3 uur dus moet je wel aan het begin van de avond de dvd in de speler leggen. Van de week kwam er telkens iets tussen. Wim moest een aantal keren in de avond werken of we kregen visite. Gisteren dus niets van dat alles. Heerlijk, My Fair Lady met Audrey Hepburn en Rex Harrison. Ik ben dol op musicals en er zitten dan ook veel in onze DVD-collectie. De muziek uit deze musical is ook fantastisch om naar te luisteren en vele mensen kennen deze liedjes zonder te weten dat ze uit deze film komen.

Onze rode kater Ajax, verblijdde ons gisterenavond ook ineens met een bezoekje. Tijdens het warme weer was hij meer buiten dan binnen. Alleen om even te eten kwam hij naar binnen om met een volle buik weer te vertrekken. Maar gisteravond had hij schijnbaar genoeg van het horten en besloot mijnheer thuis te blijven. Hij had zijn plekje al gevonden. Op de grond, vlak voor onze sub-woover lag namelijk een plastic tasje. Ik weet niet of het katten eigen is, maar Ajax is dol op plastic zakjes/tasjes en dozen. Het maakt niet uit hoe klein de doos is, maar Ajax perst zijn rode dikke kattenkont er wel in. Vaak ligt hij helemaal opgevouwen is zo’n doos. Echt comfortabel is het niet maar Ajax lijkt dan zeer content.

Zo dus ook gisteren. Mijnheer zag de plastic tas en het had meteen zijn aandacht. Een paar minuten later lag hij prinsheerlijk op te slapen. Wij waren ook best wel moe en lagen lekker op de bank naar My Fair Lady aan het kijken. Op een gegeven moment zijn ze op Ascott bij de paardenrennen. Het gedonder van de naderde paardenhoeven zwellen aan via de achterspeakesr en ineens horen wij de paarden ook aan de voorkant voorbij denderen. Een sub-woofer produceert de lage tonen bij een film en aangezien de plastic tas waarop Ajax lag, vlak voor de woofer lag begon deze heftig te trillen en te ritselen. Ajax schrok zich een hoedje en sprong met 4 poten tegelijk de lucht in. Verwilderd keek hij naar het plastic tasje dat nu ineens weer roerloos op de grond lag. Voorzichtig kwam hij dichterbij, maar durfde niet meer echt in de buurt te komen. Hij kwam bij ons verhaal halen. Hij sprong op de bank, recht voor mijn gezicht zodat ik niet meer naar de televisie kon kijken. Ik kon er niks aan doen, ik moest zo lachen om Ajax. Maar dat liet hij zich niet over zijn kant gaan. Parmant draaide hij zich op, zijn kop recht in de lucht en liet mij zijn rode kont zien. Langzaam ging hij weer zitten met zijn kont naar mij toe. Katten kunnen niet praten maar laten wel merken hoe ze over de zaken denken.

Soep zonder ballen

2004-08-15T19:07:00.000+02:00

De zondag is bij ons “uitjes-dag” geworden. Elke zondag plannen we wel wat leuks om te gaan doen. Was vorige week nog het Bijbels Openluchtmuseum aan de beurt, waar ik letterlijk uitdreef. Vandaag was het de beurt aan een ander uitstapje. In de krant had ik een klein berichtje gelezen over een “pompoenenfair” in Rutten. Rutten???? Ja Rutten, een klein dorpje in de Noordoostpolder, zo’n 7 kilometer onder Lemmer. Tja, wat moet je daar nu bij verwachten? Ik had geen idee en dat maakte het juist zo interessant voor mij. Vanmorgen stond Paula om 10 uur al voor onze deur want die leek het ook wel leuk. Dus nog even broodjes gesmeerd, drinken meegenomen en op naar Rutten… Het was redelijk makkelijk te vinden en de rit ernaartoe was gezellig. Het bleek te gaan om een pompoenen-kwekerijk midden tussen andere boerderijen buiten het dorp. Een klein wit bordje dat makkelijk over het hoofd te zien was, wees de weg. De laatste boerderij aan het smalle weggetje bleek de juiste te zien.

De fair werd georganiseerd door een stelletje boerenbedrijven in de buurt die veel samenwerken. De fair was niet zo groot en bevond zich in de boerenschuur omdat het weer een onzekere factor was. Er stond een kraam van een Iris- en Hemerocalliskwekerij, Een bamboekwekerij en natuurlijk de pompoenenkwekerij annex kaarsenmakerij van Jelly en Jan Dingemans. Helaas waren niet alle pompoensoorten aanwezig (in totaal bijna 100 verschillende soorten) want door de slechte juni-maand duurde alles iets langer werd ons door de gastvrouw zelf uitgelegd. Wij kregen echt een hele uitgebreide uitleg welke soort pompoen geschikt was voor welk gerecht. Nu wil ik al een tijdje verse pompoensoep maken dus dat kwam mooi uit. Ook vertelde de gastvrouw dat de beloofde palingrokerij op zondag niet was komen opdagen en ze eigenlijk lieten stikken. Dat was jammer want Wim en Paula hadden zeker wel een palinkje gelust. Maar ik wist dat er ook een Hongaarse kok aanwezig was, die een heerlijke pompoen-courgettesoep zou maken, met lekker boerenbrood die met een Hongaars wijntje of biertje gedronken kon worden. Nou, dat lokte wel. Dus begaven wij ons naar buiten.

Op het geïmproviseerde terrasje was het rustig, wij waren de enige. Ondertussen was de mist opgetrokken en het zonnetje liet zich van zijn beste kant zien. Aan de zijkant van het terass stond op een speciaal fornuis een grote pan met soep te pruttelen. Ja, het zag er goed uit. Dus Wim en ik gingen voor de soep en Paula wou alleen een wijntje. Ze was trouwens slecht aanspreekbaar want het stikte van de wespen en wespen en Paula gaan niet samen. De tafel werd voor ons gedekt, de soep werd in hangende keteltjes geserveerd met een plak versgebakken brood en spek en de drank. Ik voelde mij een god in Frankrijk. Paula duidelijk niet. Voor geen goud ging ze op haar stoel zitten waar haar glaasje witte wijn al voor haar klaar stond. Toen eigenaar Jan en kok Kasparus zagen hoe panisch Paula op de wespen reageerde kwamen ze direct aan met wespenlokkers en de kok wou zelfs de wespen verjagen. Ik heb mij meesterlijk geamuseerd. Van achter mijn keteltje soep keek ik toe hoe Paula gillend langs kwam gerend met een paar wespen in haar kielzog die wel zin in het spelletje hadden en haar de stuipen op het lijf jaagde. Eigenaar Jan besloot zelfs met een theedoek achter Paula’s stoel te gaan staan om zo de wespen weg te slaan. Heel erg lief en enorm attent. Maar Paula heeft tien seconden gezeten, want de wespen vonden het spelletje te leuk en ondernamen weer een snoekduik op Paula die gillend van tafel sprong en dit keer had ze niet alleen de wespen in haar kielzog maar ook Jan rende erachteraan in een poging om de wespen bij haar weg te slaan, tevergeefs. Er zat voor ons maar een ding op. Ons eten bij elkaar pakken en alles binnen opeten en drinken, waar er amper wespen waren. De lol was er voor Paula vanaf en die trok een spurt van de fair naar de auto, het veilige thuishonk. Toen wij van het erf afreden werden wij uitbundig nagezwaait door Kasparus en Jan. Tja, waar vindt je tenslotte ook onverwachte gratis straat-amusement? Hoewel de fair niet zo uitgebreid was, was het echt de moeite waard. Wat een vriendelijk mensen daar in Rutten. Ze gaven je echt het gevoel thuis te zijn en wij zijn dan ook met pompoen en een Iris vertrokken. In september hebben ze weer een fair, dit is zeker de moeite waard.

Van Rutten ging de reis naar Almere, want Wim had aanplakbiljetten gezien voor een paranormale beurs. Interessant want Paula had in Schotland een aura-foto laten maken en Wim wilde zijn aura ook wel laten fotograferen. Bovendien konden we daarna Paula afzetten bij de verjaardag waar ze moest zijn. De paranormale beurs bleek dus een week later pas te zijn. Maar oh, de verrassing: er was wel een vlooienmarkt. Getverdemme!! Ik ben er weer ingeluisd!!! Na een lekker verkwikkend ijsje bij Mariola gingen we dus op zoek naar de vlooienmarkt. Die hadden we gevonden, het bleek een kleine openluchtmarkt te zijn, waar ook nog eens 2 euro entree gevraagd werd. Belachelijk natuurlijk dat je moet betalen om wat te kopen. Stel je voor dat je ineens een euro moet betalen om de Albert Heyn in te mogen of 50 eurocent om even de zaterdagmarkt over te gaan. Wim is principeel en weigert voor zo’n markt te betalen. Mij hoor je natuurlijk niet klagen, ik vind het allang best. Het was al met al weer een heerlijk dagje geweest. Op naar het volgend uitje volgende week? Zal het de paranormale beurs worden?

We hebben er een…

2004-08-14T21:24:00.000+02:00

Vandaag was de dag. Vandaag gingen we op jacht naar de nieuwe koelkast. Het doel van onze reis was Doe Mere in Almere waar een aantal van die elektronicazaken bij elkaar zitten. Maar de eerste stop was bij Paula en Gerard die gisteren waren weder gekeerd uit Schotland. We hebben alle verhalen aangehoord en de foto’s bekeken en wij weten het zeker. Ook wij gaan binnenkort de Schotse hooglanden eens bezoeken. De mensen waren heel vriendelijk en zeer behulpzaam en op een of andere manier had Paula weer constant “sjans” van homo’s. Ze is toch duidelijk wel de nieuwe homo-moeder en vertegenwoordigt Nederland goed als "The Gay-mother from Holland". Het is volgens haar opmerkelijk hoeveel hotels in Schotland adverteren dat ze gay-friendly zijn. Ze zijn trouwens met veel teruggekomen. Paula had de portemonnee flink getrokken en o.a. schoenen en andere zaken gekocht. Ook wij kregen een cadeautje, een koelkastmagneetje met een Schotse man, een slaset en een doosje met ansichtkaarten. Gerard was met iets anders teruggekomen, een hielblessure en kon amper lopen. Een doedelzak of Schotse Kilt hebben ze niet aangeschaft.

Na een korte pitstop ging we op weg. Paula ging mee want we moesten ook nog even boodschappen doen bij de Maxis en Paula had ook nog boodschappen nodig. Maar eerst dus naar Doe Mere. De eerste winkel waar we binnenliepen was niks. Op elk apparaat stonden alleen adviesprijzen en je moest dan met de verkoper onderhandelen over de prijs. Ja hallo, dat is dus duidelijk niet mijn sterkste kant. Ik wil liever dat ik meteen een kant en klare lage prijs krijg, dus dat werd hem niet. Hun assortiment was ook veel te klein. Ook in de andere twee winkels zijn we niet geslaagd. Onderweg naar de It’s lag Paula trouwens nog in een deuk. Op een bordje stond “Meer potten e.d. boven”. Vertwijfeld bleef ze onder aan de roltrap staan. Wat was daar boven voor spannends te vinden? Nou, meer potten en pannen dus.

In Doe Mere konden we niet slagen, dus hadden we nog een kans. De Maxis, daar hebben ze een “Block” en daar zijn we uiteindelijk geslaagd. Hoera! Wij hebben een nieuwe koelkast, het is een Zanussi geworden en donderdag wordt hij afgeleverd. Dat moest gevierd worden, dus had Paula nasi voor ons gemaakt. Helaas hebben we niet zo veel kunnen eten want we hadden bij de Burgerking onze verlate lunch al gegeten en we zaten allemaal nog plofvol. De andere bezoekers van de Burger King verloren hun eetlust trouwens toen Paula besloot haar Big Burger XXL te ontleden en alleen het lapje vlees, dat droop van de saus en gesmolten kaas, als een haring te eten. Het leek een beetje op een beschimmelde leren lap en dat vonden de andere bezoekers waarschijnlijk ook want die draaiden hun hoofd in afschuw om. Voor ons alleen maar een verhoging van de feestvreugde. Na Paula’s bekende wespen-gil besloten wij dat het tijd was de Burger King te verlaten. We hadden alweer genoeg schade aangericht.

Before the parade passes by

2004-08-13T09:47:00.000+02:00

In mijn log van gisteren had ik het toch over mijn afdelingsuitje naar de Parade? Nou, die is inderdaad letterlijk en figuurlijk in het water gevallen. Even voor ik naar Amsterdam zou vertrekken werd ik gebeld door mijn chef. Het afdelingsuitje ging niet door. Niet door de regen maar omdat twee collega’s ruzie hebben gehad en een van de twee boos naar huis is gegaan. Nu bestaat onze afdeling maar uit 5 personen dus werd er besloten dat het uitje maar te verschuiven naar een later data. Aan de ene kant jammer maar aan de andere kant kwam de regen met bakken uit de hemel. Om voor 2 uurtjes te komen werken in Amsterdam vond ik zonde, dus vroeg ik de rest van de dag ook vrij. Dat was gelukkig goed. Dat kwam mooi uit want dan konden Wim en ik op zoek naar een andere koelkast.

Wim wist wel een witgoedhandel die witgoed met kleine beschadigingen voor een leuk prijs verkocht. De winkel lag in de buurt bij de kringloopwinkel. Wij zoeken en zoeken, maar de winkel niet kunnen vinden. “Tja, dan maar even sneupen bij de kringloopwinkel”, zei Wim. Ik had het gevoel of ik erin geluisd was. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het niet zo heb op kringloopwinkels of tweehandswinkeltjes. Het klinkt waarschijnlijk enorm aqrrogant, maar ik voel me zo armoedig als ik tussen het afval en afdankertjes van andere mensen moet snuffelen. Ik sta dan echt verloren tussen het incomplete theeservies uit het jaar nul en de fel gebloemde bankstel met kitscherige franje die zo uit het kamertje van opoe komt. De muffe geur komt je al tegemoet als je er binnenkomt. Nee, niks voor mij en ik duik dan maar meteen in de hoek met boeken en cd’s/lp’s. Het valt mij trouwens nog op dat zo’n kringloopwinkel behoorlijke prijzen durft te vragen voor sommige dingen. Zo stond er een leuk kookboek en die moest maar liefst 5 euro kosten. 5 euro terwijl hij nieuw in de witte boekhandel nog geen 10 euro kost. Ook zag Wim een leuk kastje, oud maar in erbarmelijke staat zonder hang en sluit werk, afgebladerd en een kapotte zijkant. Dat moest nog 225 euri opleveren. Afzetters!! Uiteindelijk zijn we alleen met een kruidenrekje voor Paula weggegaan voor een aardig prijsje. Naar het zoeken van een nieuwe koelkast is die middag niks meer gekomen, dat doen we zaterdag wel hebben we besloten.

Hij is niet meer….

2004-08-12T11:52:00.000+02:00

Het is officieel. Volgens de mijnheer van Bosh heeft onze koel-vriescombinatie de geest gegeven. ‘”Jah, iek zie et al, ein bolle achterkhant. Hai ies lek. Hai ies overlede”, zei de monteur met een duidelijk Duits accent en hij sloeg een kruisje. Ik stond erbij en keek ernaar. Moest ik nu in de rouw? Mijn hoofd met treurnis laten zakken en een traantje pinken? Nou, mijn hoofd stond ergens anders na want de voorrijkosten waren € 87,=. En het enige wat ik op dat moment kon denken was “Shit, daaaag € 87,= minder en nog geen werkende koel-vriescombinatie.” In tegenstelling tot alle vooroordelen van de Duitsers, was mijn monteur zeer vriendelijk en bracht geen kosten in rekening. Toch nog een kleine pleister op de wond. Maar toch baal ik als een stekker. Wij hebben deze koel-vriescombinatie 8 jaar geleden voor 2000 gulden gekocht. Niet echt goedkoop. Dan verwacht ik niet dat hij al zo snel de geest geeft. Maar goed, het zat eraan te komen he. Eerst een kapitaal aan de auto kwijt, nu shoppen voor een nieuwe koel-vriescombinatie, volgende maand Eurodisney. Ik mag mijn baas wel om opslag vragen.

Vanmiddag heb ik trouwens het afdelings-uitje van het werk. Als Wim om twee uur thuis is, stap ik in de auto en ga richting Parade in Amsterdam. Het wordt een herhaling van vorig jaar want De Parade was vorig jaar goed bevallen. Al ben ik bang dat het vorige keer beter weer was en ons uitje van vandaag in het water valt want hoog aan de hemel pakken donkeren wolken zich samen. Mooi begrafenisweer voor onze koelkast maar niet om te flaneren op De Parade.

En de donder rolt...

2004-08-11T11:01:00.000+02:00

Met een flits en veel lawaai brak vanmorgen de hemel op. Ik zat meteen rechtop in bed en keek naar een grauw-gele lucht die dikke regendruppels uitspuwde. Met een sprong stond ik naast mijn bed, met een vlugge maar voorzichtige beweging deed ik het raam dicht dat wijd open stond. Nee, ik ben niet bang voor onweer, ik ben alleen heel voorzichtig!!

Volgens mij neem je als kind de angsten over van je ouders. Mijn moeder was panisch voor wespen. Als ze er een zag begon ze als een wilde om zich heen te slaan en als een olifant in een porseleinkast begon ze te rennen, het maakte niet uit waar ze zich bevond en in welk gezelschap ze was. Mijn vader had weer een andere angst, juist!! Onweer. Als kind heeft hij een paar keer dichtbij de bliksem in zien slaan en dat heeft een behoorlijke indruk op hem gemaakt. Maar door de jaren heen hoor je zelf ook de horror-verhalen van ingeslagen bliksem. Zo is daar het verhaal van de ex-voetballer Jan Jongbloed, die in Amsterdam-West na zijn voetbalcarrière een sigarenwinkeltje bij ons in de buurt begon. Zijn zoon Erik werd op 22 september 1984 tijdens een voetbalwedstrijd dodelijk door de bliksem getroffen. Mijn oma kwam in mijn jeugd met een ander verhaal. Bij haar in de buurt was een vrouw door de bliksem getroffen. Het ging om een schoolmoeder. Het schoolklasje en de begeleiders waren naar het Vliegenbos in Amsterdam-Noord geweest, toen het begon te onweren besloten ze terug naar school te gaan. Op het moment dat de vrouw het ijzeren schoolhek opende, sloeg de bliksem in het hek. De vrouw was op slag dood. En een paar weken geleden is 3 huizen naast mijn broer ’s nachts de bliksem ingeslagen. Een dikke vuurbal ging door de zolder waar een kind lag te slapen. Het ventje durft nu niet meer de zolder op. Vind u het vreemd dat ik met zulke verhalen voorzichtig ben?

Als het onweert krijg je mij echt met geen stok de straat op. Bliksem slaat altijd in het hoogste punt, ik ben 195cm hoor!!! Ik kan natuurlijk op mijn hurken door de straten lopen, maar sta ook weer niet graag voor schut. Dus blijf ik met onweer thuis, de ramen en deuren gaan dicht en bij heftig onweer gaat ook de kabel van UPC eruit. Slechts een keer heb ik een uitzondering gemaakt. Ik werkte redelijk in de buurt van mijn huis en was contactpersoon voor de alarmcentrale en mocht bij alarm met de sleutel naar het bedrijf komen. Het was die nacht echt noodweer. Stortregens en heftig onweer. En ja hoor, midden in de nacht gaat de telefoon. Een alarmmelding bij het bedrijf. Tja, dan moet je wel. Ik kan je wel vertellen, ik heb peentjes gezweet en 10 kleuren stront gepoept van angst. Het is een wandeling van 10 minuten en ik heb echt langs de kant van de huizen gelopen en ben kletsnat maar zonder zwart knapperig korstje aangekomen. En ja hoor, die nonchalante collega had voor de zoveelste keer zijn raam weer opengelaten. Op dat moment kon ik die vent wel wurgen. Op de terugweg heb ik mooi een taxi genomen want ik ging echt niet weer teruglopen met al dat natuurgeweld.

Vanmorgen was ik dus een half uur te laat op mijn werk, want ik heb mooi gewacht tot het onweer was afgelopen. Bang niet, wel voorzichtig.

Remember September

2004-08-10T19:31:00.000+02:00

Kennen jullie Professor Zonnebloem uit Kuifje? Of professor Barrabas uit Suske en Wiske? Dr. Snuggles dan? Tel deze bij elkaar op, neem daar het kwadraat van en zo vergeetachtig en chaotisch ben ik. Ja echt, zonder dollen. Ik ben een super chaoot. Hoe vaak komt het wel niet voor dat ik dubbele afspraken maak of ik kom er na een week achter dat ik de zoveelste verjaardag vergeten ben. De familie en vooral de schoonfamilie kennen dit negatieve kantje ook al van mij. Toen Wim en ik twee jaar geleden in het huwelijksbootje traden was een van de cadeautjes van mijn gezamenlijke schoonfamilie een verjaardagskalender waar alle verjaardagen een dag te vroeg op staan… Nou, ik kan je wel vertellen, het helpt…… voor geen meter! Als ik naar het toilet ga, hangt de kalender pontificaal voor mijn snufferd. Oh ja, Pietje is morgen jarig. Niet vergeten om te bellen. Maar 10 minuten later ben ik het alweer vergeten.

Maar niet alleen verjaardag vergeet ik, ook afspraken schieten er wel eens tussendoor. Hoe vaak komt het wel niet voor dat ik een agenda aangeschaft heb en mij voorneem om alles nu eens goed bij te houden. Alleen dan moet je wel altijd je agenda meenemen en hem goed bij houden. Maar met zo’n chaotisch brein komt dat sporadisch voor. Ik heb mij er ondertussen maar bij neergelegd en hoop elke keer dat de schade elke keer maar mee valt en ik niet te veel vergeet.

Maar vandaag liep ik weer aan tegen een product van mijn eigen stommiteit. Wat was er namelijk aan de hand? Een paar weken geleden heb ik het uitje naar Disneyresort Paris gepland samen met Paula, Gerard, Wim en ik. Wim en ik hadden in September lekker twee weken vakantie genomen en de trip gepland op vrijdag, zaterdag, zondag en maandag midden in onze vakantie. Dan hadden wij nog een klein weekje om bij te komen van alle indrukken en natuurlijk de lange autorit.. Maar even voor vijven vanmiddag kwam ik erachter dat ik het uitje een week te laat heb geboekt. Stress!!!!!!! Want de reis is al geboekt en de week na mijn vakantie gaat mijn collega een weekje weg en de servicedesk op het werk moet bemand zijn. Wat nu? Tja, dat weet ik ook even niet. Er zal wel een mouw aan te passen zijn, maar echt slim is het niet. Vooral als je nagaat dat ik vorig jaar ook al een week te vroeg had vrij genomen. Sommige volksstammen leren het ook nooit.

Liefde voor muziek

2004-08-09T20:39:00.000+02:00

Sinds ik een klein Jefje was ben ik al bezig met muziek. Althans met muziek luisteren. Al na 15 lessen op een elektronisch orgel besefte ik dat ik nooit een ster muzikant zal worden en nadat je mij eenmaal hebt horen zingen, wil je dat nooit meer. Maar muziek kan mij wel in extase brengen. Dus stort ik me op het muziek luisteren. Al sinds mijn jeugd ging al mijn zakgeld op aan singletjes. Elke vrijdag als ik mijn zakgeld had gehad, haastte ik mij naar de platenwinkel. Nadat de nieuwe top-40 bekend werd, werden de oude singles in de uitverkoopbak geplaatst en dan waren ze maar 4 voor 5 gulden. En zo werd mijn geduld toch nog beloond. Maar je moest er natuurlijk snel bij zijn want de leukste single’s waren natuurlijk snel weg. Op bepaalde single’s wilde ik niet wachten. Ik was dol op de meidengroepen en stond vooraan als er weer een nieuwe single van Luv’ uit kwam.

Het gekke is dat ik bij bepaalde liedjes nog steeds weet waar ik hem gekocht heb of wat er gebeurde toen ik het nummer voor het eerst hoorde. “Zoek jezelf” van Van Kooten en De Bie was mijn eerste single. Met “Het Smurfenlied” van Vader Abraham lag ik 6 weken met jeugdreuma in het ziekenhuis. En zo kan ik wel even doorgaan met de muzikale herinneringen van mijn leven. Sommige zijn leuk, sommige zijn verdrietig. Ik hoor een bepaald nummer en ik zie de oude beelden als een film in mijn hoofd voorbij gaan, hoor de stemmen, ruik de geur. Natuurlijk is de ene herinnering sterker dan de ander. Er zijn dan ook liedjes die ik (nog) niet kan horen, omdat de herinneringen te sterk zijn. Deze herinneringen zou ik eigenlijk met anderen willen delen, het zou zo zonde zijn als ze verloren gaan. Maar sommige herinneringen zijn te intens om te delen, zelfs niet met mijn geliefden. Die herinneringen zitten diep verborgen in een kamertje van mijn hart, maar soms ontsnapt er eentje bij de tonen van dat ene liedje. En een beetje melancholisch zing ik mee, ik sluit mijn ogen en kijk naar de film die zich aan het binnenkant van mijn ogen speelt…

Hallelujah kameraden

2004-08-08T22:22:00.000+02:00

Omdat thuis zitten met dit hete weer niet echt een optie was besloten wij vandaag om er op uit te trekken. Ik vind het leuk om een uitje te plannen en Wim daarmee te verrassen. Dus had ik dit keer het Bijbels Openluchtmuseum voor ogen. Iets waar Wim al een hele tijd naar toe wil, maar dit is een van die uitjes die er eigenlijk nooit van komt. Tot vandaag dan. De afstand tussen Lelystad en Nijmegen is behoorlijk en al die tijd zit ik heerlijk koel in de auto met airco. En het Museum bevindt zich in bosrijk gebied dus voldoende schaduwplekjes om te schuilen.

Ik rij meestal op de bonnefooi en vindt snel de plek waar ik wezen moest. Ook dit keer reed ik er in een keer op af. Ik was wel de verkeerde kant van Nijmegen binnen gereden maar ach… wat langer in de koele auto was geen straf voor mij hoor!!! Het museum was behoorlijk rustig, want wie haalt het nu in zijn hoofd om met dit weer naar een museum te gaan? Het geheel is mooi opgezet. Men loopt langs een route en komt allerlei nederzettingen tegen. Een Jordaans dorp, gebedshuis, een Romeinse nederzetting en nog meer. Maar al snel kwam ik erachter dat dit soort tochtjes ondernemen met deze tropische temperaturen eigenlijk geen goed idee is. Reeds bij de eerste stop, Beth Juda voel ik dat het mis gaat. Mijn diabetes is de laatste tijd een flinke spelbreker, abnormale zweetaanvallen, droge mond, zware vermoeidheid zijn de symptomen waar ik veel last van heb, deze worden natuurlijk ook nog eens verergerd door de zon en hoge temperatuur. De hitte schijnt Wim niet te deren, hij vliegt van hot naar haar. Huisje in, huisje uit. IK heb geen puf en zoek een stukje schaduw die ik vind aan de rand van de nederzetting bij de ezelweide. Aan de andere kant van het hek staat een ezel die ook voor de hitte is gevlucht en uit staat te puffen. Ik aai het beest want tenslotte vindt ik ezels heel leuke dieren met die grote flaporen. Als hij wegloopt zie ik ineens dat hij niet aan het puffen was van de hitte, want het beest was in het bezit van een reusachtige erectie waar menig man penisnijd van zou krijgen… Ineens ben ik heel blij dat ik aan het andere kant van het hek stond… Helemaal veilig voel ik mij toch niet en zoek Wim op die ondertussen de geitjes heeft gevonden.

We lopen naar de volgende nederzetting, Karavanserai. Het fototoestel is in het bezit van Wim, en oh wat is mijnheer actief. Fotootje hier… fotootje daar…… Ik kan echt niet meer, het gaat helemaal mis. Het voelt of ik elk ogenblik mijn laatste adem kan uitblazen. “Wel lekker vroom”, denk ik nog, “wat is mooier dan te sterven in een Bijbels Museum”. Ik voel me hondsberoerd, mijn keel is gortdroog, mijn t-shirt is kletsnat en ik wil alleen maar zitten… zitten en drinken… veel drinken. Maar een kraampje langs de weg hier? Vergeet het maar! Blijkbaar hebben Bijbel-liefhebbers weinig dorst onderweg. Op een wegenkaart zie ik dat twee dorpen verder een restaurant zit, in de Romeinse Nederzetting. In de verte zie ik Wim druk in de weer om kamelen op de foto te zetten. De beesten staan rustig te poseren en Wim maakt daar dankbaar gebruik van. Ik heb niet eens meer de puf om naar hem toe te lopen en besluit in deze oude wereld gebruik te maken van de nieuwe techniek. Ik gebruik mijn GSM en vertel hem dat ik alvast doorloop naar het restaurant, hij gaat maar lekker door met foto’s maken. Ik zie hem daar wel.

Met mijn laatste krachten sjok ik naar het restaurant. Onderweg hoor ik een klein meisje tegen haar moeder zeggen: “Kijk mama, die mijnheer is in het water gevallen” Ik kijk naar beneden en ja, het had gekund. Mijn hele shirt is kletsnat. De verkoper in het restaurant zie ik ook met een scheef oog naar mijn shirt kijken. “Twee cola light…” Dat de twee glazen € 3,60 kosten kan mij niks schelen. Al waren ze € 100,= dan had ik het er nog voor over gehad. Binnen 10 seconden zijn de twee glazen leeg maar nog steeds is mijn dorst niet gestild. Ik bestel nog 1 glas cola light en een Spa rood. En ook deze koude versnaperingen glijden dankbaar door mijn keel. Als Wim later arriveert neem ik nog een glas cola light en een suikerarm sorbetijsje. Wim ziet de staat waarin ik mij bevindt en we besluiten dat het welletjes is geweest. Terug, heerlijk naar de auto met airco en zonder zwermen wespen om op de loop te gaan. Het museum is mooi maar niet met deze temperaturen, wij komen wel een andere keer terug, in december of zo!

Waar blijft die ouderwetse winter?

2004-08-07T14:09:00.000+02:00

Oh, ik haat de zomer… Echt waar, het komt uit het puntje van mijn tenen als ik ze: Ik haat de zomer. Ik haat de wespen, ik haat de muggen, ik haat mijn klamme werkplek achter het raam zonder airco, ik haat de hoge temperaturen, ik haat het t-shirt dat nat van het zweet rond mijn lichaam plakt, ik haat het lamlendige gevoel maar het meeste haat ik nog de slaaploze benauwde nachten.

Ieder jaar roep ik weer dat we een airconditioning moeten aanschaffen als ik heftig puffend op bed leg, niet in staat om maar iets te doen. Maar het komt er maar steeds niet van, maar dit keer neem ik mij voor om klaar te zijn voor het volgend jaar, gewapend met airco op slaapkamer en huiskamer.

Vannacht was het weer eens mis. Ik heb namelijk de achterlijke afwijking dat ik er niet tegen kan om warme lucht in te ademen. Dat is al een van de redenen waarom ik nooit een sauna neem. Oh, ik heb het wel enkele keren geprobeerd hoor, maar binnen een minuut ren ik in paniek naar buiten en dan niet door al het bloot en hangende vellen dat daar te zien. Nee, ik kan niet tegen warme lucht. Ik vind het al erg als ik tegen mijn dekbed, kussen of Wim adem en mijn eigen warme adem terug in mijn gezicht krijg. Maar terug naar vannacht, de slaapkamerraam stond wagenwijd open maar toch was het verschrikkelijk benauwd. Toch was ik in slaap gevallen maar na een uurtje werd ik helemaal in paniek wakker. Ik had het heel benauwd en kreeg amper adem. Het zweet gutste van mijn lichaam en ik raakte in paniek. Even dacht ik eraan om de rest van de nacht in de auto te bivakkeren. Motor en airco aan en stoel naar achteren. Uiteindelijk heb ik maar een ventilator van beneden gehaald en hem zo afstelt dat de wind vlak over ons heen woei, dat gaf wat soulaas dus heb ik de rest van de nacht redelijk geslapen.

Vandaag hou ik mij lekker kalm, maar omdat Wim vandaag moet werken en hij zijn portemonnee vergeten was (sukkel!!!) moest ik wel even boodschappen doen. Tja, veel kon ik toch niet halen. De koel-vriescombinatie is nog steeds kapot. Ik had gisteren Bosch gebeld maar er kan pas donderdag een monteur langskomen. Gisteren leek het er nog op of het vriesgedeelte nog een teken van leven gaf. De temperatuur stond op -4° maar vanmorgen stond ook deze op + 6° C. Tja, dat betekend dat we het vlees in de vries moeten opeten. Ik ga zo meteen dus 6 liter kippensoep maken, eten we vanavond shoarma en kipsate en weet ik wat nog meer… Tja, zonde om weg te gooien toch?

Maar goed, ik kom net terug van de winkels, even de markt over geweest. Lekkere verse kersen gehaald en natuurlijk een pitstop bij mijn favoriete notenbar. Ik ben verslaafd aan de cashewnoten in een knapperig korstje, maar ook de macadamia’s zijn niet te versmaden. Maar dit keer heb ik eens ouderwetse pelpinda’s gehaald en dan vanavond lekker truttig naar Jos Brink kijken terwijl hij de beelden uit de oude televisiedoos laat zien terwijl we knus op de bank apenootjes aan het doppen zijn. Ik ben zo dol op nostalgie. Vooral op die ouderwetse winters, schaatsen en kraampjes met koek en zopie… Oh, wat haat ik de zomer!

Shit happens

2004-08-06T09:42:00.000+02:00

Vorige week zaten DE passagier en ik in de auto. Het was lekker weer, het zonnetje scheen, de vogeltjes floten en in de auto drong het aroma van versgemaaide gras door.
“Elke morgen leg ik een drol in de vorm van een penis..”
Er viel een pijnlijke stilte. Pardon?? Ik keek opzij en daar keek mijn passagier mij verwachtingvol aan.
“Ja”, ging het verder “Eerst twee kleine rondjes als de ballen en dan recht omhoog”.
Tja wat zeg je daar op? “ Geweldig, heb je je al ingeschreven voor het wereldkampioenschap kunstkakken?”
Nee, eigenlijk maar een ding: “Dat komt op mijn weblog”.
Mijn passagier kijkt mij verschrikt aan en dan eindigen we in een lachbui.
“Wees maar niet bang, ik zorg wel dat je anoniem blijft” stel ik de passagier gerust.

Een raar gegeven trouwens, waarom rust er nog zo’n taboe op het poepen? Het is een normaal lichamelijk proces. Iedereen doet het tenslotte, van de stratenmaker tot aan de koningin. Maar wat er daar achter die toiletdeur gebeurt blijft een groot geheim voor anderen. En waarom? Iedereen zegt “Ik heb zo heerlijk gegeten” maar ik hoor niemand zeggen “Ik heb zo heerlijk gepoept” terwijl het eerst het beginproduct is en het ander het eindproduct. En er valt zo veel te vertellen over dat toilet-bezoek. De ene is er binnen een poep en een scheet weer vanaf terwijl de ander er een relaxmoment van maakt. Ik ken zelfs iemand die muziek op het toilet heeft, zodra je het lichtknopje omgooit komen de zoet gevoosde klanken je al tegemoet en het toilet hangt er vol met leesvoer. Een vriend van ons had zijn toilet zelfs helemaal veranderd in een mini-Land van Laaf. En dan hebben we het nog niet eens over de medische achtergrond. De een heeft weer van die harde konijnenkeutels terwijl het er bij een ander weer uitspuit. Jantje gaat slechts een keer in de 4 dagen terwijl Pietje de hele dag de pot op kan.

De opmerking van mijn passagier maakte trouwens wel wat los want al snel praten we over de voorkeur voor een toilet met plateau of zo’n een waar je hoop meteen in het water valt. Tja, alletwee hebben hun nadeel, daar komen we achter. Als je een heeeeeel grote hoop moet heb je kans dat het plateau vol poept en de gevolgen zijn niet prettig, maar aan de andere kant heb je altijd de kans op een natte kont door opspattend water bij een wc zonder plateau. Het wordt nog een heel leuk gesprek over een niet allerdaags onderwerp. Eindelijk kan ik mijn eigen toilet-perikelen ongegeneerd met een ander delen. Wat een bevrijding! Zelf heb ik natuurlijk ook een “toilet-afwijking”. Ik ben namelijk nogal erg toilet vast. Ik ga absoluut niet op een vreemd toilet zitten en beperkt mijn toilet-territorium slechts tot een paar toiletten waarop ik ga zitten. Als ik bij een ander ben en ik voel een aandrang opkomen ga ik resoluut naar huis. En dat levert nogal wat nijpende momenten op want hoe dichter ik bij huis kom, des de heftiger wordt de kramp. Gelukkig gaat het meestal goed en een zucht van verlichting klinkt als ik op mijn eigen toilet zit. Oost West, de toilet thuis is toch het best.

Toch lijkt het alsof het taboe rond het toiletbezoek doorbroken wordt. Op de BBQ vorige week kwam het onderwerp op een gegeven moment ook op het poepen en vanmorgen in de trein ving ik ook een flard van een gesprek over dit onderwerp op. Zucht… Welke taboes blijven er nog over?

Gremlins

2004-08-05T09:18:00.000+02:00

Vergeet even de overlast van wespen, muggen, mieren, bijen, hommels en ander gespuis. Thuis hebben wij te maken met een nieuwe plaag. Wij hebben namelijk last van Gremlins. Je kent ze wel, die onzichtbare monstertjes die de hele dag aan nippeltjes, moertjes, boutjes, transistortjes en andere technische zaken zitten te knagen en alles kapot maken. Eigenlijk hebben we er al langer last van. Iedereen op de televisie ziet er sinds enige tijd uit als de Hulk met een mooi groen velletje, ook de lagers van de auto hadden het begeven en een paar weken geleden konden we zwemmen in ons waterbed. Maar sinds gisteren maken die Gremlins het wel heel erg bont. Bij thuiskomst bleek de koelkast kuren te hebben. De temperatuur van het koelgedeelte liep behoorlijk op en stond vanmorgen al op + 16° Celcius. Ook van het vriesgedeelte zag ik de temperatuur oplopen, van –18° naar –12° en alleen in de supervries-stand weet hij zijn temperatuur nog te behouden. Dat is flink balen dus…

Maar ook Wim had gisteren last van die vervelende Gremlins want toen hij van zijn werk wilde wegrijden deed de auto helemaal niks meer. De ANWB gebeld en het bleek dus dat de accu het begeven had. Vandaag dus eerst een nieuwe accu halen. Het wordt hoog tijd om wat aan die Gremlins te doen. Ik zou dus de verdelgingsdienst kunnen bellen. “Hallo mijnheer, kunt u hier direct komen. Wij hebben een ernstig geval van overlast door Gremlins.” Ja, ze zien me al aankomen. Toch is het altijd heel frappant, als er een ding kapot gaat volgen er meer en dat heb ik gisteren wel gemerkt. Dat wordt weer een duur maandje als de koelkast de geest heeft gegeven en we ook een nieuwe accu moeten kopen. Misschien moet ik wel een rekeningnummer openen voor “Slachtoffers van Gremlin-geweld”

Bella Italia

2004-08-04T12:41:00.000+02:00

Ik heb de zomer in mijn bol. Al een paar dagen verlang ik naar een lekkere vakantie in de Italiaanse Toscane. In de stille uurtjes op het werk en thuis doe ik niks anders dan naar de vakantiehuisjes staren en zuchten. Helaas zit een vakantie er dit jaar niet meer in. Maar volgend jaar… Normaal gaan we altijd een weekje met familie of vrienden naar Denemarken en huren daar een huisje. Maar we kunnen volgend jaar ook eens naar de Toscane gaan. Ik kijk naar de foto’s op het internet en zucht. In gedachten zie ik mij al aan dat prive zwembad zitten, onder de parasol met een lekker wijntje en Italiaanse hapjes. Ik kijk dan gemoedelijk en rozig over mijn zonnebril en zie Wim in het zwembad drijven op een grote opblaaskrokodil. Mijn hoofd draait weg en ik kijk uit over het heuvelgebied vol met olijfbomen. Zucht… Ik weet het zeker, ik ga voor volgend jaar een huisje in de buurt van Lucca huren en de rest krijg ik ook wel zo enthousiast.

Wij zijn al eerder in de Toscane geweest. Zo’n drie/vier jaar geleden konden wij met vrienden en hun gezin mee. Zijn zus woont in Lucca en ze konden gebruik van hun huisje maken terwijl zijn zus en gezin in Nederland zaten, of wij mee wilde? Nou daar hoefde wij geen twee keer over na te denken. Hoe kom je anders aan zo’n goedkope vakantie? Dus met twee auto’s vertrokken wij richting Lucca. De reis was lang maar prachtig. Moet je je voorstellen. Je stopt op een rustplaats in Zwitserland. Achter de parkeerplaats stroomt een beekje met het helderste water dat je ooit hebt gezien met vlak daarachter een heel hoge rotswand. Na een dikke 14 uur rijden kwam we moe maar voldaan aan in het prachtige Lucca. Pisa en een dagje aan het strand mochten natuurlijk niet ontbreken. Het was warm, heel warm toen wij er waren met temperaturen tussen de 35 en 40° Celcius. Godzij dank hadden wij airco in de auto. De derde dag reden wij achter onze vrienden aan. Ze wisten een mooi koel beekje, hoog in de bergen. En dat klopt! Het was hoog in de bergen, via smalle slingerweggetjes waar op sommige plekken maar 1 auto kon rijden en je vlak naast je in de afgrond kon kijken. Aangezien ik hoogtevrees heb, kan je wel begrijpen dat ik met trillende handjes achter het stuur heb gezeten. Maar het kreekje was het waard. Doodstil en prachtig om door de kreek te lopen. Een heerlijke verkoeling aan je benen. Maar je moest wel uitkijken want door de keien was het spekglad en iedereen was wel een keer onderuit gegaan. Lachen natuurlijk. Toen werd het tijd om naar huis te gaan. Maar het lachen verstomde al snel toen bleek dat wij onze autosleutel kwijt waren. Wij hebben met zo’n allen meer dan een uur gezocht, maar niks kunnen vinden.
En daar sta je dan. Hartje Italië boven op een grote berg… Het zou zo idyllisch kunnen klinken, ware het niet dat ik stond te hyperventileren. De autosleutel was vast en zeker tijdens een van de glijpartijen van Wim of mij in het water gevallen en dreef nu vrolijk kilometers verderop in het water. Gelukkig waren we met twee auto’s dus ik moest afscheid van onze auto nemen terwijl we met 4 volwassenen en 3 kinderen in een auto opgepropt zaten. Ik heb wel wat traantjes geplengd, in gedachte zag ik de auto al gestript worden van de wielen en alle andere onderdelen. Wij dus naar een Renault garage en leg maar eens uit dat je sleutels nodig hebt. Bovendien zijn het van die sleutels met ingebouwde zendertjes die speciaal in Frankrijk gemaakt moesten worden. Het is te lang om hier neer te pennen wat voor een moeite wij moesten doen om alles voor elkaar te krijgen. Maar een dag voor vertrek hadden wij de sleutel. De auto was ondertussen al door de garage van de berg afgesleept en wij hadden hem weer op tijd terug voor de terugreis.

Ondanks deze ontberingen hebben wij een fantastische tijd gehad in Italie. Heerlijk gegeten, mooie dingen gezien en het weer was warm maar heerlijk. Ik staar weer naar het beeldscherm. De Toscane, een prachtig landhuis met privé zwembad en uitzicht over de heuvels met fruit- en olijfbomen. Ahhhh Bella Italia… Ciao, tot volgend jaar.

Als ik kon toveren…

2004-08-03T20:50:00.000+02:00

Treguna mekoides trecorum satis dee… Stiekum verwacht ik nu dat mijn toetsenbord automatisch begint te typen, de papieren op mijn bureau een eigen leven gaan leiden en mijn stoel door de lucht begint te zweven. "Is hij gek geworden?" denken jullie misschien. Nee gek niet, maar wel boordevol fantasie. De eerste zin komt namelijk uit mijn favoriete film "Heksen en bezemstelen" en met het uitspreken van deze zin wist de hoofdrolspeelster dode materie tot leven te wekken. Magie, tovenarij.. Daar wil ik het vandaag over hebben.

Al van kinds af aan heeft het mij enorm bezig gehouden. Op televisie kijken naar Ti-ta tovenaar, Paulus de Boskabouter met Eucalypta de heks en natuurlijk Kunt U Mij De Weg Naar Hamelen Vertellen, Meneer wat volzat met reuzen, trollen, faunen, heksen en tovenaars. Reuze spannend en dank zij mij fantasie geloofde ik al die dingen ook. Ik weet nog goed dat ik ooit de tarwebloem van mijn moeder had gepikt en in een busje had gedaan. Dat was nu mijn toverpoeder en ik kon er alles mee. Ik kon iedereen betoveren! Dus heel dapper ging ik gewapend met mijn toverpoeder de straat op, waar ik natuurlijk op de bullebak van de straat stuitte. Een etterig ventje dat de hele buurt tiranniseerde, alle kinderen inclusief mijzelf waren bang voor hem. Maar nu zou ik hem wel leren, ik zou hem omtoveren in een kikker. Ik hoefde tenslotte alleen maar met mijn toverpoeder te gooien. Ik was er heilig van overtuigd dus pakte ik een hand vol met bloem en smeet het in dat ettertje zijn gezicht en… er gebeurde niks. Zijn gezicht en haar was wit van de meel maar in een kikker veranderde hij niet. Ik kon maar een ding doen, hard wegrennen terwijl de bullebak nog niet van de schrik was bekomen. Wat ben ik blij dat ik toen niet zeker wist dat ik kon vliegen en van 3 hoog naar beneden sprong.

Ondertussen ben ik het nog steeds niet verleerd. Ik geloof nog steeds in magie en ben er naar op zoek. Parapsychologie, paganisme. Ik heb het allemaal onderzocht maar het niet gevonden. Ik ben zelfs eens mee geweest naar een heksen bijeenkomst. De viering van Yule. Niks voor mij, veel te zweverig en het geheel trok vrij veel labiele mensen aan. Allemaal in touw met hun offertafels etc. maar geen een kon aardbeezien in kamelen veranderen. Gelukkig kunnen we in de bioscopen genieten van magische films als Harry Potter of Lord Of The Rings, met de huidige technieken lijkt alle magie net echt.

Hoewel woorden als "Abracadabra" en "Hocus pocus pilatus pas" niks doen en slechts door een ranzige illusionist nog gebruikt worden om het konijn uit de hoed te "toveren", geloof ik nog steeds in de magie van woorden. Woorden missen namelijk hun uitwerking niet. Woorden kun je blij maken, maar ook verdrietig of boos. Woorden kunnen je in vervoering brengen als je betoverd wordt door een mooi lied of gedicht. Er zijn liedjes die mij kunnen laten huilen, mij energie geven en de stem van mijn geliefde tovert elke keer weer duizend vlinders in mijn buik. En dat is echte magie.

On the radio

2004-08-02T18:34:00.000+02:00

"Mag ik uw kaartje?" vroeg de conducteur vanmorgen beleefd in de trein. "Ferry… Jeffrey was het, he?" zei hij met een glimlach. Ik keek hem verbaasd aan: "Ja Jef is mijn naam" Ik nam de man eens goed op. Een vriendelijk man van iets meer dan middelbare leeftijd met bril. Ik kon hem echt niet thuisbrengen. Nu ben ik ook niet zo sterk in het onthouden van namen en gezichten. Nadat ik een beetje van de schrik bekomen was, vroeg ik voorzichtig waar hij mij van kon. "Ken je Egbert? Nou, ik ben zijn oude buurman. Jij zat toch bij Radio Lelystad?" en vrolijk stapte hij door. Ik bleef stil achter en keek wat wezenloos voor mij uit. Tegenover mij zat een Surinaamse jongen die ook net gecontroleerd was. Hij had het kaart dubbelgevouwen in zijn mond gestoken en bewoog zijn mond op en neer. Het leek zo net een reusachtige zwarte eend met een behoorlijke gele snavel. Mijn blik wendde zich af en ik staarde naar het grote niets van het met mist dichtgetrokken landschap. Het leek of ik in de twilight zone was beland.

Af en toe haalt je verleden je in. Tja, Radio Lelystad is zo’n negen jaar een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest. In 1989 ben ik er binnengekomen als hulpje voor het verzoekplatenprogamma. Ik wou voor geen geld achter de microfoon kruipen en alleen maar helpen. Maar daar kwam al snel verandering in. Maggie, de presentatrice van het verzoekplaten programma dwong mij bijna en toen ik eenmaal de smaak te pakken had wou ik niks anders meer. Het begon dus met het verzoekplatenprogramma, later een kinderprogramma, informatiefprogramma, spelprogramma etc. Door de jaren heen heb ik behoorlijk wat programma’s en medewerkers zien gaan en komen. Jelle, Maggie, Roel en Wil, Klaas, Nico, Ome Ko en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar ook Egbert en Stephanie ken ik nog van Radio Lelystad. De lokale omroep was eigenlijk een grote familie. We hebben gelachen (weet je ons filmprogramma nog Egbert) en gehuild toen onze voorzitter plots overleed. Ik kan wel 10 logjes volschrijven over de leuke dingen die ik daar heb meegemaakt. Maar aan alle leuke dingen komt een einde, zo ook aan mijn Radio Lelystad periode. In een periode van woelige waters heb ik besloten te stoppen, een hobby doe je tenslotte voor je plezier. In het begin had ik het er best moeilijk mee. Radio Lelystad was tenslotte ook een beetje mijn kindje geworden na jaren van hard werken in bestuursfuncties etc.

Ik ben ondertussen al heel wat jaren weg bij Radio Lelystad, maar volgde de omroep nog op een afstandje. Regelmatig word ik op straat nog steeds begroet door oude luisteraars die mij na al die jaren nog kennen. Mijn hart brak toen het enige tijd geleden niet goed met de omroep ging en het leek of ze moesten stoppen. Gelukkig bestaat Radio Lelystad nog steeds. Af en toe zou ik best wel weer willen beginnen, maar dat is een verlangen naar het verleden. Ondertussen zijn er nieuwe stemmen te beluisteren, klinken er nieuwe namen. Het nieuw vervangt het oud en zo hoort het ook. Maar af en toe verlang ik nog wel naar mijn "liedjes op verzoek". Het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Nooit op zondag

2004-08-01T21:04:00.000+02:00

Zondag is de dag des Heere. Zondag is een rustdag, een dag van bezinning en welverdiende rust. Rust? Welke rust? Normaal vliegen we in het weekend van hot naar haar. Op bezoek bij familie, vrienden of gewoon om leuke dingen te zien. Het leven is eigenlijk te kort om te rusten, genieten zal je! Dat is eigenlijk ons motto geworden, maar vandaag even niet!!! Wim en ik waren vandaag even toe aan een dagje welverdiende rust. Bovendien konden wij er niet eens op uit trekken want mijn broer ging onze auto repareren (Nog bedankt broertje!!!) Dus wij hebben echt een hele dag niks gedaan. Wat op de bank rondgehangen, achter de PC gezeten en genoten van de foto’s van de afgelopen dagen. Ook heb ik mij echt niet uitgesloofd voor het avondeten. Lekker een pizza en koude meloen toe. En terwijl ik met mijn buik vol meloen achter de PC zit om mijn logje te schrijven, geniet ik nog na van een dagje rusten. En langzaam dringt het tot mij door dat rusten ook genieten kan zijn.

De zege van de Feniks

2004-07-31T19:57:00.000+02:00

Het was al sinds donderdagavond dat ik wat van Wim had gehoord. Helaas gaat de accu van een mobieltje niet de volle 6 dagen mee, vooral als je constant gebeld wordt. Ik ontving alleen vrijdagmorgen een kort telefoontje waarin Wim vertelde dat ze niet meer konden bellen. Dus gisteren weinig contact met Wim gehad. Maar ik had het gisteren vrij druk. Al een tijdje maakt onze auto behoorlijk lawaai. Ik dacht dat het de uitlaat was, dus maakte ik mij op voor een ritje naar de Kwik Fit, maar eerst moest ik even mijn broer ophalen voor de boodschappen die we moesten halen. Wij zouden die avond gaan BBQ-en. Nu heb ik totaal geen verstand van auto’s, maar mijn broer lachte mij vierkant uit toen ik vertelde dat mijn uitlaat kapot was. Volgens hem waren mijn achterlagers niet goed dus in de middag heeft hij even naar mijn auto gekeken en inderdaad, er zat speling in de lagers. Dus ik kreeg een briefje mee wat ik moest halen bij de autospecialist en hij zou de lagers er dan zondag inzetten. Ik dus naar die winkel met het briefje. De man achter de balie zette zijn bril op het puntje van zijn neus, las het briefje en haalde een doosje van achteren. “Dat is dan 54 euro 20” zei hij. Terwijl ik naar mijn geld graaide, haalde hij het ding uit de verpakking en liet hem mij zien. Tja, daar lag het, het was een rond ding. Hij had mij net zo goed een onderdeel van een koffiezetapparaat kunnen laten zien en dan had ik nog net zo meegaand geknikt.

De BBQ was lekker die avond, al waren de honden vrij vervelend en vonden het erg prettig de net geplante bloemetjes met veel geweld weer uit te graven. Dit vond mijn schoonzusje niet zo leuk en haalde om de haverklap de honden weg bij het perkje, maar die maakte er een spelletje van om zo snel mogelijk terug te keren en lekker verder te gaan. Het eten was heerlijk, maar binnen de kortste keren zat ik bomvol. Om 21.30 belde Paula, die bleef bij mij slapen omdat we zaterdag om 08.00 op weg moesten om Wim en Jacob binnen te halen. We moesten namelijk eerst nog een pitstop maken om Sjoukje, Jacob’s vrouw op te halen. Alles verliep voorspoedig en om 11.30 waren wij bij de finish-plek. Gelukkig waren Wim en Jacob nog niet gearriveerd. We liepen naar de Zeedijk waar we een goed uitzicht hadden op de route en konden een eind in de verte kijken. Na een kleine 10 minuten zagen we ze aankomen. Het liefst was ik naar beneden gerend en huilend in zijn armen gevallen. Je kent het wel, net zoals in die romantische films: in slow motion en dan elkaar zoenend en huilend in de armen vallen terwijl de hele wereld om ons heen lijkt te draaien. Maar hee! Een Jef heeft ook zijn trots, dus uiterlijk zeer rustig liepen Sjoukje en ik hen tegemoet, terwijl Paula besloot een fotoreportage van ons te maken. Toen ik dichtbij kwam zag ik dat Wim op blote voeten liep. Op de weg naar de finish vertelde hij het hele verhaal.

Donderdag ging de tocht van Egmond aan Zee naar Callantsoog. Het was weer een behoorlijke tocht maar bij de zeewering bij Petten ging het mis. Wim kreeg heel erge last van zijn voeten en kon niet meer. Hij trok zijn sokken en schoenen uit en zag dat er naast het doorzichtige blaarvocht ook geel-groen pus uitkwam. Tranen sprongen in Wim’s ogen. Zijn wandeltocht en martelgang leek toch ten einde te komen bij Petten. Zo’n moment kan behoorlijk emotioneel zijn, vooral als men zo dicht voor finish moet stoppen. Zijn teen zag er niet goed uit. Dus werd er door de kustwacht een taxi voor hem gebeld die hem naar een huisarts bracht. Deze maakte de wond schoon en knipte het losse vel weg. Wim mocht weer verder lopen als hij wou maar dan moest hij wel op blote voeten lopen. Op dat moment kwam er een speciaal gevoel over hem heen, hij voelde zich herboren zoals een Feniks herboren wordt uit de as. Lopen zal hij en het einde zou hij halen. En dat heeft hij dus gedaan. Anderhalve dag heeft Wim dus op blote voeten gelopen, over de weg en langs het strand. En zo liep hij dus ook door de finish, op blote voeten en met geheven hoofd. Opvallend was dat veel mensen Wim ondertussen konden en hij bekend stond als de blarenman. Natuurlijk kreeg hij veel complimentjes en ik was reuze trots op hem.

Ondertussen zijn we net thuis en Wim heeft een heerlijk lang bad genomen, die heeft hij verdiend en ik ga nu een lekkere entrecote met krieltjes en salade voor hem maken. Ons huis is nu weer compleet.

Terug naar de kust

2004-07-30T08:59:00.000+02:00

Oh nee he, ik hoor het jullie al denken. Alweer een log die in het teken staat van de Strand Zesdaagse. Ja jongens (en meisjes), ik kan er niks aan doen maar deze week heb ik een innige relatie met de kust. Gisteren was het weer tijd om bij Wim op bezoek te gaan. Ze zouden hun tentje opslaan in Egmond aan Zee. Dat is dichtbij waar Jelly woont, dus Jelly gebeld of ze zin had om mee te gaan. Daar had ze wel oren naar. Dus om half vier richting Jelly vertrokken. Ik zou even bij haar in de buurt boodschappen doen want Wim had gevraagd om broodjes en nieuw beltegoed. Bij de Albert Heyn moest ik trouwens de colporteurs van Tele2 nog van mij afslaan. Er kwam namelijk iemand vriendelijk lachend op mij af. En in mijn hoofd begonnen allerlei raders in werking te treden. “Wie was die man?” “Ken ik hem?” “Misschien een oude collega?” “Hij ziet eruit als iemand van de bewaker.” “Waarom komt die nu vriendelijk lachend op mij af?” Pas toen hij vroeg of ik al via Tele2 belde, kon ik gerust ademhalen. Ik werd niet dement en de goede man kon ik ook niet. “Ik bel al via Tele2” (Ik bel echt via Tele2) riep ik opgewekt, ervan overtuigend dat daar mee de kous af was. Mis. Want dit soort colporteurs laat zich niet makkelijk afschepen: “Maar belt u ook mobiel al via Tele2?”. Shit, die was ik even vergeten. Iets uit het veld geslagen stamelde ik “Nee” en begon mijn pas te versnellen. Achter mij hoorde ik hem nog proberen “Ja maar dan krijgt u een gratis mobiel en…” “Sorry geen intresse” zei ik en maakte mij uit de voeten. Daar was ik weer goed vanaf gekomen. Sinds kort durf ik nee te verkopen, maar heb daar soms nog moeite mee. Maar ik was trots op mijzelf dat ik de test heb doorstaan. Tijd om naar Jelly te gaan.

Jelly woont aan de rand van het winkelcentrum en schuin tegenover de Aldi. Ik zag haar op het balkon al lekker genieten van de zon en een boek. Ze zag mij en wilde al naar beneden lopen om de deur te openen. “Wacht maar even, ik moet nog even naar de Aldi” riep ik haar toe en dook de Aldi in. Dom dom Jefje, je weet toch dat de Aldi het woord “even” niet kent. Ik had slechts die blauwe flesjes met isotone dorstlessers light en een pakje cheddar-kaas nodig. Maar toen ik bij de kassa kwam sloeg de schrik om mijn hart. Slechts een kassa was geopend en er stond een enorme rij te wachten. Er zat dus niks anders op dan aan te sluiten. Achter de kassa zat een wat asociale type met lang haar. Ze zat er duidelijk niet voor haar lol, dat was duidelijk aan haar gezicht te zien. Ook haalde ze tergend langzaam de producten over de scanner. Waar is de tijd gebleven dat er van die snelle kassiers achter de kassa bij de Aldi zaten, die razend snel de productcode’s intypte? Ik stond dus al een kwartier in de rij en was nog niet aan de beurt. Ik keek achter mij en zag dat de rij nog verder gegroeid was. De dame achter mij werd ongeduldig en sprak een medewerkerster aan die langs liep. “Kan er misschien nog een kassa open?” “Nee, wij gaan eten” klonk het antwoord gepikeerd. Kortom, na ruim 20 minuten wachten stond ik eindelijk weer buiten.

Het bezoek bij Jelly werd dus automatisch een bliksembezoekje. Ze had heerlijke taco’s met een lekkere salade gemaakt, dus voldaan met een vol buikje vertrokken wij naar Egmond aan Zee. We reden er in een keer naartoe want je hoeft alleen maar het spoor van de lopers te volgen en voilla… Maar dan is het nog een opgave om Wim en Jacob te vinden in zo’n groot tentenkamp. Lang leve de GSM. Even was er nog verwarring over de plek waar wij stonden. Maar toen zag ik ze in de verte al zwaaien. Ze hadden net hun eten gehaald en waren op de terugweg naar hun tent. Jelly en ik erachter aan. Natuurlijk was het weer slalommen en oppassen voor de scheerlijnen. Bij de tent keken wij toe hoe de heren lekker van hun avondeten genoten: Bloemkool met een papje, aardappeltjes, 2 saucijsjes en een appel toe. Het zag er goed uit. Terwijl Wim lekker van zijn eten smikkelde had ik tijd om hem eens goed te observeren. (Jef gaat in verliefdheids-modus….) Wat zag hij er heerlijk uit… Zijn huid was mooi gebruind en zijn blauw-groene ogen glinsterde. Hij was wat kilootjes afgevallen en had een lekker strakke kaaklijn met daarop een baard van 1 – 2 dagen. Het was dat we daar niet alleen waren anders had ik hem meteen besprongen. Natuurlijk kregen we de verhalen van de dag te horen. Het bleek dat Jacob en Wim veel te fanatiek liepen, zonder veel te rusten en alleen hun brood in de duinen of op een zanheuveltje aten. Pas gisteren kwamen ze erachter dat de rest onderweg af en toe stopte in strandtentjes. Dat hebben ze toen ook maar gedaan. Wim had gisteren wat moeite om in het looptempo te komen. Vindt je het gek als je voeten helemaal zijn ingetaped. Maar goed, ze hebben weer een dag overwonnen. Jacob haalde mij nog even apart en op samenzweerderig toon vertelde hij dat ik op moest passen en dat ik concurrentie had. Ik keek een beetje rond en zag inderdaad genoeg lekkers rond lopen. Maar al snel bleek dat Jacob het had over de EHBO-medewerkerster waar Wim een innige relatie mee had gekweekt. Uren zat hij daar binnen, zogenaamd om zijn blaren door te laten prikken. Maar ondertussen konden de twee het zeer goed vinden en hij heeft zelfs thee voor haar gehaald. Zou het kunnen? Is Wim genezen? Is een EHBO-zustertje met een blarenprikken het medicijn tegen homofilie? Hahaha, ik dacht het niet. Zou de wereld van de blarenprikster instorten als ze erachter komt dat Wim homo is? Ik gedachte zie ik haar al huilend van het terrein afrennen. Haar wereld zou instorten… Wim doet er trouwens verstandig aan haar het nieuws pas op de laatste dag te vertellen, zo’n EHBO-ster met priknaald kan gevaarlijk zijn. Want er zijn veel pijnlijke plekken waar die naald kan belanden.

Wij zijn nog even mee geweest naar de kantine, koffie gehaald en even terug naar de tent om een paar foto’s te maken. Wim en Jelly spraken af dat Jelly misschien het laatste stuk van Callantsoog naar Den Helder zou meelopen als ze tenminste op tijd daar kon zijn. Toen was het tijd om afscheid te nemen. Afscheid nemen is altijd moeilijk, vooral als je wegrijdt en in je spiegel Wim en Jacob steeds kleiner ziet worden. Gelukkig heb ik hem morgen weer thuis. Ik ben alleen bang dat hij thuis geen stap meer kan en wil verzetten want zijn voeten zitten helemaal in de tape. Ach, dan kan ik hem lekker het weekend vertroetelen. Kopje koffie, krantje en pantoffeltjes, lekker truttig.

EHBO

2004-07-29T08:47:00.000+02:00

Wat is mijn man toch een echte bikkel. Gisteren was de zwaarste dag van de Strand Zesdaagse en ik had er een hard hoofd in of Wim die zou redden. De dag ervoor waren we namelijk even bij hem geweest en hij zat onder de beten op zijn benen, een tekenbeet in zijn zij, tenen onder de blaren en pleisters en bovendien een dikke bloedblaar onder zijn zool. In gedachten was ik gisteren constant bij hem en heb hem ook een paar keer gebeld maar mijnheer liet zich niet kennen en als een bikkel heeft hij gisterenmiddag Velsen bereikt, de derde stop. Dus om een uurtje of acht besloot ik hem nog even te bellen, maar toen kreeg ik Jacob aan de telefoon. Wim lag nog op de tafel bij de EHBO en het zou nog wel even duren. Wim zou wel bellen als hij terug bij de tent was. Dat duurde nog even. Wat was nu het geval? Wim en Jacob gingen naar de EHBO omdat ze toch wel wat blaren erbij hadden. Bij Jacob ging alles goed, maar Wim zou Wim niet zijn als hij weer wat aparts had. Wat was er gebeurd? De dag ervoor had de EHBO een aantal blaren geprikt, waaronder twee op zijn kleine teen. Pleister erover en klaar was Kees… ehhh Wim. Maar gisteren moest die pleister er weer af. Nu was er onder de blaar weer een nieuwe blaar verschenen en met het verwijderen van de pleister ging er ook een heel stuk vel van Wim mee. Gevolg? Een open plek zonder vel. Auw, mijn maag draaide om toen ik het hoorde. Bovendien bleek Wim op de vreemdste plekken blaren te hebben. Voordat ik rare dingen kon denken, klonk het aan de andere kant: “Op mijn voeten dan he”. Alsof hij mijn gedachten kon raden. Uiteindelijk heeft Wim meer dan een uur op de pijnbank van de EHBO gelegen want zijn hele voet moest worden ingetapet met speciaal spul wat de dames van de EHBO moesten zoeken. Verder was het heel gezellig, Wim lag naast een andere vrouw en de twee hadden de grootste lol. Tja… Je moet toch wat als je gepijnigd wordt.

Vanmorgen om half acht werd ik al door Wim wakker gebeld. Ze waren dit keer al vroeg vertrokken. Ze liepen nu door Beverwijk (Even zwaaien Jelly…) en hoewel Wim vol goede moed begonnen is aan de toch naar Egmond aan Zee, merk ik toch aan hem dat hij het moeilijk heeft. Gelukkig ga ik vanavond even naar hem toe. Schone sokjes en broodjes brengen en om de jongens even op te beuren. Ineens wil ik dat het zaterdag is en deze vrijwillige martelgang voor hem is afgelopen.

Het hutje bij de zee

2004-07-28T14:50:00.000+02:00

Ik had het mijzelf voorgenomen en heb het gedaan! Ik ben gisteren niet thuisgebleven en gezwolgen in zelfmedelijden. Neen, ik had een druk dagje gepland met apotheose het bezoekje aan Wim en Jacob in Noordwijk. Maar eerst zou ik naar Nancy gaan, ze had nog wat DVD’s liggen die gerecenseerd moesten worden. Even lekker gebept en dit keer niet alleen over films en DVD’s.

Daar vandaan ging de reis naar de Maxis. Even een pitstop bij de Burger King voor de lunch. Tja, dom natuurlijk want al dat fastfood is helemaal niet goed voor mij. Ik wou van die lekkere Twister-fries nemen, maar die waren er niet zei de mevrouw achter de balie met een eeuwige glimlach die er bij de werknemers van fastfoodketens altijd aanwezig is. Volgens mij is een van de voorwaarden als je daar wilt werken, de plastisch chirurg je mondhoeken ver omhoog trekt in een enge grijns. “Maar er zijn wel Spiderman-frietjes”. Ik was nieuwsgierig geworden en bestelde ze samen met een vette hamburger en een cola-light want ik moet toch op mijn gewicht letten. De Spiderman-frietjes bleken ordinaire aardappel-wafeltjes te zijn die te groot waren om in mijn bakje mayo te dopen. Eigenlijk is er niks aan om in je uppie ergens te gaan eten, ik heb dan echt het gevoel een tweedehands burger te zijn. Ik kijk om mij heen en ik zag alleen maar stelletjes en brave gezinnetjes. Tegenover mij zat een echtpaar op leeftijd. Vreemd want mensen boven de 65 verwacht je eigenlijk niet in een fastfood-tent. Die treft je toch alleen maar bij de Hema aan een kopje koffie met een appelpunt? Ik checkte hun dienblad en daar lagen nog de verpakkingen van hamburger en friet. Er viel mij trouwens iets anders op aan dit stel. Ze zaten niet tegenover elkaar maar hadden hun stoelen wat weggedraaid en beiden staarde wezenloos voor zich uit. Ze bewogen niet en spraken ook niet met elkaar. Al die tijd dat ik mijn eten naar binnen werkte hebben ze geen boeh of bah gezegd of maar een vinger bewogen. “Zouden ze nog wel leven”? Misschien zitten ze hier al dagen dood te wezen maar viel het niemand op? Ik zou kunnen proberen om een van hen even aan te raken, maar stel je voor dat ze zo dood op de vloer zouden flikkeren? Dan heb ik het weer gedaan. Ik maakte mij maar snel uit de voeten.

De weg vervolgde zich naar de C-1000, het moet de grootste van Nederland zijn en dat klopt. Ik vind het heerlijk om in andere winkels te gaan neuzen en op zoek te gaan naar vreemde en nieuwe producten. Bovendien had ik Wim die morgen telefonisch gesproken. Het lunchpakket dat ze van de organisatie meekregen bleek niet voldoende om zo’n grote vent de dag door te helpen. Op twee boterhammen en een krentenbol kan mijn knul niet zulke grote afstanden afleggen dus ik heb wat extra dingen voor hen ingeslagen. Wat extra eten en drinken en de blaarpleisters die ik de vorige keer was vergeten. Ook nog even een bezoekje gebracht aan de Makro want ’s nachts kwam Wim erachter dat zijn luchtbed lek was. Om het uur mocht hij blazen en een echt lekkere nacht heeft hij niet gehad.

Daarna Paula van haar werk gehaald om naar Noordwijk te vertrekken. Eerst onderweg nog even gestopt om wat te eten. Nu had ik de hele middag last van die spinnenfrietjes en hamburger gehad die mij wel heel zwaar op de maag lagen, dus aan een Mac moest ik niet denken. Het werd dus een La Place, altijd garant voor een redelijke maaltijd. Bloemkoolsoep, varkenshaas en een lekkere vruchtensap op mijn bordje. Paula stond in twijfel. Er stond kreeft op het menu en Paula bleef maar om het tentje heen draaien. Zal ze wel, zal ze niet… Stel voor dat ze het niet lust, maar het klonk wel heel interessant… Maar de garnalen zagen er ook wel heel lekker uit. Paula trok de stoute schoenen aan en koos voor de halve kreeft. Bij de kassa had ze contact met een leuke homo van een jaartje of 22 terwijl ik het moest doen met een echte Amsterdamse van meer dan middelbare leeftijd die schijnbaar met het verkeerde been uit bed was gestapt. Wat heeft Paula trouwens met homo’s? Het lijkt wel of ze die aantrekt als motten op een lamp. Paula is gewoon de nieuwe homo-moeder, een nieuwe Zangeres Zonder Naam of Anneke Gronloh is geboren! Wel prettig trouwens want ik geniet op een afstand van al dat jonge schone terwijl Paula de jonge caissière verleidt door een foto van hem te maken. Na de foto vervolgen wij onze toch naar Noordwijk.

Terwijl we de auto parkeren komen Jacob en Wim al aangelopen. Het valt mij meteen op dat Wim wel moeilijk loopt. Ik krijg meteen medelijden met hem. Ik pak de tas met lekkers en het nieuwe luchtbed en wij volgen Wim en Jacob naar hun tent. Ik geloof mijn ogen niet als wij het kampeerterrein opkomen. Ze overnachten op het gemeentelijk sportveld dat nu bezaaid staat met tentjes die bijna tegen elkaar aan staan opgepakt. Manoeuvrerend om haringen en scheerlijnen bereiken we de tent van Jacob en Wim. Heerlijk om mijn ventje weer om mij heen te hebben. En ze vertellen hun belevenissen en Wim laat de schade aan zijn lichaam zien. Een dikke bloedblaar onder zijn voetzool, zijn tenen onder de pleisters, beten/uitslag van strandvlooien en bovendien was hij ook nog gebeten door een teek. Leuk he, zo’n strandwandeling. Ja, dat doe je echt voor je lol. En het ergste is dat het vandaag ook nog eens de zwaarste dag gaat worden. Stiekem hoop ik dat hij het vandaag niet redt want om 32 kilometer op een bloedblaar te lopen gaat voor mij veel te ver. Maar Wim en Jacob zijn reuze enthousiast en kijken door het gebrek aan privacy en de ontberingen heen. Voor hun geldt maar een ding, de finish halen. We drinken nog een kopje koffie/thee en dan keren Paula en ik weer huiswaarts. We worden uitgezwaaid. Dag Jacob. Dag Wim, ik hou van je. Doe voorzichtig… Ik bel je….

Met Jef…

2004-07-27T09:12:00.000+02:00

Met dit zinnetje neem ik altijd de telefoon op. Nu heb ik deze zin gisteren wel heel veel mogen zeggen. Want gelukkig belde Wim mij drie keer op om wat van zich te laten horen. Volgens mij mist hij mij net zo zeer, maar zal dat nooit toegeven. Maar ook heb ik gisteren behoorlijk wat telefoontjes ontvangen. Dat is het voordeel van goede vrienden en familie, je bent nooit alleen. Allemaal lieve woordjes en aandacht, heerlijk. Daar kan een mens heel blij van worden. Maar soms zijn zijn er ook van die telefoontjes waarvan je wel kan huilen. Gisteren was het weer zover. Het begon met een vriendelijke mevrouw. “Goedenavond, heeft u misschien tijd voor een kort onderzoekje van 2 minuten?” Gelukkig durf ik sinds kort NEE te verkopen. Ik ben namelijk al eerder in zo’n smoesje getrapt. Vraagjes beantwoord en zodra men weet dat je een eigen huis hebt en voor hen aantrekkelijk bent wordt je vervolgens overspoelt met telefoontjes van die telefonische verkopers die je een hypotheek, spaarrekening of weet ik wat willen aansmeren.

Maar blijkbaar was het gisterenavond “Nationale Stoor Jef Tijdens Star Trek Enterprise Dag”. Want wederom ging de telefoon tijdens mij favoriete serie. Grommend loop ik naar de telefoon want dit is de enige tv-serie die ik momenteel volg.
- “Met Jef”
- “Goedenavond, met … van Frisia. Spreek ik met de heer V.?”
- “Nee, het spijt me. Die loopt de Strand zesdaagse.”
- “Oh, wanneer kan ik hem bereiken?”
- “Probeert u het volgende week maar”
- “Ik bel volgende week nog wel”

Zo daar ben ik ook vanaf, ik kan mijn aandacht weer bij de TV houden, maar 10 minuten later is het weer raak.
- “Met Jef”
- “Goedeavond, met … van Frisia. Mijnheer V…….?”
- “Nee, het spijt me. Die is er niet. Uw collega heeft net ook al gebeld. V. is de strand zesdaagse aan het lopen en is pas volgende week terug.”
- “Oh, mijn excuses. Ik zal het meteen noteren.”

Hoe dom kan je zijn? Licht geïrriteerd richt ik mijn aandacht weer op de beeldbuis waar het nu goed spannend begint te worden. De Enterprise wordt aangevallen en… weer gaat de telefoon.
- “Met Jef”
- “Een heel goedeavond, met … van Frisia. Spreek ik met de heer V.?"
Diep in mij ontploft er wat. Zelfs ezels zich niet tweemaal aan dezelfde steen en is driemaal scheepsrecht voor Frisia. Het gebeurt niet vaak, maar ik word pissig.
- “Ja hallo, luister eens. Dit is al de derde keer dat jullie bellen.” bek ik kortaf
- “de derde keer vanavond?” vraagt de man voorzichtig
- “Ja de derde keer al vanavond” zeg ik overdreven boos.
- “Het lijkt me verstandiger dat ik u uit het systeem haal” wordt er giechelend aan de andere kant gezegd.
- “Ja, dat lijkt mij ook heel verstandig. Goedeavond” en woest smijt ik de hoorn erop.

Zie je nu wel… Ik heb net het spannendste deel van de serie gemist en terwijl de aftiteling voorbij trekt gaat weer de telefoon. Ze zullen toch geen vierde keer…. Op het ergste voorbereid en strijdlustig neem ik de telefoon op
- “Met Jef”
- “Met Paula”
Ik schiet in de lach en vertel haar het hele verhaal. Maar eigenlijk is het toch wel erg met Frisia. Niet alleen op de televisie komen de spotjes om de haverklap voorbij, maar ook doet men tegenwoordig aan telefoonterreur. Gelukkig zitten wij nu niet meer in “hun systeem”. Maar wedden dat ze volgende week de telefoon weer zal gaan?
- “Met Jef”
- “Goede avond met … van Frisia. Spreek ik met de heer V……?”

Sta op en wandel

2004-07-26T12:46:00.000+02:00

Ik heb net boodschappen gedaan en kom de straat binnengereden. Terwijl ik de auto op de oprit zet komt Ajax mauwend aangelopen. Ik haal de boodschappen uit de kofferbak en loop naar de deur, maar het blijkt een weg met hindernissen te zijn want Ajax gooit zich voor mijn voeten, gaat op zijn rug liggen en verwacht bijna dat ik hem lekker op zijn buikje ga kroelen. Ja, daar heb ik geen zin in, in mijn handen heb ik twee zware boodschappentassen en bovendien moet ik ook nog eens nodig plassen. Erg nodig plassen. Gelukkig redt ik het op tijd, ruim de boodschappen op en schenk een glas koud water voor mij in. Hier zit ik dan alleen op onze grote bank waarin ik nu lijkt te verdwalen. Bah, ik voel me alleen en verlaten en het huis lijkt stil zonder Wim. Flauwekul natuurlijk, het huis is helemaal niet stil, de muziek tettert uit de luidsprekers en Ajax laat duidelijk merken dat hij honger heeft en afwisselend miauwt hij klagelijk en geeft kopjes. Bovendien is Wim pas een paar uurtjes weg.

Ja, vanmorgen vroeg ging de wekker al om kwart over vijf, want om 8 uur moesten Wim en Jacob in Hoek van Holland zijn voor hun grote tocht. Ik had mij gisteren voorgenomen om in ieder geval vroeg naar bed te gaan, maar om 22.30 uur ging de telefoon. Er was inbraakalarm in de winkel waar Wim werkt en hij moest komen. Even op en neer naar Emmeloord. Natuurlijk liet ik hem niet alleen gaan, we gingen met z’n drieën. Dat zou eventuele inbrekers wel afschrikken. Natuurlijk was het vals alarm en zodoende lagen we pas om twaalf uur in bed alwaar ik als een blok in slaap viel. Met een schok zat ik rechtop in bed toen om kwart over vijf de wekker ging. Slapen, ik wil slapen was het enige wat ik kon denken. “Roep me maar als Jacob en jij gedoucht hebben, dan kom ik er wel uit”: was het enige wat ik eruit kon brengen voordat ik weer in slaap sukkelde. Kijk, dat moet ik nooit doen want tijdens dit soort hazenslaapjes heb ik de vreemdste dromen. En dit keer was het weer raak, ik reed op een karretje door Amsterdam, alle mensen keken naar mij. Toen ik mijzelf inspecteerde zag ik tot mijn schrik dat ik alleen een t-shirt droeg en verder poedeltjenaakt was. Nee he, de klassieke “ik ben per ongeluk naakt en iedereen kijkt naar mij” droom. Wat was de uitleg van Freud ook alweer voor zulke dromen?

De ochtend begon dus moeizaam, maar ook Wim en Jacob kwamen moeilijk op gang en een kwartier te laat vertrokken we richting de kust. Nu hadden wij de mazzel dat het vakantie is want files zijn we niet tegengekomen. De startplaats was makkelijk te vinden want de eerste kudde wandelaars was al op weg naar het strand en je hoefde alleen maar tegen de richting in te rijden. Tja, het afscheid kwam nu wel heel erg dichtbij. Eerst een bakje koffie, de knipkaarten halen en daar gingen Jacob en Wim. Het afscheid viel mij mee. Ik keek hoe ze vol goede moed in de verte verdwenen, ze liepen stevig door en hadden al geen oog meer voor mij. Ik stapte de auto in en begin aan de terugreis. Nog eenmaal reed ik ze voorbij op de boulevard. TOET-TOET “veel plezier jongens…” En Jeffie begon de lange rit weer terug naar huis. Op de radio klinkt opeens “Zonder jou” van Rob de Nijs. Ik luister naar de tekst en krijg een brok in mijn keel. Als ik dan ook nog langs een misarabel bloemenstalletje rijdt waar “Vergeet mij niet” op prijkt, krijg ik het even te kwaad en een traan biggelt over mijn wang. Ik veeg hem weg en probeer mijn aandacht weer op de weg te houden.

En daar zit ik nu. "Ik heb ook een week vakantie genomen, ik heb de auto tot mijn beschikking. Ik kan echt alle kanten op": zeg ik tegen mijzelf. Ik kan lekker ongegeneerd door de Mediamarkt banjeren, alle dingen doen die ik leuk vindt, lekker hard mijn muziek draaien, spruitjes en tuinbonen eten. Ik moet genieten van mijn weekje vrijheid. Het is duidelijk dat ik mijzelf probeer op te vrolijken. De muziek staat lekker hard. Ik heb spruitjes voor vanavond gekocht. Nu alleen het genieten nog…

Een goed begin is het halve werk

2004-07-25T14:50:00.000+02:00

Tja, het zit er dan toch aan te komen. Morgenvroeg breng ik Wim en Jacob naar Hoek van Holland alwaar hun barre tocht langs het strand zal beginnen. Maar liefst 140 kilometer lopen ze langs het strand tijdens de Strand 6daagse. Wim heeft er zin in. Zijn tassen zijn dan ook gepakt. Kleding voor elk weer, want zoals we de afgelopen weken hebben kunnen merken hebben de weergoden last van wisselvallige buien. Slaapzak, luchtbed, schone onderbroek. Mijnheer heeft aan alles gedacht. Oh nee, bijna was hij de WC-papier vergeten. Je zal tenslotte maar een grote boodschap moeten doen onderweg. Je kan je kont natuurlijk in de branding hangen maar dat staat zo raar. Twee grote weekendtassen staan al klaar bij de deur. Gelukkig worden de tassen van kampeerplaats naar kampeerplaats vervoerd door de organisatie want ze zijn loeizwaar. Ook zijn rugzak is al gepakt: Pleisters, Tantum en paracetamol voor de eerste hulp bij ongelukjes en verder wat drinken en snackjes voor onderweg.

Wim ziet het al helemaal zitten, ik wat minder. Oh ja hoor, ik gun Wim zijn pleziertje al. Maar in de 8 jaar dat wij nu bij elkaar zijn hebben wij nog nooit een nacht zonder elkaar geslapen. Daar gaat nu verandering in komen. Een week lang in een eenzaam groot bed. Jakkes! Even geen lichaam om warm tegenaan te kruipen als ik ’s morgens vroeg uit dromenland terugkeer. Ze noemen mij ook wel eens “kleffe Jef” en ik verdien die bijnaam met ere. Want hoe vaak komt het niet voor dat ik om 10 uur in de ochtend op een werkdag hem al mis en even een belletje geef? Wim’s collega’s kennen mij stuk voor stuk al, telefonisch dan. Een hele week zonder Wim zal mij echt niet lukken, dus kom ik hem zeker 2 avonden even met een bezoekje verblijden of hij het nu leuk vindt of niet. Tevens heb ik gisteren een mobieltje voor hem gekocht. Wim moet eigenlijk niks van die dingen hebben, maar hij snapt ook wel dat ik het prettig vindt om af en toe contact met hem te hebben. En uit angst dat ik elke avond bij zijn tentje zit, is hij toch overstag gegaan… Alleen moet ik er wel voor zorgen dat hij hem niet “per ongeluk” vergeet. Kortom, een enerverend weekje voor Wim en voor mij. Wij vertrekken nu eerst naar Franeker om Jacob op te halen want de wekker gaat morgenvroeg al om 5 uur. Ik hou jullie op de hoogte.

Geluk

2004-07-24T10:53:00.000+02:00

Zaterdagochtend, ik sta in de keuken en ben bezig de vaatwasser aan het uitruimen. Lekker onder het genot van een leuk stukje muziek. Wim zit in de huiskamer Zuma te spelen. Ik hoor hoe hij probeert mee te zingen, lekker uit de maat en af en toe zoekend naar de juiste woorden maar met volle overtuiging. Hoe vertederend, ik voel hoe ik helemaal warm word van binnen. Ja, geluk zit soms in de kleinste dingen.

De paden op, de lanen in

2004-07-23T09:46:00.000+02:00

Het lijkt wel of alles in het teken van het wandelen staat. Vandaag is het de laatste dag van de Vierdaagse van Nijmegen, wat elk jaar weer een grote happening is. Als het goed is worden vandaag ruim 40.000 wandelaars feestelijk onthaald bij de finish met bloemen en andere traktaties. Ook zijn er in Nijmegen genoeg mensen die het lopen voor lief nemen en zich alleen storten in het feestgedruis of zich te goed doen aan het bier en hamburgers.

Wat minder bekend is de Strand Zesdaagse die volgende week van start gaat. Zo’n 1000 mensen lopen langs het strand van Hoek van Holland naar Den Helder en zullen ’s nachts overnachten in tentjes. Een van die wandelaars is Wim, die samen met zijn oom aan dit sportief evenement gaat deelnemen. De voorbereidingen zijn al in volle gang. Een tijd terug heeft hij goede loopschoenen gekocht en uitgelopen, ook speciale wandelsokken zijn aangeschaft en ook is die gek enige weken geleden van Lelystad naar Almere gelopen (tussen de 20 en 30 km.).

En dan is daar natuurlijk ook Paula, zoals ik in een eerder log al vermeldde is zij elke dinsdag de pineut om een eind met Wim te gaan lopen. Ze nemen dan de digitale camera mee en komen terug met de wildste verhalen en prachtige foto’s. Omdat Wim dinsdag moest werken is Paula gisteren langsgekomen om een stuk met Wim te gaan lopen. Dit keer gingen ze niet met de auto maar vertrokken ze vanaf ons huis. Nu is de combinatie Wim en Paula geen gelukkige. Wim loopt graag lange afstanden in een behoorlijk tempo en dat is niks voor Paula die met haar korte pootjes driftig de pas erin probeert te houden.

Bovendien heeft Paula de onhebbelijke eigenschap om te verdwalen. Als ze dat nu nog in haar uppie doet, allee… Maar het probleem is dat ze anderen ook meesleurt in haar verderf. Voorbeeld, Met Wim’s vrijgezellenfeest moest ze hem naar Volendam loodsen, maar ze belandde midden op Schiphol, Ze zou met een collega naar een concert in Utrecht gaan, Paula wist de weg wel. Resultaat? Ze kwamen 3 kwartier te laat. Maar het hoogtepunt was wel Denemarken. We hadden met 12 man een huisje gehuurd nabij Silkeborg, een prachtig bosrijk gebied. We zaten aan de rand van het bos en de sleutelbeheerder had ons op het hart gedrukt om niet het bos in te gaan want het jachtseizoen was begonnen. En het klopte want regelmatig klonken er in de verte schoten. Op een avond besloten Wim en Paula samen nog een klein stukje te gaan wandelen. Maar ze zouden met een kwartiertje terug zijn, net op tijd voor de koffie. Het werd een half uur, een uur, twee uur, drie uur en nog steeds geen Wim en Paula. De achterblijvers in het huis begonnen behoorlijk ongerust te worden. Het duurde niet lang meer voor het donker zou worden en wij zaten in een zeer afgelegen gebied zonder enige verlichting. Bovendien was het de eerste keer dat wij er waren en wisten er heg noch steg. De sukkels hadden ook hun papieren en mobieltje niet bij hun. Dus werd er door ons een reddingsoperatie op touw gezet. De verschillende auto’s vlogen uit in alle richtingen om maar een glimp van Wim en Paula op te vangen. Maar wat we ook zagen, geen Wim en Paula. Op zulke momenten gaat mijn fantasie de vrije loop. Ik zag ze al door het bos rennen, achtervolgd door een schare jagers die in de schemering hen voor een stel herten aanzag. Ze zouden aangeschoten worden en op de grond zouden ze kermend mijn naam roepen. Mijn bezorgdheid ging over in woede. "Oh wacht maar, als ze thuis zijn. Ik zal ze…" En ja hoor, daar kwam duo Jut en Jul aangelopen vol met verhalen. Ze waren inderdaad het bos ingelopen, de verbodsborden hadden ze natuurlijk niet gezien. Na een tijdje gebeurde het. Paula wist de weg terug wel… (Ik hoor het je nu denken: Wim luister niet…) Wim dacht links af en Paula wist het zeker… Rechtsaf. En die sukkel ging dus met Paula mee. Fout, helemaal fout. Ze liepen steeds dieper het bos in en kwamen uiteindelijk aan een andere kant van het bos uit, ver van het huis. Gelukkig kregen ze een lift, van een jager nog wel… Dit verhaal zullen ze tot hun dood aan moeten horen…

Gisteren was het trouwens weer zo ver. Wim had al een route uitgestippeld, maar dat was te lang voor Paula en ze wist wel een kortere route. Je voelt het natuurlijk al aankomen. Het tweetal belande in een wildernis tussen de brandnetels en hoge distels. Ondertussen begon ik thuis alweer ongerust te worden. Het tweetal was al twee uur onderweg dus ik besloot te bellen. Ik kreeg Paula aan de telefoon die er amper een woord uit kreeg. Wat zielig gekreun en een paar onsamenhangende lettergrepen was het enige wat ik hoorde. Wim nam de telefoon over en vertelde wat er gebeurd was en of ik ze kon halen. Ze stonden op dat moment op een heuvel van zo’n 8 meter en moesten naar beneden. Helaas heeft Paula hoogtevrees en durfde geen stap meer te zetten. Het kon dus nog wel even duren. Ik reed alvast die kant op en na 10 minuten zag ik ze in de verte aankomen. Het leek of elke stap van Paula haar laatste zou zijn. Haar tasje bungelde slap in haar hand, d’r haar leek ontploft, mascara doorgelopen van de tranen en haar gezicht sprak boekdelen. Ik kon niks anders doen dan lachen, hard lachen. Paula lachte mee, als een boer met kiespijn. Van dichtbij was de schade goed te zien want ze zaten onder de bulten en uitslag van de brandnetels. Echt een wandeling om nooit te vergeten, de versie van Paula vindt je hier.

Toch zit er een moraal aan dit verhaal: Als Paula ooit je de weg wijst, luister niet, ren hard de andere kant op. Dan komt alles wel goed.

Fly away

2004-07-22T10:14:00.000+02:00

Het is vakantietijd en dat is te merken. Elke dag bij het instappen van de trein struikel je bijna over al die hutkoffers en de bijbehorende vakantiegangers. Vanmorgen was het weer eens zover. Ik zat rustig mijn krant te lezen toen ze instapten: Vader, moeder en 3 kinderen, begeleidt door oma en opa die het gezinnetje zouden uitzwaaien. Maar liefst 4 grote koffers, twee kleine en wat handbagage werden de trein met veel pijn en moeite ingesjouwd. Ik sloeg het tafereel half verschuilend achter mijn krant gade. De vader was het type bierbuik met een te kort t-shirt, ontevreden gezicht en duidelijk de baas in huis. Moeder daarentegen was mager, met een vaal en lang gezicht en ging gekleed in een eng jurkje met bloemetjesmotief. De 3 jengelende kinderen waren het type dat met gemak het bloed onder je nagels vandaan kon halen. Oma en opa waren het stille type. Moeder begon de koffers al naar de klapstoeltjes op het balkon te sjouwen. De man keek niet op of om, pakte een koffer en stond al halverwege de trap.
"Jan, zullen we de koffers hier zetten?" piepte de vrouw.
Woest keek Jan om. "Dan hebben wij er geen overzicht op" bromde hij.
Het was duidelijk dat hij niet bij de koffers wou gaan zitten, hij had een duur kaartje naar Schiphol gekocht en nam duidelijk geen genoegen met "slechts" een klapstoeltje.
Hij kwam met de koffer weer terug.
"Dan moet we naar hiernaast" klonk het zo hard dat iedereen het kon verstaan.
"Maar waarom nou?"
"Je moet luisteren wat ik zeg. We moeten naar hiernaast. Pak verdomme die koffers op." snauwde Jan haar toe.
"Je hoeft me niet zo af te bekken hoor", stribbelde ze nog een beetje tegen en het gezelschap verdween naar de aangrenzende wagon. Mijn aandacht was weer terug bij mijn krantje.

Maar 2 minuten later stonden ze weer op "mijn" balkon. Blijkbaar had Jan zich vergist want zijn gezicht stond op onweer en op het gezicht van de vrouw zag ik een verborgen lachje. Maar Jan was niet van plan om op het balkon plaats te nemen en sjouwde alle koffers naar boven. Asociaal als hij was werden ze geparkeerd op 2 banken omdat er in het gangpad onvoldoende ruimte was. "Zal je dat nou wel doen, Jan", vroeg de vrouw voorzichtig. Jan hield zijn mond. Toen deed ook opa een duit in het zakje. "Je krijgt nooit op tijd al die koffers uit de trein op Schiphol." Jan perste zijn lippen op elkaar terwijl hij de laatste tas naar boven droeg. Hij moest en zou een goede zitplaats hebben en fuck de rest. Opa en oma nam afscheid van het gezinnetje. "Doen jullie de groeten in Canada?" "Ja ma, dat zullen we doen"…

Het was vlak voor station Weesp toen ik Jan weer langs zag lopen met een koffer. Hij liep richting klapstoeltjes op het balkon. Nu waren de krukjes allemaal bezet, maar hij sommeerde een vrouw om weg omdat hij daar met de koffers moest zitten. De dame ging ook nog zonder enige vorm van commentaar. Al snel bleek waarom Jan van gedachten was gewisseld. De conductrice had hem verteld de koffers op het balkon te plaatsen. Ik genoot, koffer na koffer werd weer naar het balkon gesleept. Het luie zweet parelde het zwijn van zijn voorhoofd. Daar zat Jan dan alleen op zijn klapstoeltje, omgeven door koffers. Zijn gezicht stond op onweer. Uiterlijk lachte ik hem vriendelijk toe, maar van binnen lachte ik hem hard uit. Ik wist dat zijn vrouw nu even rust had en zich kon voorbereiden op een paar zware uren, opgesloten in het vliegtuig naast Jan.

It’s a small world

2004-07-21T11:40:00.000+02:00

Dinsdag is Pauladag. Dat is begonnen toen wij met z’n drieen besloten om wekelijks te gaan zwemmen om zo onze conditie te gaan verbeteren. Dat heb we een hele lange tijd gedaan totdat het zwembad besloot om mee te doen aan een nieuwe rage. Helaas waren de vaste zwemmers niet van te voren ingelicht. Dus op een gegeven moment zaten we lekker een beetje te poedelen en te zwemmen toen er ineens allemaal fietsen het water in werden gedonderd. Ik wou nog zeggen "He, dit zijn geen Amsterdamse grachten hoor!" maar te laat. Een badmeester sprong in het water, zette de fietsen op een rijtje en zeker de helft van het zwembad werd afgezet. Alle aanwezigen in het zwembad stroomde nieuwsgierig toe om te kijken wat er aan de hand was. Het bleek te gaan om aqua-spinning, een duur woord voor home-trainen onder water. De 20 deelnemers namen "ons" zwembad over en werden aan de kant begeleidt door zo’n huppeltrutje met zo’n microfoontje . Deze was aangesloten op een pittige versterker zodat haar schreeuwende aanwijzigen vet aangezet metaerobic-muziek, door het hele zwedbad golfde. Bah, voor ons was de lol eraf. Bij navraag bleek dat het aquaspinnen elke avond was. Dag zwemavond… Maar ondertussen heeft de dinsdag een nieuwe invullig. Wim en Paula gaan lekker wandelen en foto’tjes maken terwijl ik thuis blijf en als een braaf huismannetje voor het eten zorg. Daarna vleien wij ons op onze loungebank om lekker een DVD’tje te kijken.

In juni ben ik 40 geworden en als verjaardagskado (en verlaat 40 jaars kado voor Wim) hebben wij een lang weekend Eurodisney samen met Paula en Gerard gehad. Tja, wat zeg je dan als je zo’n cadeau krijgt? Het was natuurlijk veel te gek, veel te duur en ik stond met een mond vol tanden. Maar we waren dolenthousiast en ik verheug me nu al op het lange weekend in September. Wij zijn er al 4x geweest maar voor Paula en Gerard is het de premiere. Dus om Paula in de sfeer te krijgen, zetten wij nu elke dinsdag een Disney-film op. Paula heeft namelijk wat vooroordelen over tekenfilms en dus proberen haar wat kennis bij te brengen in de Disneyologie.. Waren de aflopen weken Lion King en Monsters Inc. aan de beurt, vanavond had ik Doornroosje gepland.

Maar de avond verliep anders dan ik had verwacht. Wim had avonddienst en zou pas tussen 9 en half 10 thuiskomen en terwijl Paula in de huiskamer karaoke liedjes stond te kwelen, stond ik in de keuken te kokkerellen. Wij aten die avond Chinese tomatensoep, loempia en een Indische gehakttaart. Wim kwam thuis en we konden lekker gaan eten. Lekker burgerlijk met de bord op schoot en de DVD in de speler, klaar voor Doornroosje. We hadden net de lichten uitgedaan en de film draaide net. BBBBBBBBZZZZZZZZZ, ja hoor… Een mug. BBBBZZZZ en nog een… en nog een. Ik werd er kriegel van en deed de lichten weer aan… En geloof het of niet, ik heb zeker 30 muggen doodgeslagen.
Zie je wel, dat komt vast door mijn log van gisteren waarin ik schreef dat ik geen medelijden met muggen had. Mijn log van gisteren is natuurlijk in de muggencourant verschenen en nu werd ik letterlijk geterroriseerd door die beesten die maar een doel voor ogen hadden: WRAAK, en ze moeten natuurlijk constant mij hebben. Want Wim bleef onverstoord lekker van zijn eten genieten en Paula wuifde slechts een paar keer, terwijl ik woest om mij heen sloeg en door de kamer heen rende. Weer een mug, weer een mug… Ik kan niet zeggen dat ik echt lekker heb gegeten en van de film kwam niets meer. Paula schrok trouwens ook van de wilde blik in de ogen en ging maar snel naar huis. Uit pure ellende en onder de muggenbulten ben ik naar bed gegaan waar onze slaapkamer, God zij dank, mugvrij was.

Vanmorgen vloog ze weer

2004-07-20T11:09:00.000+02:00

Ik wil toch nog even verder gaan op mijn log van gisteren. Want blijkbaar ben ik niet de enige die over (bijna) aangereden dieren nadenkt, getuigende de reacties. Sarjenka heeft bijna een duif geschept en Stephanie was getuige van een platgereden eend. Ook was de vraag waarom wij een vogel wel erg vinden maar een mug bijvoorbeeld niet.

Nu heb ik absoluut geen medelijden met muggen. Regelmatig sla ik er een dood na een woeste nachtelijke achtervolging door onze slaapkamer. Eigen schuld, muggenbult!!! Bovendien zit onze auto vaak onder de muggenlijkjes als Wim weer eens na een avonddienst van Emmeloord naar Lelystad rijdt. De eerste aanrijding met dier weet ik nog goed. Ik was 11 jaar en wij gingen verhuizen van Amsterdam naar Lelystad. En ik mocht mee rijden in die grote stoere verhuiswagen. In die tijd bestond de A6 nog niet en de enige verbindingsweg tussen Amsterdam en Lelystad was de oude Oostvaardersdijk. Ik zat daar hoog en droog en had prachtig uitzicht over het Markermeer en de Oostvaardersplassen. Helaas ook op die eend die aan kwam vliegen en de naderende vrachtwagen niet gezien had. KWAK.. Dag eendje, hij kwam hardhandig in aanraking met de grill van de auto.

Een paar jaar later was het weer raak. Het gezinnetje ging gezellie een dagje naar familie in Amsterdam. Wij reden op de A1 ten hoogte van de Maxis. Dit keer was het een musje. Hij vloog met een vaart tegen de voorruit aan en bleef met zijn koppie tussen de ruitenwisser steken, heel knap gedaan. Mijn moeder begon hysterisch te gillen: "Haal hem weg, haal hem weg…" Tja, wat moest mijn vader doen? Juist, hij zette de ruitenwissers aan. Maar het musje zat goed vast. Het slappe lijfje bungelde in hetzelfde tempo de ruitenwissers achterna. Heen en weer… Heen en weer. Heel grappig als het niet zo morbide was.

Wat het meeste indruk op mij heeft gemaakt, gebeurde tijdens een autorijles. Wij reden in Harderwijk, aan het stuur zat een meisje die net haar laatste les had voordat ze rij-examen moest doen. Wij reden rustig door een woonwijk met struiken aan beide kanten. Ineens een bonk, ik dacht dat we over een steen waren gereden. Toen ik door de achterruit heen keek zag ik een kat op de weg leggen. Wij stopte en stapte uit. Het meisje dat reed zag lijkbleek. Ze was recht over de kat gereden, maar het arme beestje was niet dood. Het beest krijste verschrikkelijk en plukken haren vlogen wild alle kanten op terwijl het beest lag te kronkelen en spartelen terwijl het af en toe wel een meter hoog van de grond kwam. De eigenaar van de kat kwam aangerend, die had alles gezien. Deze kon alleen maar huilend toezien hoe de spasmen van het beestje steeds minder werd totdat het uiteindelijk uit zijn lijden was verlost en overleed. U kunt wel begrijpen dat zoiets een behoorlijke traumatische ervaring is voor een automobilist in spe. Later hoorde ik dan ook dat ze was gezakt voor haar examen.

Zelf heb ik gelukkig maar een keer een dier aangereden. Wij kwamen terug uit Friesland, familiebezoek. Het was behoorlijk laat geworden, het was gezellig en Wim had een paar biertjes op en lag heerlijk naast mij te ronken. Het was behoorlijk mistig en men zag amper een hand voor ogen. Op de A6 werd de mist gelukkig was minder zodat ik de snelheid wat op kon voeren. Maar ineens dook een jong konijntje de weg op. Het was te laat, ik kon hem niet meer ontwijken. Ik vond het zo zielig. Huilend heb ik Wim toen wakker gemaakt, dat ik een moordenaar was en een lief jong konijntje had vermoord. De blik in Wim’s ogen was voldoende. Ik moest me niet zo aanstellen.

Gelukkig zijn wij bespaard gebleven van verdere aanrijdingen (afkloppen…). Dus als je zo de weg opgaat, rij voorzichtig.

Vanmorgen vloog ze nog

2004-07-19T11:59:00.000+02:00

Vanmorgen zat ik weer helemaal in mijn oude stramien van slapen, werken, vanavond weer naar huis gaan, eten, slapen… etc. Nog een weekje en dan heb ik gelukkig een weekje vakantie.

Met een slaperig hoofd pakte ik een van de laatste Metro’s uit de bak. Ik moest een beetje doorlopen want ik was wat aan de late kant en had nog anderhalf minuut voor de trein zijn fluitsignaal zou geven en van Station Lelystad zou vertrekken. Ik settelde mij op mijn favoriete plekje, het klapstoeltje op de bovenste verdieping van de dubbeldekker. De Metro was vandaag vrij dun en stond bovendien gevuld met flutnieuws dus die had ik binnen no-time aan de kant gelegd.

Ik tuurde wat naar buiten en mijn gedachten vlogen alle kanten op. Plotseling viel het mij op, er zaten verfspetters op het raam. Mooie donkerrode verf… Maar het duurde even voor het kwartje viel. Dit was geen verf, aan de kleur en het patroon van de spetters te zien moest dit opgedroogd bloed zijn. Waar kwam dit vandaan? Dit was zeker niet van een zelfmoord-konijn dat een aanloopje nam, hoog met de trein in aanraking kwam en er van mijnheertje Langoor niets meer overbleef van een bloedvlek en dwarrelende pluisjes. Nee, dat kon het niet zijn. Het moest een vogel zijn geweest. "Vanmorgen vloog ze nog", was het eerst wat er bij mij opkwam. Het was vast een jong vogeltje geweest, nog maar net een paar dagen uit het nest. "pas je goed op met oversteken", had mama Vogel nog getjilpt. "Ja mam" tjilpte het jong verveeld terug. U weet hoe het gaat. "Zoals de ouders zongen, zo piepen de jongen" gaat helaas niet op voor uitvliegend kroost. De jonge Vogel vloog heerlijk door het open land, over akkers, langs wegen, langs het spoor, langs…. Flatsj.. Tegen het gevaarte dat met 140 km/sec. voorbij zoefde. Veel zal hij er niet van gevoeld hebben en het rood van zijn bloed vermengde zich met het hippe geel en blauw van de trein… Vanmorgen vloog ze nog! Ja, de trein is een wreed vervoersmiddel.

Six Wesps

2004-07-18T20:05:00.000+02:00

Vandaag moest een dag worden van lol en plezier. Dan heb je mazzel dat je dicht bij een pretpark woont en ook in het bezit bent van een seizoenspas. Dus, zus en gezin opgetrommeld en met zijn vijven richting Veluwemeer vertrokken, naar Six Flags. Het weer was niet echt geweldig. Het zonnetje bleef weg en de lucht zag er wat deprimerend en grauw uit. Niet echt het weer waarbij half Nederland lekker in het pretpark hangt. Dat viel bij aankomst best wel tegen. Het was redelijk druk op de parkeerplaats, dus moesten we een eindje lopen naar de entree. Binnenkomen bij Six Flags is bijna al een attractie op zich, want bij de entree staat die oude man die van de kaartjes controleren al een hele show maakt. Altijd heel grappig hoe hij de mensen in de maling neemt. Ook mijn pas wordt overdreven uitvoerig gecontroleerd, maar voor de rest worden met mij geen geintjes uitgehaald.

Dit zou best wel eens het laatste jaar kunnen zijn dat wij voor een habbekrats een seizoenspas kunnen kopen, want het park is onlangs verkocht aan een ander bedrijf. Alle Six Flags parken in Europa trouwens, met uitzondering van die ene bij Barcelona. Op het internet gaan al een aantal geruchten de ronde hoe het nieuwe park gaat heten. Ik heb trouwens een goede en toepasselijke naam gevonden, Six Wesps. Wat namelijk een leuk uitje in het pretpark moest worden werd in werkelijkheid bijna een nachtmerrie. Het park was vergeven van de wespen. Het leek ook bijna een scène uit een oude horror-film. Overal om mij heen zag ik mensen om zich heen slaan of op de loop gaan voor die beesten. Vooral in de buurt bij de afvalbakken was het raak, tientallen van de beesten zwermde in en uit de bakken. Zelf ben ik ook als de dood voor die beesten, net zoals mijn zus, zwager en nichtje. Regelmatig trokken wij een spurtje, maar deze zwart-gele belagers waren zeer volhardend en zette de achtervolging in, landde op je hoofd of vlogen tegen je neus aan. Prettig is anders.

Wij probeerde onze zinnen te verzetten in El Rio Grande, je kent ze wel. Die bakjes op luchtkussen waarbij je een “woeste rivier” afvaart en heel hard lacht als iemand anders nat wordt. Ik ben hier al menige malen in geweest en de woeste rivier stond altijd garant voor veel leedvermaak. En ach, als ik zelf nat werd kon ik er ook wel om lachen. Maar dit keer verliep alles anders. Er stond namelijk een zeer jong en ambitieus opzichtertje die de bakjes volpropte met de volle 8 personen of de mensen het wilde of niet. Dus ongevraagd kregen ook wij 3 vreemde mensen in onze bakjes. Zo’n band bestaat uit vier bakjes voor 2 personen. Nu ben ik vrij lang en redelijk breed en de bakjes uiterst krap, dus zat ik opgepropt in het bakje naast een wild vreemde. Okay, daar gingen wij, van de glijbaan af richting de woest kolkende river. Van wat er toen gebeurde schrok ik mij wild. Het bakje van mijn zus maakte bij het te water gaan zo’n diepe duik in het water, dat een deel van haar bakje onder water verdween en het water kolkte naar beneden. Even had ik het gevoel of we gelijk de Titanic naar de bodem zouden zinken terwijl Celine Dion vanaf de oeverkant “My heart will go on” zou kwelen. Gelukkig kwam het bakje weer boven water, maar mijn zus en de vreemde meneer in haar bakje hadden dus een de schrik van hun leven en waren vanaf hun middel zeiknat. Het was duidelijk dat de luchtkussens wel wat meer lucht kon gebruiken. Want onderweg werd regelmatig veel water geschept. Wij kwamen dus allemaal met een kletsnatte broek en behoorlijk geschrokken uit de bakjes. Wij hadden het volkomen gehad, met natte broek en een kolonie wespen in ons kielzog vertrokken wij uit Six Flags. Voorlopig heb ik wel weer genoeg “plezier” gehad.

Montezuma’s Revenge

2004-07-17T19:10:00.000+02:00

Ik zie ballen!!! Gele, groene, gele, blauwe en witte. Ik doe mijn ogen dicht en zie ze in een rijtje voorbij schuiven. Jawel, sinds een aantal weken zijn wij hier verslaafd aan een computertje spelletje.Zuma is de naam. De bedoeling van het spel is om een rijtje van ballen die in bepaald traject volgt weg te schieten, voor deze het einde bereikt. De ballen hebben verschillende kleuren en ze verdwijnen alleen als er drie van op een rijtje liggen.

Vroeger had ik de computer lekker voor mij alleen, de computer hoeft voor Wim niet zo heel erg. Maar dit spelletje vindt hij heel leuk en dat is balen want vaak is de computer nu “bezet”. En met een schuin oog kijk ik af en toe of Wim niet naar het toilet moet of zo, zodat ik snel zijn plekje kan innemen onder het mom van “weggegaan is plaats vergaan.” Ondertussen zijn we beiden ervaren Zuma-spelers, maar op een gegeven moment zaten we beiden vast op een rot-level, level 9. Zeer frustrerend! Van de week stond ik in de keuken, toen er een schreeuw uit de huiskamer kwam. Wim was voorbij level 9, voorbij level 10, voorbij level 11. Als een boer met kiespijn heb ik hem gefeliciteerd, maar van binnen zat ik mij te verbijten.
Nu kan ik heel goed tegen mij verlies, maar normaal ben ik degene die altijd wint met computerspelletjes. En nu ben ik verslagen door…. Een digibeet… Het is toch te zot voor woorden. Vandaag moest Wim werken. De computer was dus lekker voor mij alleen. Vanmiddag ging ik er even goed voor zitten… Verstand op nul en geheel geconcentreerd stortte ik mij op de ballen. Level 9-1, 9-2, 9-3, 9-4, 9-5… en weer af…. Dit is toch ongelofelijk… Woest klik ik het spelletje weg en net op dat moment gaat de telefoon. Wim aan de andere kant. Op een sarcastische toon: “Wil het een beetje lukken met Zuma”? Hoe krijgt die jongen het toch voor elkaar, is hij telepathisch of zo? Ik besluit om niet te rusten voor ik voorbij level 9 ben. Met het zweet op mijn voorhoofd tuur ik naar het scherm en zie de ballen voorbij komen. Met vaste hand doorloop ik de levels… 9-7, ik zit nu de laatste ronde van level 9 en heb geen levens meer… Mijn hart zit in mijn keel, ik moet het.. ik moet het… JJJJJAAAAAAA!!! Yes, yes, yes… Ik ben blijer dan een kind. Het lijkt verdorie wel of ik het Asteken goud van (Monte)zuma heb gewonnen. Ik geef toe, ik ben een klein beetje verslaafd… maar voorbij level 9.

Het is stil aan de overkant

2004-07-16T09:23:00.000+02:00

Het is kwart voor acht. Na drie dagen ziektewet is voor mij de tijd weer aangebroken om aan de arbeid te gaan. Ik kijk nogmaals op de klok. De hoogste tijd voor mij om weg te gaan anders mis ik mijn bus. Met een klap zwaait de deur achter mij dicht. Ik kijk de straat in, de colonne caravans die van de week in de straat stonden zijn nu bijna allemaal weg. Ik loop mijn straat uit. En opeens valt mij op hoe rustig het is. Geen huispappie’s die op die drempel hun vrouw een kusje geven, het kind braaf op het hoofdje klopt om vervolgens met een spurt de woonwijk uit te rijden. Geen fietsende kinderen die nog snel door moeten trappen omdat ze anders te laat op school komen. Ik ben alleen, helemaal alleen. En ineens heb ik het idee dat ik mij in een slechte horrorfilm bevind, je kent ze wel. Waarbij de hele bevolking is opgegeten door zombies, waardoor jij de enige overlevende bent en achter elk hoekje zo’n vleesverscheurend lijk staat in verre staat van ontbinding klaar om je met huid en haar te verslinden. Ik kom aan bij de hoek van de straat, onwillekeurig kijk ik toch eerst voorzichtig om het hoekje, maar daar is het ook al leeg. In de verte doemt de bushalte al op. In de bus ben ik de enige passagier. Ja, vind je het vreemd? Half Nederland is, al dan niet met caravan, op zoek naar de zon en zit nu bruin te bakken aan de Cote de Weetikveel. Ook bij het station is het rustig, in de trein heeft de kudde schoolgaande kinderen plaats gemaakt voor een stelletje dagjesmensen. Vooral opvallend veel ouderen. Vertrekken we in Lelystad nog met een half lege trein, tijdens de haltes in Almere vult de trein zich behoorlijk. Kennelijk wonen in Almere de bikkels die wel gewoon naar hun werk moeten. Ik zit prinsheerlijk op mijn klapstoeltje op de eerste verdieping van de dubbeldekker en kijk neer op de mensen die op het balkon staan. Lekker ongegeneerd mensen kijken maar bij halte Diemen-Zuid moet ik er alweer uit. Als een mak schaap laat ik mij met de kudde meedrijven naar de kantoren die al voor onze ogen opdoemen, klaar voor weer een dag arbeid. Ik wil ook met vakantie!

Sneupen

2004-07-15T10:23:00.000+02:00

Wim houdt van sneupen. Nee, je kan het niet eten en het is ook geen sport. Voor ik Wim leerde kennen had ik nog nooit van het woord gehoord. Schijnbaar is het een echt Fries woord. Sneupen betekent lekker neuzen in tweehands winkels, rommelmarkten en antiek-winkeltjes. Zelf heb ik geen zin om tussen andermans “afval” te gaan rommelen. Ik ben meer het type van de Mediamarkt of Free Record Shop, waar Wim zich dan weer stierlijk verveelt. Nu heeft Wim de kringloopwinkels ontdekt. Op weg van werk naar huis komt hij er maar liefst twee tegen en regelmatig komt hij te laat thuis en dan weet ik wel hoe laat het is. Mijnheer is wezen sneupen. Ondertussen vult ons huis zich met de rommel van een ander, zo zie ik het. Wim ziet dat natuurlijk anders. Gisteren was het weer zo ver. Ik werd gebeld met de melding dat hij een aanbouw voor onze CD-kast had gevonden. Het was “maar” 30 euro.. Wat moest hij doen? Tja, hoe kan ik nou nee tegen hem verkopen? Zo’n kind gun je toch een Fanta? Dus staat er nu een CD-kast in delen in de woonkamer. Net kreeg ik een telefoontje van Wim.
“Oh ben je nog thuis?”
“Ja, ik voel mij nog niet echt lekker, ik ga morgen weer aan het werk.”
“oh okay, zeg wil jij de CD-kast even leeg ruimen?”
“Pardon?”
Een cd-kast is okay, maar deze arme jongen die nog ziek, zwak en misselijk is aan de dwangarbeid zetten is toch het toppunt.

Popie Jopie

2004-07-14T11:51:00.000+02:00

Een zomergriepje heeft ook zo zijn voordelen en dus heb ik gisteren lekker op de bank DVD’tjes liggen kijken. Als hobby recenseer ik DVD’s bij DVD-home, een zeer leuke hobby. Van diverse maatschappijen krijgen wij DVD’s toegestuurd om te recenseren. Sommige zijn leuk, andere minder. De leuke DVD’s kijken we meestal direct en zo liggen er in de kast nog een aantal DVD’s die ik liever aan de kant schuif. Maar ook deze moeten gedaan geworden. Gisteren dus maar een kruisje geslagen en de DVD gepakt waar ik al lang tegenaan zit te hikken: Een dubbel-DVD over paus Johannes Paulus II.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik het niet zo heel erg heb op het instituut “kerk” en dan voornamelijk op het Vaticaan. In het verleden zijn er menige gruwelijkheden gepleegd en oorlogen begonnen uit naam van de kerk. De schatkamers van het Vaticaan liggen vol met kunstobjecten etc. met een waarde waar je van schrikt al dan niet op eerlijke manier verkregen. Bovendien ben ik het niet eens met een groot aantal standpunten van het Vaticaan met oog op bijvoorbeeld de geboortebeperking en hun mening over homofilie. Ik was dus voorbereid op het ergste, maar goed. Ik voelde me toch nog belabberd door de griep, het bekijken van de DVD zou weinig extra schade kunnen berokkenen. En je gelooft het niet, maar ik vond de DVD zowaar interessant. Er werd verteld over de jeugd van de paus, zijn leven tijdens de tweede wereldoorlog en meer. Ook blijkt de Paus een pion te zijn geweest in de strijd van Amerika tegen het communisme. Veel dingen die ik niet wist. Geen verheerlijking van de kerk, neutraal en goed verteld. Soms kan je aangenaam verrast worden. Op naar de volgende DVD uit het rijtje…

Ik ben verkouwe!!!!

2004-07-13T12:36:00.000+02:00

Vandaag maar even een kort logje. Gisteren voelde ik het al langzaam opkomen. Maar vandaag ben ik dus echt geveld door een soort van zomergriepje. Mijn benen voelen van rubber, mijn hoofd zweeft door de wolken en een algeheel gevoel van "Yuck". Vanmorgen toch maar ziek gemeldt, de hele ochtend liggen slapen. Terwijl ik hier aan het loggen zit werk ik met tegenzin een boterham met kaas naar binnen. Nee, ik heb mij beter gevoeld. Ik ga weer naar bed... Maak er vandaag nog wat van, ik sla even een dagje over.

Nu het om haar gaat

2004-07-12T21:11:00.000+02:00

Muziek is mijn leven. Als zolang ik mij kan heugen was ik in de weer met muziek. Op mijn derde jaar wist al ik de platenspeler van mijn oma te bedienen. Je kent ze wel, die grote kasten waarin een platenspeler zat. Helaas was het repertoire beperkt tot Mien mag ik je poesje even zien en Janus pak me nog een keer. Mijn andere oma had ook een platenspeler en haar collectie bestond uit het gehele werk van de Zangeres Zonder Naam. Gelukkig is het later nog wel goed gekomen met mijn muzikale voorkeur hoewel de ZZN altijd een speciaal plekje in mijn hart heeft. Ik kon als klein jongetje altijd heerlijk mee snotteren met die onvervalste smartlappen zoals Ach vaderlief, toe drink niet meer en Achter in het stille klooster.

Wie had ooit kunnen denken dat ik 30 - 35 jaar later nog steeds in tranen kan losbarsten om een liedje. Vanavond was het weer zover. Ik had mijn mp3-collectie op shuffle gezet. En onverwachts kwam hij weer voorbij... HET nummer. Het enige nummer dat ik niet kan horen zonder in janken los te barsten. Het liedje brengt mij terug naar 1995. Mijn moeder ligt zwaar ziek in het ziekenhuis. Hier in Lelystad weten ze niet wat ze er mee aan moeten en als ze haar een paar weken hebben laten weg teren wordt ze eindelijk naar het VU overgebracht. De diagnose is al bijna dezelfde dag bekend. Lymfklierkanker. Mijn moeder is ondertussen al ernstig verzwakt. Heeft zware koorts en pijn. Toch moet ze nog een paar onderzoeken ondergaan. Pijnlijke onderzoeken. Ik moet de kamer uit en op de gang hoor ik hoe mijn moeder het uitgilt. Mijn hart draait om. Als de uiteindelijke uitslag bekend is, denkt ze niet eens aan zichzelf. Nee, haar gedachte gaan naar mij uit. Hoe moet het met mij verder als ze er niet meer is. We durven eigenlijk beiden niet erover praten, het komt toch immers allemaal weer goed? Maar het komt niet goed. Nooit meer. De koorts eist zijn tol en haar gedachten worden troebel. Ze heeft het warm, heel warm. IJs, ze wil alleen maar ijs. Maar dat mag niet van de zuster. De boom in met jullie, denk ik. Hoe kan ik mijn moeder die daar hulpeloos in dat bed ligt nou een waterijsje weigeren? Als ik weer boven kom is het waterijsje het enige dat bestaat, ze sabbelt aan het ijsje als een kleine baby.. Afkoeling... Maar lang helpt het niet en weer prevelt ze dat ze het zo warm heeft en slaat de dekens van zich af. Dat ze van onderen naakt in bed ligt heeft ze niet in de gaten. Ik kan wel janken.

De dokters adviseren een zware chemokuur, die haar enige redding kan zijn. De volgende dag wordt er gestart maar mijn moeder krijgt ademhalingsproblemen en wordt in een kunstmatige coma gebracht. Maandagochtend wordt ik gebeld. Het gaat niet goed met mijn moeder, we kunnen maar beter direct komen. Mijn broer, zus, oma en ik haasten ons haar het ziekenhuis. De weg door de gangen heen lijkt eeuwig te duren. Dan komen we op de zaal. Daar ligt ze, klein en hulpeloos in dat grote bed. Om haar heen zie ik alleen maar slangetjes. Ik begin ze te tellen: 1, 2, 3... Het zijn er te veel. Uit het bed komt een raar geluid, een soort rochelen en grommen. Ze beweegt haar hoofd op en neer. Woorden schieten te kort. Ik pak haar hand beet. Ze zijn ijskoud en blauw. We worden in een kamertje geroepen bij de dokter. Deze legt uit dat het aflopende zaak is en wat wij willen. Mijn moeder heeft altijd gezegd dat ze niet wil lijden. En lijden doet ze nu zeker. Zonder te overleggen met mijn broer en zus, floep ik eruit of ze alsjeblieft hier een einde aan willen maken. Maar mijn broer heeft andere gedachte, maar voor we een meningsverschil krijgen roept de zuster ons. Het is tijd. Wij staan rond het bed, afscheid nemen gaat niet meer. Ik pak haar hand vast en zeg dat ze alles los moet laten, dat wij van haar houden en dat ze ons moet opwachten als onze tijd komt.

Ondertussen is dit negen jaar geleden, maar als ik HET nummer hoor komen al die herinneringen weer terug. Herinneringen vol pijn, waar zijn die leuke herinneringen? De lol die we gehad hebben. Dat kan mij momenteel niet schelen. Ik hoor het nummer en heb verdriet. Intens verdriet...

Nu het om haar gaat
Rob de Nijs

Ik ben nooit zo'n held geweest
Bij ziekte of problemen
Als het stormde om mij heen
Was ik meteen verdwenen
Pijn daar huiverde ik van
Geen tranen op mijn schouder
Ik ben god niet maar een man
Geen held maar wel veel ouder
Maar nu het om haar gaat
Nu het om haar gaat
Nu haar bed in het donker staat
Is het zo dichtbij, brul ik als een leeuw in nood
Wordt mijn kracht oneindig groot
Voel me sterker dan de dood
Nu het om haar gaat

Zij heeft nooit iemand kwaad gedaan
Wat wil de hemel zeggen
Dat ik haar hand moet laten gaan
En bloemen naar moet leggen
Oh nee, ik daag de goden uit
Als zij de moed opgeven
Kus ik de kleur terug op haar huid
Mijn armen rond haar leven
Nu het om haar gaat
Nu het om haar gaat
Nu haar bed in het donker staat
Is het zo dichtbij, grijp het licht en breng het haar
Ik eis het wonder op voor haar
Want God, ik kan niet zonder haar
Nu het om haar gaat

Brul ik als de leeuw in nood
Wordt mijn kracht oneindig groot
Ik ben sterker dan de dood
Nu het om haar gaat

Nu het om haar gaat
Nu het om haar gaat
Nu haar hart zo moeizaam slaat
Het einde zo dichtbij

Smoke gets in your eyes

2004-07-12T11:42:00.000+02:00

Paula is gestopt. Gestopt met roken. Ik heb zelf gelukkig nooit gerookt maar ik heb van meerderen begrepen dat stoppen geen pretje is. Zaterdagavond avond laat heeft ze haar laatste peuk gerookt en daarna alle sigaretten weggegooid. Heel dapper van haar. Het is trouwens niet de eerste keer dat ze gestopt is, een aantal jaren geleden ook al. Met veel pijn en moeite was ze toen gestopt, ze heeft het meer dan twee jaar vol gehouden. Helaas kreeg ze toen kennis aan nieuwe vrienden die wel rookte. En deze jongen bleef volharden om haar een sigaret aan te bieden. Persoonlijk snap ik dat niet. Het is toch algemeen bekend dat sigaretten schadelijk zijn en je levensduur verkorten. Ben je dan een vriend als je aandringt om iemand tot het roken aan te zetten? Ik vind persoonlijk van niet, maar zal er verder geen oordeel aan geven. In een zwak moment heeft ze dus toegezegd en de verslaving naar het nicotine-stokje stak weer de kop op. In het begin een paar sigaretten per dag tot op het laatst anderhalf pakje per dag. Maar nu van de een op de andere dag is ze cold-turkey gestopt. Heel knap. Maar zoals het bij echte verslavingen gaat heeft Paula last van ontwenningsverschijnselen. Dit gaat gepaard met zweetaanvallen en een rothumeur. Zondagochtend sprak ik Paula even via MSN en het bleek dat ze het zwaar had. Eigenlijk moesten we op verjaardagsvisite maar een vriendin in nood laat je niet in de steek. Dus Paula gebeld en op een toon die geen tegenspraak duldt gezegd dat ze over een uur klaar moest staan. Zo pak je vervelende meisjes aan! Ook haar man Gerard had ik aan de telefoon om te vragen of hij ook mee wou. Maar die zei mij iets te snel “Nee dank je” en aan het ondertoontje hoorde ik dat hij al lang blij was een paar uur van een sikkeneurige Paula af te zijn. Een uurtje later stonden we bij Paula voor de deur. Ze wist nog helemaal niet waar we naar toegingen. Het is altijd leuk om iemand te verrassen.

De rit gaat uiteindelijk naar Giethoorn, het Nederlands Venetië. Nee, wij gaan niet als een stelletje debiele toeristen door de smalle grachtjes varen terwijl men links en rechts door busladingen Japanners wordt gefotografeerd. Nee, het doel van onze reis is De Oude Aarde, een museum/winkel die gespecialiseerd is in edelstenen en mineralen. Zowel Wim als Paula zijn idolaat van “steentjes” en aangezien die dingen toch een heilzame werking hebben, hoop ik ook stiekem dat het Paula opbeurt. En ja hoor, Wim en Paula hebben zich uitstekend vermaakt. Alleen de portemonnee van Paula was niet zo blij want ze kocht bijna de hele winkel leeg. Als afsluiter zijn we in Lelystad nog naar Take Five gegaan en hebben ons te goed gedaan aan een heerlijke maaltijd. En Paula? Paula had tenminste een dagje minder ontwenningsverschijnselen.

Aan het strand stil en verlaten

2004-07-11T22:50:00.000+02:00

Zoals ik in mijn vorige log al schreef, gisterenavond hadden we de verjaardag van Jelly. Het was gisteren niet druk. Jelly had de meeste visite de dagen ervoor al gehad en op de zaterdagavond waren alleen Frank, Ronald, Jutta, Wim en ik er. Ronald en Jutta moesten werken dus die waren vrij laat. Jelly had voor Frank en ons gekookt. En ja hoor, zoals altijd komt het onderwerp van het gesprek op onze vakantie van 3 jaar geleden. Sinds een aantal jaren zijn Wim en ik echte Denemarken-gangers. Bijna elk jaar huren wij in Denemarken een huisje voor een spotprijsje. Wij nemen dan meestal een huisje voor 12 personen want dan heb je er een eigen zwembad, whirlpool en sauna erbij. Ik moest dus 12 personen bij elkaar sprokkelen. Dat was nog moeilijker dan ik dacht. Frank ging mee met een vriend, Paula en haar man Gerard, Jelly, Ronald, Wim en ik. Maar we moesten nog 4 personen bij elkaar sprokkelen. Mijn neef Ronald had nog een vriend A1. die mee wou met zijn man A2. en die twee wisten ook nog wel 2 meisjes die mee wilde. Okay, ploeg compleet. Denemarken here we come.

Maar…. De vakantie verliep niet zo perfect als gedacht. Ondanks alle afspraken etc, bleken A1. en A2. er andere gedachten op na te houden. Het begon al met de reis. A1 &A2 en de twee vriendinnen besloten niet met de rest op te rijden. Okay, vrijheid blijheid. Onze ploeg kwam als eerste aan, de spullen werden uitgepakt, kamers verdeeld, onderweg hadden wij al de eerste boodschappen gedaan voor de diner in de avond. En daar kwamen dan ook A1 & A2 aangereden. Groot was onze verbazing dat ze een aantal manden met boodschappen bij zich hadden. Wij hadden tenslotte afgesproken dat wij een huishoudpot zouden maken en dat er gezamenlijk geontbijt zou worden en gedineerd tenzij iemand af zou bellen, voor de rest kon iedereen zijn eigen gang gaan. Nu had A2. zich al niet echt populair gemaakt op de besprekingen in Nederland. Op de opmerking dat er om de beurt gekookt zou worden, werd bits medegedeeld dat A2 niet wenste te koken. Maar goed, A2 kwam binnen met de boodschappen voor de hele week en zijn eerste woorden waren: De bovenste deel van de koelkast is van ons…. Pardon en welkom binnen. De toon van de vakantie was gezet. De sfeer was te snijden. Er volgde nog een heleboel incidentjes maar laat ik daar maar niet over uitweiden. Meesterlijk was de opmerking van Jelly ’s avonds aan tafel dat ze A2 asociaal vond in de zin van niet sociaal.

Opmerkelijk is dat een gezamenlijke “vijand” een band schept met je medestanders. De groep werd verdeeld in twee kampen. A1 en 2 en de 2 meisjes die verplicht zich bij de twee jongens moesten aansluiten omdat ze anders terug vanuit Denemarken moesten lopen en het andere kamp waren de andere 8. Hoewel er tijdens de vakantie regelmatig spanningen waren is het toch een van de leukste en meest spraakmakende vakanties aller tijden geworden. De resterende 8 personen gingen gewoon zo innig en prettig met elkaar om. We hebben gelachen, gepraat en gehuild. En de vakantie had nog een zeer prettige verrassing voor mij in petto. Want een van de dagen gingen we naar Skagen. Dat is het Noordelijkste puntje van Denemarken. Hier komen twee zeeën bij elkaar en als het weer niet te ruig is kan men duidelijk een scheiding tussen de twee zeeën zien. De ene zeekant van de kaap is licht en de andere donker. Wij gingen met het groepje van 8 dus naar Skagen. Dat is best nog wel een eindje rijden maar dan ben je er nog niet want je moet ook een stuk door de duinen en over het strand lopen. Heerlijk als je eenmaal langs de branding loopt maar dat mulle zand hoeft van mij niet. Maar eindelijk waren we er. Het weer was wat ruig dus de spreiding van de zee was niet zo duidelijk te zien. Ik stond heerlijk van de zee te genieten, heerlijk hoe het ruizen van het water en de wind je energie geeft. Plotseling staat Wim tegenover mij en hij kijkt heel serieus en zenuwachtig. Hij neemt een hap adem: “Jef, zoals deze zeeën tegen elkaar botsen, zo zijn ook onze leven tegen elkaar gebotst en zoals het water samen in een stroomt, wil je dan ook met mij een worden……..” In zijn hand heeft hij een doosje die hij open maakt en daar zitten twee ringen in. Mijn God, ik word ten huwelijk gevraagd. Mijn hart klopt in mijn keel, tranen stromen uit mijn ogen en ook Wim houdt het niet droog. Ik zeg “ja” en huilend vallen wij elkaar in de armen. Plotseling herinner ik onze beste vrienden nog en kijk opzij en daar staan ze op een kluitje. Wat is het toch bijzonder om ten huwelijk te worden gevraagd in bijzijn van je beste vrienden. En ook zij houden het niet droog. En het water van de twee samengestroomde zeeën worden die dag ook nog eens vermengd met onze vreugdetranen. Je begrijpt natuurlijk dit later gevierd werd met champagne. Een vakantie om nooit te vergeten.

Bij ons in de Jordaan...

2004-07-10T20:30:00.000+02:00

Vandaag heb ik een lekker druk Amsterdams dagje achter de rug. Ondertussen heb ik de PC van vriendin Jelly even overgenomen om mijn logje voor vandaag uit te werken. Want vanavond vieren wij de verjaardag van Jelly. Jelly woont in Beverwijk en aangezien Amsterdam mooi op de route ligt konden wij meteen even mijn oma met een bezoekje verblijden en daarna Frank oppikken die met ons mee zou rijden naar Jelly. Maar ik had ook nog een ander uitje in gedachten want al enkele weken wil ik eens naar de Noordermarkt die zich rond de Noorderkerk bevindt. Deze markt is gespecialiseerd in biologische producten, dus kaas, brood, groente en fruit, kruiden etc. Dat leek Frank ook wel wat dus hadden wij afgesproken dat wij hem om 12 uur zouden komen halen.

Maar eerst dus naar mijn oma in die in verzorgingshuis woont. Wij zijn er op de bonnefooi naar toe gegaan. Mijn oma is 83 jaar en nog goed van geest. Wij nemen de lift naar de derde verdiepingen en bellen bij haar aan... Niemand thuis. Nee he. We druipen dus maar weer af richting lift. Maar als wij net in de lift staan hoor ik het bekende Jordanese stemgeluid van mijn oma. Jawel, mijn oma is opgegroeid in de Jordaan en dat is nog duidelijk te horen. Wij stappen dus de lift weer uit en tegelijker tijd stapt mijn oma uit de andere lift. Ze kijkt ons aan, maar het dringt in de eerste seconden niet door dat wij voor haar staan. Dan valt het kwartje. Oh jongens, wat vindt ik dat leuk... Kom snel binnen. Oma is altijd blij als haar kleinzoons komen. Ik heb gelukkig een oma die probeert mee te gaan met haar tijd. Ze had er dan ook helemaal geen problemen nrr toen ik voor mijn homoseksualiteit uitkwam en met Wim aankwam. Met veel liefde werd ook hij door haar geaccepteerd als volledige kleinzoon. Wel kon ik door de grond zakken toen ik voor het eerst met Wim bij haar op visite kwam en ze op serieuze toon vroeg: En wie is nu het vrouwtje? Oh, volgens mij is Jef dat wel! (Reactie Jef: Niet waar). Maar ach, nu kan ik daar wel om lachen. Oma was dus volledig in haar nopjes dat we er waren, dus ben ik even langs de bakker gegaan om gebak te halen. Hoewel ze normaliter amper wat eet, ging het gebak er in als koek.

Met een kleine vertraging van 15 minuten kwamen we bij Frank aan. We pikte hem op en zette de auto net buiten de betaalzone neer. Ik heb geen zin om zo’n 2 euro per uur te gaan betalen om te parkeren aan de rand van de stad. Dus de auto verder geparkeerd waar het nog gratis is en naar de tramhalte gelopen. Natuurlijk ging de tram net voor onze neus weg. Plotseling valt onze oog op een zenuwachtig ogend mannetje dat bij de halte staat. Dik in de 40, kalend, spitse neus en een bril die in de jaren zestig niet had misstaan. Plotseling begint hij te rennen. Hij rent hard aan ons voorbij. Wat doet die vent? De tram is nog in geen velden of wegen te bekennen. Maar vanuit de tegenovergestelde richting komt er een andere tram aan. De kale man haalt zijn foto toestel te voorschijn en begint als een gek foto’s te maken van de aanstormende tram. Wanneer de tram op de halte tegenover ons is gearriveerd wordt het voertuig vanuit alle kant driftig gefotografeerd. En dan zet de tram zich langzaam in beweging, de man schrikt en rent naar voren, terwijl hij aan ons voorbij schiet voel ik een windvlaag langs me heen gaan. Goedkope aftershave denk ik. Past bij de man. Hij heeft er duidelijk de pee in dat hij niet meer foto’s kan maken. Gelukkig hoef ik niet meer aan hem te denken want onze tram komt eraan, die net zoals altijd weer overvol is.

Vanuit de verte doemt de Noordermarkt op, eindelijk. Ik heb mij al helemaal ingesteld op heerlijk geurend brood, fruit etc. Maar wat een domper, ik loop door de eerste rij kraampjes maar het enige wat ik tegenkom zijn oude kleding, tweedehands cd’s en antiek. Ja, Wim is danig in zijn nopjes, die houdt wel van antiek en neust tussen al die spullen. Maar ik ben zwaar teleurgesteld. Met pijn in mijn rug van de lange tippel van de Dam naar de Jordaan en teleurgesteld plof ik op een bankje naar een mevrouw met hoofddoekje en kind. Ik kijk uit op een speelterrein en zie hoe een aantal kinderen aan het spelen zijn bij een klimrek met glijbaan. Mijn ogen glijden af naar die kinderen die nog heerlijk onbedorven met elkaar spelen. Het weer is prachtig en het is een mooi plaatje. Dan komt er een klein kind aangerend dat mee wil spelen. Nou ja spelen, het kleine blonde meisje van 4 jaar terroriseert de hele boel. Hard gillend en met wilde blik in de ogen rent het kind achter twee andere meisjes aan die zeker een paar jaar ouder zijn. Ze schrikken van dit jonge wilde wief en eentje vlucht in de touwen maar het doldrieste kind laat zich niet afschepen en wild schreeuwend pakt ze het vluchtend meisje bij de broek die al snel op de enkels hangt. De moeder van het rare kind zit erbij en kijkt erna.

Ondertussen lopen we verder over de markt. Gelukkig heb ik mij vergist want in het deel waar ik nu loop staan wel de kaas, groente en brood-tentjes en al snel struin ik van het ene kraampje naar het andere. Ik zie zoveel lekkere dingen. Al snel heb ik een pond biologische kersen, verse melk uit de boerderij, linde-honing en kiwi-jam in mijn tas. Maar we moeten ook nog even op zoek naar een cadeautje voor Jelly. Op de eeuwenoude vraag “Wat wil je voor je verjaardag?” antwoordt ze met het sluwe “Iets dat kenmerkend is voor onze vriendschap”. Ja hallo, lekker vaag. Wat moet je daar nu mee? Jelly’s relatie is nog niet zo lang geleden verbroken en sinds die tijd heeft ze zich verdiept in het esoterische en daarvan is op deze markt genoeg te vinden. Frank koopt heerlijke wierrook met een mooie houder erbij en ons oog valt op een geurkegel van Belgisch aardewerk. Aan de onderkant kan men daar esoterische olie indoen dat zich verspreidt via het aardewerk. En terwijl ik hier in de werkkamer van Jelly mijn log voor vandaag upload, vindt er boven een ware geurexoplosie van wierrook en sinasappel-olie plaats.

De meeste dromen zijn bedrog

2004-07-09T10:15:00.000+02:00

Ik sta midden in de bibliotheek en kijk om mij heen. Zo zeg, wat een enorme ruimte. Ik zoek natuurlijk de CD-afdeling op en neus lekker tussen de schijfjes. En plotseling zie ik hem, een CD van Luv’ die ik nog niet in mijn collectie heb. Hebberigheid maakt mij meester. Snel draai ik de hoes om om te kijken welke nummer er op staan. Maar mijn teleurstelling is groot, het blijkt een cd-single te zijn en er staan slechts 4 nummers op die ik al allemaal heb. Opeens moet ik nodig plassen. Ik loop door de reusachtige ruimte op zoek naar het toilet. En dan valt het mij op, als ik om mij heen kijk zie ik alleen maar oude mensen met krukken of in een rolstoel. Eindelijk heb ik het toilet gevonden en doe de deur met een ruk op. Ik beland in een halletje met twee toilettenruimtes en beide deuren staan wijd op. Op het ene toilet zit een oud mannetje met zijn broek naar beneden op de pot. In zijn hand heeft hij zijn kunstgebit die hij driftig met een klein tandenborsteltje poetst. Naast hem staat zijn vrouw, ze kijkt me aan maar zegt geen woord. Ik kijk in de andere ruimte, daar staat een oude vrouw met een looprekje dat probeert te douchen. Shit, ik moet toch wel heel erg nodig plassen, wat moet ik toch doen. Dan herinner ik mij dat aan de andere kant van de bibliotheek nog een toiletruimte is. Ik trek een sprintje want mijn blaas geeft mij weinig respijt meer. Gelukkig deze is vrij. Bril omhoog en ik begin te plassen. Maar waar is dat heerlijk bevrijdend gevoel van het legen van een volle blaas? Ik voel niks, ik kijk nog eens naar beneden en ja hoor, ik plas… Hoe kan dat nou?

Met een schrik zit ik rechtop in bed. Voorzichtig voel ik om mij heen, gelukkig mijn bed is nog droog. Maar ik moet wel nodig plassen. Met een duffe kop strompel ik naar het toilet en leeg mijn blaas. Heh, wat een opluchting. Terug op de slaapkamer kijk ik op de wakker, 6 uur. Hmmm, ik kan nog een uurtje liggen voor de wekker gaat. Eenmaal in bed denk ik na over mijn droom, het komt de laatste tijd wel vaker voor dat ik droom dat ik aan het plassen ben, gelukkig gaat het altijd net op tijd goed. Maar vandaag of morgen gaat het fout en dan wordt ons waterbed een bewaterd-bed. Misschien moet ik ’s avonds dan toch maar wat minder drinken.

It’s summertime…?

2004-07-08T11:45:00.000+02:00

Na een aantal zeer warme zomers achter de rug te hebben, stelt het weer mij dit jaar een beetje teleur. Want zeg nu eerlijk, tot nu toe hebben wij een kwakkelzomer. Ik bedoel, je weet toch niet meer hoe je je moet kleden? Neem voor de grap alleen maar de weersvoorspelling voor vandaag: 21 tot 24 graden, maar tevens kans op regen, hagel en onweer… Dus stond ik vanmorgen in dubio. Trek ik een jas aan? Neem ik een plu mee? Na lang dubben toch maar eens schietgebedje gedaan en alleen in t-shirt (en broek en schoenen natuurlijk) richting het station vertrokken. Ik hoop nu niet dat ik vanavond als een verzopen kat thuis kom.

Hoewel de zomer niet echt door wil zetten, gaat het wel goed met een van de zomergruwels. Muggen. Ik schijn een heel favoriet hapje te zijn want met grote regelmaat sta ik bij ze op het menu. Van de week had zo’n onding zijn prikslurf al in het randje van mijn oor gestoken. Het gevolg: een dik en jeukend oor. Maar ook gisterenavond was het weer raak, zeker 3 – 4 gestoken en op een gegeven moment wordt je paranoïde en ik voel over mijn hele lichaam die bloedzuigers lopen. Het kan dan wel een kwakkelzomer zijn, maar op die momenten verlang ik toch echt naar de winter.

I see dead people

2004-07-07T18:05:00.000+02:00

Waarom doe ik dat nou? Niet verstandig… Maar goed, ook deze keer kan ik het niet laten. Dom, dom Jefje… Je hebt alleen jezelf ermee. Maar dit keer is het Paula d’r schuld. Zij wil het, ik niet… Ik laat me niet kennen en volkomen nonchalant…. Doe ik de DVD in de speler. Ja, ik heb het hier over een filmpje kijken, maar niet zomaar een film. Nee, een horrorfilm. Wat dat betreft ben ik een echt mietje. Ik kan namelijk niet tegen spannende films. Als kind al niet. Nog regelmatig klinkt het hoongelach als mijn familie vertelt hoe ik vroeger achter de stoel wegkroop als Eucalypta in Paulus de Boskabouter over het scherm vloog. En nu is het nog niet anders. Ik leef volkomen mee met een film, dat is ook een van de reden dat ik namelijk geen drama kijk. Ik moet dan vechten tegen de tranen en voel me nog lang depri. Maar het ergste zijn dus de horrorfilms. Gisterenavond was het dus tijd voor de film 13 Ghosts, een spannend verhaal waar een gezin opgesloten wordt in een huis met een aantal moordlustige spoken. De film begint en ik heb zo’n gevoel van “dit wil ik eigenlijk niet”. Maar net zoals bij een achtbaan vindt je het eng en spannend tegelijk. En inderdaad hoor, de film kent een aantal schrikmomenten. Gelukkig heb ik hulp van mijn blaas die altijd een seintje geeft als het echt heel spannend gaat worden. “Ik moet even plassen hoor”. Dat hielp altijd goed want als ik terugkwam was het spannende stuk al voorbij. Maar tegenwoordig hebben ze de pauze-knop ontdekt zodat ik bij terugkomst alsnog mee mag genieten van de volgende onthoofding of ander gruwel. Gelukkig heb ik nog altijd de rug van Wim waarachter ik kan schuilen als het echt eng wordt.

Bailja joehoe...

2004-07-06T14:39:00.000+02:00

Sinds enige tijd wordt Nederland getrakteerd op een Tv-spotje voor het nieuwe radioprogramma van Chiel Beelen. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik nog nooit enig programma van hem heb gehoord. Maar hij schijnt dus wel “spraakmakend” te zijn. En dat geloof ik graag. De TV spot is ook spraakmakend want na het “ongelukje” van Adam Curry waar Adammetje even op TV te zien was, kunnen wij nu ook genieten van de kleine Chieltje. Alhoewel, genieten wil ik het niet noemen. Ik wordt niet echt heel warm voor een naakte Chiel Beelen. Waar ik wel warm van werd was dat leuke liedje dat op de achtergrond speelt. Maar wat is dat voor een nummer? Na even zoeken kwam ik erachter. Een Roemeense jongens-band O-Zone met 3 goed uitziende jongens die ik liever naakt zou zien dan Chiel, maar dat ter zijde. Het liedje is ook in het Roemeens gezongen en heet Dragostea Din Tei.

Heb je dat wel eens dat een liedje de hele dag in je hoofd blijft spoken? Nou, dat heb ik nu al dagen met dit nummer. Het erge is dat ik de juiste tekst niet weet dus ik zit maar een beetje “bailja hee, bailja hoo, bailja hoehoe”. Wat ergerlijk en gênant regelmatig betrap ik mij erop dat ik die belachelijke tekst hardop zit te zingen, inclusief het hoge toontje. Als je in je uppie bent is er niks aan de hand maar in een overvolle trein moet je toch uitkijken dat je niet alle aandacht op je richt. Dus diep met mijn hoofd in de krant, maar in gedachte klinkt alleen maar bailja hoehoe. Ik word soms moe van mijzelf…

Let's work

2004-07-05T13:31:00.000+02:00

Ik heb best wel een relaxte baan, servicedesk-medewerker bij een zeer relaxt bedrijf met leuke collega's. Maar vanmorgen was van het relaxte niks te merken. Het begon vanmorgen al. Mijn maand-trajectkaart was verlopen en ik moest bij de NS een nieuwe kaart halen. Nu heb ik tot twee keer een kaartje uit zo'n nieuw geel apparaat te halen. Het gaat prima hoor, maar aan het einde van de maand zijn deze helemaal vervaagd. Dan maar terug naar het loket, die 50 cent extra kosten maar op de koop toenemen. Maar wat scherts mijn verbazing, die toeslag geldt dus niet voor elk kaartje en abonnementen vallen hier dus ook niet onder. Dat was een meevaller.

Op het werk aanbelandt had ik minder succes. Mijn collega begint op maandag pas aan het einde van de ochtend en moest ik dus voor tienen zelf 6 computers en een beamer versjouwen en aansluiten. Nou, al snel liep ik te soppen in mijn t-shirtje, door mijn diabetes zweet ik gigantisch. Het is maar goed dat niemand mij hoorde mopperen. Maar daar liep ik door het bedrijf in een kletsnat t-shirt. En ja hoor, terug op de afdeling een aantal storingmeldingen en veel mensen aan de balie. Het is of de duvel er mee speelt.